To Mirlo μεγάλωσε, τα θεϊκά κεμπάπ του παραμένουν ίδια

Αν ζεις στην Αθήνα, είναι μάλλον απίθανο να μην έχεις φάει στο Feyrouz. Πρόκειται για το δεύτερο μακροβιότερο street food στην πόλη και σίγουρα ένα από τα αγαπημένα όσων κινούνται στο κέντρο της. Στη δεκαετία που έχει περάσει, το λεβαντίνικο στριτφουντάδικο δεν κατάφερε απλώς να αντέξει στον χρόνο και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει κάθε μικρή επιχείρηση στην Ελλάδα – ο κλάδος της εστίασης είναι και από τους πιο απαιτητικούς – αλλά κατόρθωσε να φτιάξει μία κοινότητα. Και να φτάσει μέχρι τη Θεσσαλονίκη.

Το αθηναϊκό μαγαζί λοιπόν, που για πολλά χρόνια το συναντούσαμε στη συμβολή Καρόρη και Αγάθωνος, έχει μεταφερθεί πλέον ακριβώς απέναντι, εκεί που για ένα διάστημα, βρίσκαμε τη γλυκιά εκδοχή του Feyrouz. Αυτά τα δύο, έγιναν ένα. Πλέον, μαζί με τα λαχματζούν, τα πεϊνιρλί, τις σαλάτες, τις σούπες και το ρύζι Βοσπόρου, συνδυάζονται και οι κρέμες Ανατολής, τα γλυκά ταψιού, τα σερμπέτια, ο καφές ibrik και μια μικρή λίστα με ελληνικά κρασιά.

Στα χρόνια λειτουργίας του, το στριτφουντάδικο παρέμεινε οικογενειακό, με τη Feyrouz-Ελένη Κιλτσικσή να ηγείται πάντα της κουζίνας. Μόνο που η οικογένεια εδώ έχει αποκτήσει μια ευρύτερη έννοια. Ο Ανδρέας Κιλτσικσής, ο μεγάλος γιος, μου είχε πει κάποτε ότι συγκινείται ακόμα όταν σκέφτεται τα οικογενειακά τραπέζια όπου μαζεύονται όλοι από διαφορετικά μέρη του κόσμου για να φάνε, να χορέψουν και να τραγουδήσουν. Αυτή είναι μια γνώριμη εικόνα αν έχετε βρεθεί σε μία από τις γιορτές του Feyrouz – την ίδια οικογενειακή αίσθηση είχε και το πάρτι που διοργανώθηκε στο Mirlo την περασμένη Τρίτη (30/6) για να γιορτάσουν τον έναν χρόνο λειτουργίας του. Μια οικογένεια που δεν δένεται απαραίτητα με δεσμούς αίματος.

Η καντίνα στεγάστηκε μέσα σε 27 τ.μ. στην πλατεία Κουλούρη, δύο δρόμους πάνω από το σπίτι του Ανδρέα Κιλτσικσή. «Με φώναξε το μέρος ένα πρωινό που είχα ξυπνήσει με hangover», μου είχε πει όταν είχαμε πρωτοσυναντηθεί στην Ελασιδών. Εδώ, συναντήθηκε μαγειρικά με τον Βασίλη Χαμάμ και τον Αντρέα Νικολόπουλο, έβαλε κρασιάς ήπιας οινοποίησης από το Wine Kiosk, μπίρες του Strange Brew και εποχικά σορμπέ από το Django Gelato.

Παράδοση και πειραματισμός πάνε χέρι – χέρι για τον Κιλτσικσή, που μου είχε πει κάποτε ότι το φαγητό δεν μπαίνει σε μουσείο. Εξελίσσεται, δεν γίνεται κι αλλιώς, αλλά το ζήτημα είναι το πώς. «Η παράδοση μάς δίνει τις κατευθυντήριες. Η αυθεντικότητα όμως προκύπτει από τις προσωπικές σου ανάγκες – από αυτό που θέλεις να εκφράσεις».

Στο Mirlo, λοιπόν, τρώμε γιαουρτλού κεμπάπ από πρόβειο κρέας και χειροποίητη πίτα, μοσχαρίσια γλώσσα σερβίρεται με τουρσί λαχανικά και καμμένο κρεμμύδι με ροδόξυνο Αντιοχείας – με ρόδι από τα οικογενειακά κτήματα, μπαμπαγανούς, κοντοσουβλάκι, γραβιερλί με τη δική τους mole, μοσχαρίσιο συκώτι, κοτόπουλο στο μαγκάλι και ψητή πατάτα με χαρίσα.

Ο Δημήτρης Λίεμ από το Kitschen στην κουζίνα του Mirlo

Είναι πολύ ωραία η πλατεία Κουλούρη και το σκηνικό γύρω της. Χαμηλά σπίτια, δέντρα, χώρος για να παίζουν τα παιδιά, παγκάκια για να κάθονται οι μεγαλύτεροι. Και παρά τη ζέστη, συνήθως φυσάει ένα αεράκι εκεί. Έναν χρόνο μετά, το Mirlo απέκτησε φίλους. Τους ανθρώπους που αγαπούσαν ήδη την οικογένεια Κιλτσικσή, που στη μαμά Feyrouz είδαν τη δική τους, που τους αρέσει το καλό φαγητό, που εκτιμούν ακόμα τις προσπάθειες κάποιων ρομαντικών.

Τον τελευταίο χρόνο, το φαγητό αποτέλεσε για την ομάδα πίσω από το κεμπαπτζίδικο την αφορμή για να ανακαλύψει ξανά τα πάντα. Τη συνταγή, την ιεροτελεστία, τη γωνιά, τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι μαζεύονται σε αυτή. Όπως η Αντιόχεια, από όπου κατάγεται ο Κιλτσικσής δεν μπορεί να στριμωχτεί μέσα σε ένα μόνο πιάτο, έτσι και εδώ οι γεύσεις κλείνουν μέσα τους πολλά κομμάτια της Ανατολής. Υπήρξε άλλωστε ένα αέναο αλισβερίσι μεταξύ διαφορετικών ανθρώπων που στο τέλος του ένωνε ένας κοινός τόπος. Και στη γιορτή του Mirlo μάς προέτρεψαν να σκεφτούμε κι εμείς τι θέλουμε να ξαναβρούμε στην ουσία του.

Ο Πέρι Παναγιωτακόπουλος έπαιζε μουσική ενώ η υπόλοιπη ομάδα του Wine Kiosk φρόντιζε για τα κρασιά που πίναμε, ο Κωνσταντίνος Καρακατσάνης είχε έρθει με το τροχήλατο ψυγείο του και δύο δροσιστικές γεύσεις σορμπέ (βερίκοκο με μαστίχα και τόνκα και ανανά με μαύρο ρούμι) και το Strange Brew είχε τη δική του γωνιά. Είχε και καινούργια πρόσωπα όμως, όπως τον Δημήτρη Λίεμ και τον Σπύρο Μινέτο, το φοβερό δίδυμο από το Kitschen (επίσης ένα από τα πιο δικαίως επιτυχημένα εστιατόρια της πόλης) που συνέβαλε στο γιορτινό μενού.

Η ομάδα του Wine Kiosk

Υπήρχε όμως ένας ακόμη καλός λόγος για εορτασμούς, καθώς το Mirlo μεγάλωσε χωροταξικά – γεγονός που του δίνει μια αβάντα για να υλοποιηθούν πιο εύκολα και οι ιδέες της ομάδας. Πλέον πίσω από τη γνώριμη καντίνα, βρήκε τον χώρο της μια κουζίνα για να γίνονται όλες οι προετοιμασίες, αποκαλύφθηκε μια φανταστική εσωτερική αυλή και στήθηκε ένα γραφείο για brainstorming.

Σε μια παλιότερη κουβέντα μας, ο Ανδρέας μου είχε πει πόσο σημαντικό είναι για εκείνον να δημιουργούνται γωνιές μνήμης. Αφιερώστε λίγο χρόνο για να θαυμάσετε το παλιό, φθαρμένο μωσαϊκό ή το παραδοσιακό φόρεμα που έχει μπει σε προθήκη στον τοίχο, ένα κειμήλιο που φορέθηκε από τις γυναίκες της οικογένειας.

Δεν ξέρω για πόσο καιρό θα μείνει ατόφια η γειτονιά, για πόσο καιρό θα βλέπουμε ακόμα χαμηλά σπίτια, θα έχει ησυχία, θα παίζουν μπάλα τα παιδιά, θα χαιρετιούνται γνωστοί μεταξύ τους.

Ξέρω σίγουρα ότι αν χρειάζονται κάτι οι κάτοικοι αυτής της πόλης είναι μέρη που μπορούν να τα θεωρούν στέκια τους, που τρώνε νόστιμα και απλά, που περνούν πεινασμένοι χωρίς να το πολυσκεφτούν και πιάνουν θέση, που δίνουν ραντεβού για να φάνε ακόμη και στο όρθιο, να πιουν ένα ποτήρι κρασί και να γυρίσουν σπίτι τους λίγο πιο χαρούμενοι. Είναι μια ωραία εικόνα και για τους ταξιδιώτες που αναζητούν την πιο αυθεντική εικόνα της πόλης, δεν νομίζετε; Από τα υπόλοιπα, κουραστήκαμε.