Το απόλυτο γλυκό αντίο στο καλοκαίρι με τον Black Coffee
Την ώρα που όλοι της συνομοταξίας του παίζουν δίωρα και κατ΄εξαίρεση τρίωρα (extended) sets, ο Black Coffee σέρβιρε χωρίς προειδοποίηση τρισήμισι ώρες αριστοτεχνικής afro house στο Θέατρο Πέτρας. Κοινώς, έδειξε πώς γίνεται.
- 21 ΣΕΠ 2026
Λίγο πριν τις εννιά το βράδυ και ενώ η θερμοκρασία προμήνυε μια γλυκιά νύχτα στα Δυτικά του Λεκανοπεδίου, από μακριά φαινόταν σαν να άστραφτε στο βουνό της Πετρούπολης. Κόκκινη λάμψη έκοβε επαναλαμβανόμενα το σκοτάδι του ουρανού στο τέρμα της λεωφόρου, δημιουργώντας κατά σύμπτωση ένα ενδιαφέρον οπτικό παιχνίδι με τα κόκκινα πίσω φώτα των οχημάτων που βρέθηκαν εκείνη την ώρα να ανηφορίζουν προς το αγαπημένο ανοιχτό θέατρο για τον ίδιο λόγο με εμένα: την επιστροφή του Black Coffee στην Αθήνα.
Τόσο κοντά, αλλά και τόσο μακριά από την τελευταία φορά που εμφανίστηκε εδώ ο Νοτιοαφρικανός.
Κοντά, από την άποψη ότι έχει περάσει ενάμιση χρόνος από την εμφάνιση δίπλα στο Botoxe της Πέτρου Ράλλη, τον Μάιο του περασμένου έτους. Αλλά και έτη φωτός μακριά, εάν υπολογίσουμε πόσα πράγματα έχουν συμβεί στην καριέρα του Black Coffee από τότε: έχει προστεθεί το ιστορικό sold-out μπροστά στο εμβληματικό ρωμαϊκό αμφιθέατρο Arènes de Nîmes της νότιας Γαλλίας, αλλά και ένα επίσης ιστορικό sold-out στην περιζήτητη O2 Arena του Λονδίνου μπροστά σε 20.000 κόσμου, με το ιδιαίτερο πάντρεμα μεταξύ ηλεκτρονικού set και ζωντανής ορχήστρας που έχει λανσάρει τα τελευταία χρόνια.
Παράλληλα, τιμήθηκε με βραβείο για τη συμβολή του στον αφρικανικό πολιτισμό από το Billboard Africa, ανέπτυξε νέα μουσικά events στη Νότια Αφρική (Black Coffee Weekender στο Κέιπ Τάουν), κυκλοφόρησε νέα πρότζεκτ, επέκτεινε την παρουσία του στην Ίμπιζα και συμπλήρωσε έτσι μια οκταετία εμπειρίας στον παλμό του απόλυτου clubbing προορισμού.
Πάνω που βρίσκεται στο απόγειο της καριέρας του, λοιπόν, και ενώ χαίρει τέτοιας παγκόσμιας εκτίμησης ώστε να μπορεί να επιλέγει με αυστηρά κριτήρια πού (ανά τον κόσμο) και με ποιους όρους θα εμφανιστεί, εκείνο το βράδυ του Σεπτέμβρη ο Black Coffee είχε δώσει ραντεβού στην Πετρούπολη – τη γειτονιά όπου μεγάλωσα.
Σε μια διοργάνωση της Blend Athens και της ομάδας FOR303, που τέθηκε (προς θετική έκπληξη όλων) υπό την αιγίδα του Υπουργείου Τουρισμού. Με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, ήταν ακόμη μια αφορμή να συνειδητοποιήσουμε ότι η ηλεκτρονική μουσική μπαίνει δυναμικά στη σφαίρα του mainstream και στη δική μας μητρόπολη, αφήνοντας πίσω τις προκαταλήψεις που την ακολουθούν από παλαιότερες δεκαετίες.
Το κλίμα που συνάντησα φτάνοντας στην αρένα ήταν ακόμη μια ισχυρή απόδειξη για αυτή τη νέα, πιο ανοιχτή εποχή της ηλεκτρονικής μουσικής.
Έβλεπες κόσμο κάθε ηλικίας και στυλ. Φλοράλ πουκάμισα, χαμόγελα, ποτά στο χέρι και μια διάθεση περισσότερο καλοκαιρινής εξόδου παρά αυστηρού clubbing. Καθόλου «περίεργοι» ή «μαγκωμένοι» – δεν υπήρχε τίποτα που θα έκανε κάποιον ή κάποια να νιώθει άβολα. Ούτε καν ο πολύς κόσμος που είχε συρρεύσει για το event (περίπου 11.000!) ήταν πρόβλημα αν ήθελες τον χώρο σου για να απολαύσεις τη μουσική: σε μια ευρηματική κίνηση, η διοργάνωση αυτή τη φορά έφερε το stage πιο κοντά στο κοίλο του ανοιχτού θεάτρου της Πέτρας και παράλληλα εγκατέστησε εκεί ένα ζευγάρι από ηχητικά συστήματα column, με αποτέλεσμα να αναπτύσσεται ένα δεύτερο, πιο χαλαρό και άνετο dancefloor στα μετόπισθεν.
Το δικό μου πόστο ήταν μπροστά και αριστερά, σε ένα σημείο που είχα άμεση εικόνα στον DJ και παράλληλα την ελευθερία κινήσεων που πάντα εξασφαλίζει το σημείο με τον πιο έντονο χορό μέσα στο πλήθος (όσο παράδοξο κι αν ακούγεται αυτό – trust me).
Μέχρι τη μεγάλη στιγμή που η νύχτα θα σέρβιρε σκέτο και αχτύπητο «καφέ», στον νέο κόσμο που κατέφτανε προσφέρονταν τα «βουτήματα» του warm-up, όπως ακριβώς είχαν ανακοινωθεί στο timetable. Δυστυχώς, δεν πρόλαβα το tech house του (Αθηναίου) Manolaco, ούτε την ενέργεια του (Πατρινού) Liva K που ανήκει πλέον στα εδραιωμένα ονόματα του είδους και περιοδεύει από Μύκονο μέχρι Ίμπιζα, με ένα εξαιρετικό πρόσφατο set μπροστά στο Ζάππειο.
Πρόλαβα μόνο τη Νοτιοαφρικανή Desiree να παραλαμβάνει τη νύχτα από την καλοκαιρινή club-oriented ατμόσφαιρα και να τη βουτάει στις πολλές, διαφορετικές αποχρώσεις του afro house που πρεσβεύει – ευρηματική και με εναλλαγές, άνοιξε ένα παράθυρο στον αταξινόμητο κόσμο της.
Και μετά, ήρθαν τα σφυρίγματα, τα χειροκροτήματα, ο πανικός.
Στη μεγάλη οβάλ οθόνη που δέσποζε πάνω από τη σκηνή και μέχρι εκείνη τη στιγμή απλώς φωτιζόταν ατμοσφαιρικά δίπλα στα βράχια του Θεάτρου Πέτρας, εμφανίστηκε με τις πρώτες νότες ένας ακανθώδης ανθός, σαν αγκινάρα. Τα πέταλά του άρχισαν να ανοίγουν και από το εσωτερικό του αποκαλύφθηκε ένα μωβ εντυπωσιακό άνθος με στήμονες γεμάτους γύρη. Είχαμε επιστρέψει στην άνοιξη; Όχι, αλλά τις επόμενες ώρες θα ζούσαμε ξανά το καλοκαίρι: Θα ζούσαμε τη νοσταλγία, τον έρωτα, την επιθυμία, όλη τη δίψα για ζωή που συνοδεύει την πιο ζεστή εποχή του χρόνου.
Το set του Black Coffee είχε επισήμως ξεκινήσει και για αυτή τη γλυκιά Παρασκευή του Σεπτέμβρη είχε ετοιμάσει ένα ονειρικό αποχαιρετισμό για το θέρος.
Τι να πει κανείς για αυτόν τον «μάγο» της κονσόλας; Για αυτόν τον δεξιοτέχνη του afro house;
Να πούμε πρώτα τα πρακτικά: ότι ενώ όλοι της συνομοταξίας του παίζουν κατά κανόνα δίωρα sets (και όποτε έχουν προγραμματίσει τρίωρα, τα προσδιορίζουν ως extended), ο Black Coffee παρέμεινε πίσω από τα decks για τρεισήμισι ολόκληρες ώρες. Και ότι καθ’ όλη τη διάρκεια των τρεισήμισι ωρών, επεξεργαζόταν τα πάντα επί τόπου, ζωντανά – τα transitions ανάμεσα στα κομμάτια, τα «χτισίματα» μέχρι το drop, τα mashups. Χαρακτηριστική στιγμή όταν, σε μια αντίστοιχη κίνηση με εκείνη που χάρισε ένα από τα viral στιγμιότυπα του πρόσφατου Burning Man, «πάτησε» τη γκρούβα του “Isambulo (Karyendasoul)” με τα φωνητικά του Roland Clark, πλημμυρίζοντας όλο το Πέτρας με συναίσθημα.
Και δεν έχασε ποτέ του νότα. Άψογος. Αριστοτεχνικός. Μαέστρος.
Είχε πλάκα το γεγονός ότι και στο μπαρ που πήγα για ποτό, και στην ουρά για τις τουαλέτες (το μόνο μελανό σημείο της διοργάνωσης, παρεμπιπτόντως), παντού ο κόσμος χόρευε. Ακόμη και οι σεκιουριτάδες. Ακόμη και οι διασώστες. Δεν υπήρχε σώμα σε εμβέλεια του ακουστικού πεδίου που να μην έχει παραδοθεί εκείνη την ώρα στον ρυθμό του Black Coffee. Αν υπήρχε drone υλικό από τα οικοδομικά τετράγωνα της περιοχής, πιστεύω, και στα μπαλκόνια θα χόρευαν.
Ήταν πραγματικά μαγεία.
Είχε στη φαρέτρα του όλα τα γνωστά βέλη: αξεπέραστο coolness και χαλαρότητα στα decks (μα, πώς στο καλό τα καταφέρνει όλα αυτά με ένα μόνο λειτουργικό χέρι;), αχτύπητα μπάνγκερ όπως το “The Rapture Pt. III”, μαζί με ενέσεις ενέργειας από μιξαρίσματα σε πασίγνωστα pop κομμάτια όπως το Show Me Love, το You Make Me Feel (Mighty Real) και το Billy Gee.
Αλλά πάνω απ’ όλα είχε όλη την όρεξη να ταξιδέψει την ψυχή του – και μαζί της, τις δικές μας. Για το καλοκαίρι που έφυγε. Και για όλα τα καλοκαίρια που θα ακολουθήσουν.
Ακολουθήστε το OneMan στο Google News και μάθετε τις σημαντικότερες ειδήσεις.