Ταξίδεψα στην Καππαδοκία και κατάλαβα τι άνθρωπος είμαι

Ταξίδεψα που λες, στην Καππαδοκία και αυτή θα μπορούσε να είναι η άχρηστη πληροφορία της ημέρας, αν η ιστορία που πρόκειται να σου διηγηθώ δεν είχε να δώσει content, μαζί με χρήσιμες και χρηστικές πληροφορίες.

Για αρχή, να σου πω ότι έκλεισα το ταξίδι κατόπιν ενδελεχούς (not) μελέτης της προσφοράς που ανήρτησε ταξιδιωτικό πρακτορείο στο Instagram: μόλις είδα τη φωτογραφία με τα αερόστατα πάνω από τους εντυπωσιακούς σχηματισμούς βράχων από ηφαιστειακή τέφρα και τις καμινάδες των νεράιδων, είπα «θέλω να πάω».

Παρεμπιπτόντως, δεν ξέρω αν ξέρεις -ή αν σε ενδιαφέρει να μάθεις-, αλλά το εθνικό πάρκο Göreme, μαζί με τις μονολιθικές εκκλησίες της Καππαδοκίας έχουν ανακηρυχθεί μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς από την UNESCO από το 1985.

Το όλο σκηνικό είναι μοναδικό, γεγονός που κάλυψε το δεύτερο βασικό θέλω μου από τα ταξίδια που κάνω. Το πρώτο είναι το φαγητό, εκτός και αν η γεωμορφολογία είναι τύπου Ισλανδίας.

Επειδή ξέρω το χάλι μου (θες να πω, την ανοργανωσιά μου;) έστειλα το πρόγραμμα στη φίλη και συνταξιδιώτισσα Δήμητρα, η οποία είναι πιο επιμελής. Άναψε λοιπόν, το πράσινο φως και κλείσαμε το ταξίδι.

Εφόσον όμως, δεν είχα διαβάσει η ίδια τι μας περιμένει, δεν είχα την παραμικρή ιδέα τι εννοεί η ποιήτρια όταν η ξεναγός που μας παρέλαβε στη Σμύρνη, μας είπε «θα είναι δύσκολο ταξίδι».

Τις επόμενες επτά ημέρες, το ένιωσα σε κάθε μυ του σώματος μου και σε όλο το ψυχονευρωτικό μου σύστημα. Ειδικά, στο ταξίδι από τη Σμύρνη προς την Καππαδοκία, διάρκειας 12 ωρών, με στάσεις ανά δίωρο.

Εδώ να καταθέσω ότι το εθνικό δίκτυο είναι εξαιρετικό -δίχως λακκούβες και άλλες ευπάθειες των δικών μας- και δεν υπάρχουν διόδια.

34 άγνωστοι σε ένα πούλμαν: Ένα κοινωνικό πείραμα

Στο αεροδρόμιο λοιπόν, της Σμύρνης ήταν που συναντηθήκαμε για πρώτη φορά οι 34 άνθρωποι που θα περνούσαμε την επόμενη εβδομάδα παρέα, συμπεριλαμβανομένης της ξεναγού και του οδηγού. Πιο συγκεκριμένα, θα περνούσαμε ατελείωτες ώρες μέσα στο πούλμαν, όπως πηγαίναμε από τη Σμύρνη στο Παμούκαλε, από εκεί στο Ικόνιο και την Καππαδοκία και μετά πίσω από το Ικόνιο, την Έφεσο και το Κουσάντασι.

Ως συνοδοπόροι, γίναμε (θέλαμε, δεν θέλαμε) acquaintances που θα έλεγαν και στο χωριό μου αν ήμουν από τη Massachusetts. Επειδή όμως, είμαι από την Αθήνα και δεδομένης της σχέσης που έχω με βαριές λέξεις όπως η φιλία, θα σου πω ότι γίναμε παρέα.

Με τους περισσότερους.

Όχι όλους.

Θα μου πεις, παντού υπάρχει ένας μύθος.

Θα σου απαντήσω, πως αν θες να ελέγξεις τη δουλειά που κάνεις (ή έχεις κάνει ή πρέπει να κάνεις) επί της αυτοβελτίωσης σου, κλείσε ένα ομαδικό ταξίδι με πρακτορείο.

Για να βοηθήσω στην κατανόηση του πώς ένα ομαδικό ταξίδι βοηθά να καταλάβεις τι άνθρωπος είσαι, όσο πιο εύκολα μπορώ, αποφάσισα να δημιουργήσω μια λίστα με χαρακτήρες.

Αν είσαι Σοφία, μείνε σπίτι σου

Στο αντάμωμα ανθρώπων από all walks of life και πολλές διαφορετικές γενιές, γίνεται πολύ γρήγορα ξεκάθαρο ότι δεν έχει σημασία -τελικά-, πόσο χρονών είσαι, αλλά πόσο τα έχεις βρει με τον εαυτό σου και τη θέση σου στο χρονοχώρο (σύμπαν).

Αν έχεις κλείσει τα 20 και εξακολουθείς να πιστεύεις πως η Γη γυρίζει γύρω σου, υπάρχει πρόβλημα που δεν είναι υποχρεωμένοι να διαχειριστούν οι συνταξιδιώτες σου, όσο και αν το πετάς πάνω τους σε κάθε ευκαιρία.

Εδώ θα αναφέρω το παράδειγμα της Σοφίας, η οποία αναφώνησε με αγανάκτηση «τι θα γίνει; Εδώ θα καθίσουμε; Κατουριέμαι», ενώ συνταξιδιώτισσα της μεταφερόταν υποβασταζόμενη σε παγκάκι, καθώς ήταν έτοιμη να καταρρεύσει.

Η ίδια εξέλιξε σε προσωπική νοσοκόμα την ξεναγό, αρνούμενη πεισματικά να πάει στο νοσοκομείο ενώ δηλώνει του «θανατά» -ούσα βεβαία πως η ξεναγός δεν μπορεί να αρνηθεί τις κλήσεις της, καθώς θα ενημέρωνε σχετικά το τουριστικό γραφείο.

Λίγες ώρες νωρίτερα είχε εκτελέσει βολέ που θα ζήλευε και ο Σαργκάνης, σε πλαστικό μπουκάλι που έτυχε να βρει στο διάβα της συνοδεία καντηλιών. Λίγες ώρες αργότερα, επέστρεψε με σπριντ στο ξενοδοχείο.

Δεν έδινε δεκάρα για κανέναν άλλον, πέραν της πάρτης της, ενώ ήταν διαρκώς μέσα μανούρα, την ξινίλα και την γκρίνια.

Σαν να μην ήταν αρκετά όλα αυτά, κάποια στιγμή αρρώστησε και έκρινε ως φανταστική ιδέα να φταρνίζεται ενώπιον όλων δίχως να βάλει το χέρι στο στόμα, να αδειάζει τα ρινικά υγρά σε χαρτομάντιλα που πετούσε μπροστά μας, να παθαίνει κρίσεις άγχους και έτσι να επιδεινώνονται τα συμπτώματα και τελικά, να υποφέρουμε όλοι μαζί της. Πήρε έτσι, 2-3 στο λαιμό της.

Στα θετικά ήταν πως στο λεωφορείο είχαμε και γιατρούς και νοσηλευτές, οι οποίοι έτρεχαν αλλόφρονες να φροντίσουν τα περιστατικά που προέκυψαν, σε ταξίδι αναψυχής.

Αν είσαι Ταρσή, πήγαινε παντού

Μπορεί να σκέφτεσαι «εντάξει μωρέ, μπορεί να είχε θέμα η γυναίκα κι εσύ τη διασύρεις». Είτε είσαι καλός άνθρωπος, είτε βλέπεις τον εαυτό σου στην Σοφία και προσπαθείς να τη δικαιολογήσεις.

Σε κάθε περίπτωση, όλοι είμαστε needy, αλλά δεν γινόμαστε όλοι χειριστικοί -δεν εκμεταλλευόμαστε όλοι καταστάσεις- προκειμένου να εξασφαλίζουμε ό,τι γουστάρουμε. Επίσης, αν θέλουμε να μας παίζουν οι άλλοι, αρκεί να μην αποπνέουμε μια μαυρίλα από τους πόρους του σώματός μας και να μην έχουμε μόνο κάτι κακό, αρνητικό, πεσιμιστικό κλπ να πούμε -σημειωτέον, όταν δεν έλεγε για κάποιον από εμάς κάτι κακό, τσακωνόταν με αντικείμενα.

Ενώ λοιπόν, η Σοφία μάλλον δεν θα άρθρωνε λέξη αν της απαγορεύαμε να μιλάει εκτός και αν έχει να πει κάτι καλό ή θετικό, η Ταρσή δεν θα σταματούσε να μιλάει νυχθημερόν.

Η εν λόγω κυρία ήταν πάντα με το χαμόγελο στα χείλη (το οποίο και μετέδιδε γιατί ήταν πάντα αυθεντικό -από τη ψυχή της), ακόμα και όταν όλοι -ακόμα και οι θεωρητικά νεότεροι- ήμασταν κατάκοποι.

Όπως μου εξήγησε έχει επιλέξει να δίνει σημασία στα καλά αυτής της ζωής. Όχι γιατί είναι αλαφροΐσκιωτη ή αβασάνιστη ή έχει λυμένα όλα τα προβλήματα της ζωής της, αλλά επειδή έχει αποφασίσει να είναι καλός άνθρωπος.

Έγινε το νέο μου παράδειγμα προς μίμηση και της εύχομαι να είναι γερή, να συνεχίσει να μοιράζει το φως της.

Αν είσαι Ελένη, φόρα μάσκα

Όπως είπε η συνεπιβάτισσα Σοφία (όχι η πρέσβειρα αρνητικής ενέργειας, άλλη), θα έλεγε κάποιος ότι ο Covid-19 θα μας είχε βοηθήσει να εμπεδώσουμε τα βασικά του σπορ που λέγεται ιογενείς λοιμώξεις. Όπως; ΦΟΡΑΜΕ ΜΑΣΚΑ όταν δεν νιώθουμε καλά (κάπως μας ξύνει ο λαιμός μας, ίσως να έχουμε και δέκατα) και πρόκειται να βρεθούμε σε κλειστό χώρο με άλλους ανθρώπους (aka άμαχο πληθυσμό).

Αλλά όχι. Η Ελένη έκρινε πως έπρεπε να μας κεράσει μικρόβια. Έτσι, απέκρυψε το γεγονός ότι είχε πυρετό παραμονή του ταξιδιού (της ξέφυγε σε στενό κύκλο που τελικά, δεν ήταν τόσο στενός) και απαιτούσε να κλείνουμε τον κλιματισμό στο λεωφορείο, την ημέρα του 12ωρου ταξιδιού γιατί κρύωνε ενώ οι άλλοι βράζαμε.

Δεν είπε ότι έχει ρίγος, πριν να είναι αργά και γίνει διασπορά. Βέβαια, από τα μέσα της διαδρομής όλοι οι άλλοι αρχίσαμε να παίρνουμε cold and flu και να φοράμε μάσκα, αφού αρνείτο να βάλει εκείνη.

Να σημειωθεί κάπου εδώ πως υπήρχαν και ηλικιωμένοι, οι οποίοι ενδεχομένως να είχαν (που είχαν) υποκείμενα. Τι την ένοιαζε; Μας πήρε όλους στο λαιμό της (είτε επρόκειτο για καταρροή, είτε για βήχα), με 3 να ανεβάζουν και πυρετό. Γλίτωσαν μόνο όσοι είχαν κάνει αντιγριπικό εμβόλιο που ήταν οι εξής 5.

Πήγαιναν τα άλλα γκρουπ να δουν τα αξιοθέατα και το δικό μας πήγαινε πρώτα, στο πλησιέστερο φαρμακείο για ανεφοδιασμό.

Δεν θα αναφέρω όρους όπως κοινή λογική ή φυσιολογικό γιατί δεν πιστεύω σε αυτούς. Θα το θέσω απλά και απέριττα: μην κάνεις ό,τι δεν θες να σου κάνουν.

Να σου πω εδώ πως αφού μοίρασε τον ιό η Ελένη, ενοχλούταν με όσους έβηχαν και διαμαρτυρόταν που δεν φορούσαν μάσκα. Καλό;

Πάμε τώρα, στα προαπαιτούμενα που καλό θα ήταν να υπάρχουν.

Κάνε ένα τσεκ απ πριν το ταξίδι

Επειδή είδαν πολλά τα μάτια μου και άκουσαν πολλά περισσότερα τα αυτιά μου, για περιπτώσεις τουριστών που δεν μπορούν καν να μεταφέρουν τη βαλίτσα που παίρνουν μαζί τους, θα πρότεινα στα τουριστικά γραφεία να κάνουν υποχρεωτικό το χαρτί παθολόγου και καρδιολόγου για όσους τους εμπιστεύονται -σαν να πηγαίνουμε σε γυμναστήριο ή κολυμβητήριο.

Δεν κάνω ageism -δεν θα τολμούσα άλλωστε- και δεν συμφωνώ με το όριο ηλικίας των 50 ετών που έχουν κάποια τουριστικά γραφεία, αφού μυοσκελετικά μπορείς να έχεις από τα 20+.

Πράγμα που σημαίνει πως μπορείς να επηρεάσεις από τα 20+ την εμπειρία όσων είναι στο ίδιο ταξίδι. Εκτός και πρόκειται για τύπους και τύπισσες που βλέπουν τον διπλανό τους να καταρρέει και αδιαφορούν.

Από τη μια σέβομαι απεριόριστα τη θέληση αυτών που στα 90 μπαίνουν σε λεωφορεία, πλοία και αεροπλάνα και ταξιδεύουν τον κόσμο, από την άλλη υπάρχουν αδιαμφισβήτητοι περιορισμοί. Είτε λοιπόν, θα χρειαστεί ένας συνοδός, είτε η συνειδητοποίηση πως δεν μπορείς να τα κάνεις όλα.

Zήσε τη φάση μέχρι εκεί που μπορείς

Με όσους ανθρώπους και αν ταξιδεύεις στον όποιον προορισμό, πάντα έχεις για παρέα τον εαυτό σου. Οπότε καλά θα κάνεις να μάθεις να περνάς καλά μαζί του. Όπως δοκιμάζεσαι εσύ, δοκιμάζονται και όλοι οι άλλοι. Όσο κουρασμένος/η είσαι εσύ, είναι και όλοι οι άλλοι.

Μην προσπαθείς λοιπόν, να χωθείς σε ουρά ή να εκμεταλλευτείς την όποια άλλη περίσταση εις βάρος άλλου.

Βασική αρχή για να περάσεις καλά σε ένα ταξίδι με αγνώστους είναι να ζήσεις τη φάση. Όχι να κάνεις ό,τι γουστάρεις ή να ζήσεις το τέλειο -όπως το ορίζεις εσύ.

Δεν είσαι μόνος/η. Οπότε θα χρειαστεί να κάνεις τις παραχωρήσεις σου ή να κάνεις ένα βήμα πίσω. Δεν χάλασε και ο κόσμος. Αν όμως, δεν κάνεις αυτό το βήμα πίσω, μπορεί να χαλάσεις το ταξίδι των άλλων. Ή να απομονωθείς, γιατί στο τέλος της ημέρας κανείς δεν θέλει να κάνει τον οσιομάρτυρα στις διακοπές του.

• Αν δεν είσαι διατεθειμένος/η να συνυπάρξεις με άλλους ανθρώπους επί ίσοις όροις, βγαίνοντας δηλαδή, από το “εγώ” σου για κάποιες ημέρες, μείνε σπίτι. Διαφορετικά, θα κάνεις ενδιαφέρουσες γνωριμίες και θα περάσεις υπέροχα. Άσε που δεν θα καταλάβεις πώς περνάει η ώρα.
• Αν δεν έχεις μάθει να χαίρεσαι με τη χαρά του άλλου (στο αερόστατο γίναμε μάρτυρες και πρότασης γάμου -Γιάννη και Δήμητρα να ζήσετε), μείνε σπίτι.
• Αν δεν ξέρεις να ζητάς συγγνώμη για ένα αναίτιο ξέσπασμα που κάνεις για τον όποιον λόγο (μη ξεχνάς πως είμαστε άγνωστοι και άρα κάποιες φορές προκύπτουν παρεξηγήσεις από το πουθενά), μείνε σπίτι.
• Αν δεν έχεις μάθει να σέβεσαι τον εαυτό σου και άρα τους άλλους, μείνε σπίτι.
• Αν δεν έχεις συμβιβαστεί με την ιδέα πως σε αυτήν τη ζωή και θα ζητήσεις βοήθεια και θα λάβεις (δεν είναι αυτό η αξιοπρέπεια), μείνε σπίτι.
• Αν σε ενοχλούν όλα (πιθανότατα στο Νο1 αυτής της λίστας είναι ο εαυτός σου), μείνε σπίτι.

ΥΓ: Τα χαιρετίσματα μου στην τρελοπαρέα. Εις το επανιδείν.

ΣΧΕΤΙΚΟ ΘΕΜΑ

LIFE

Σου γράφω από τον Άη Στράτη

Ακολουθήστε το OneMan στο Google News και μάθετε τις σημαντικότερες ειδήσεις.