«Δεν κρύβουμε κανέναν έφηβο μέσα μας. Ήμασταν οργισμένα παιδιά, θα γίνουμε οργισμένοι γέροι»

Κόντρα στις τάσεις και τα προγνωστικά, κόντρα στην εποχή του FOMO και της επιφάνειας, κόντρα στη συλλογική ματαίωση και την απολιτίκ «ασφάλεια» που προτιμούν πολλοί καλλιτέχνες, το ελληνικό πανκ δεν πεθαίνει.

Αντίθετα, επιμένει στην αντεπίθεση, όπως τα αντανακλαστικά στο σώμα μας. Φουντώνει από οργή με όσα συμβαίνουν και πληθαίνει. Ανθίζει διαρκώς με νέα παρακλάδια, νέες μπάντες και νέα πρόσωπα, χωρίς απαραίτητα καρφιά ή μοϊκάνες. Ανθίζει στα αυτοοργανωμένα στέκια και τις καταλήψεις που έχουν απομείνει ζωντανές. Ζει σε φοιτητικά στέκια, υπόγεια, ταράτσες και DIY συναυλίες που οργανώθηκαν με ελάχιστα χρήματα μέσα σε οικοδομές.

Ανατροφοδοτείται από την οργή και την αλληλεγγύη. Τη στήριξη ανάμεσα στις μπάντες της σκηνής, που παραμένουν πιστές και αθεράπευτες να αναζητούν από κοινού «ρωγμές» για να υπάρξουν μέσα σε ένα εχθρικό σύστημα και τη μουσική βιομηχανία, όπως τα αγριολούλουδα που ξεμυτάνε από το τσιμέντο.

Μια τέτοια «ρωγμή» θα ανοίξει αυτή την Παρασκευή (13/3) στο υπόγειο του ΑΝ: Οι Στράφι, μια πανκ-ροκ μπάντα με πορεία οκτώ χρόνων και 140+ λάιβ στην πλάτη, θα παρουσιάσουν το νέο τους δίσκο (Πάνω Απ’ τα Χώματα), απελευθερώνοντας απεγνωσμένα riffs και στίχους που σε κόβουν στα δύο. Μαζί τους στη σκηνή, θα είναι το νεοσύστατο, αλλά με μέλη που έχουν επίσης πολλά χιλιόμετρα στο κοντέρ, σχήμα Ειν’ Ακόμα (με το δυναμικό ντεμπούτο Φτου ξελευθερία για λίγους), αλλά και οι Έξω φρενών με το ομώνυμο EP και όλη την εκρηκτική ενέργεια από το νεαρό της ηλικίας τους. Λίγα εισιτήρια έχουν απομείνει.

Τρεις διαφορετικές μπάντες, διαφορετικές γενιές, μία κοινή συνέντευξη. Από μία άποψη, είναι και αυτό κάπως πανκ.

Γράφουν ακόμα «punks not dead» οι τοίχοι; Πείτε μου κάτι που παραμένει punk στην πόλη σας;

Στράφι: «Μπορεί να δεις κάτι εκεί έξω και να πεις “αυτό είναι πανκ”, χωρίς να περιλαμβάνει απαραίτητα μοϊκάνα ή καρφιά. Το να ντύνεσαι πανκ, στις μέρες μας, δεν σημαίνει ότι είσαι κιόλας – και το αντίστροφο. Εμάς π.χ. δεν θα μας χαρακτήριζες πανκιά εξ όψεως. Αλλά, η στάση μας στη ζωή, η αντίδραση για τα κοινωνικά προβλήματα και το μίσος μας για τον συντηρητισμό είναι αρκετά για να νιώθουμε έτσι. Με τον ίδιο τρόπο, πιστεύουμε ότι υπάρχει παντού γύρω μας η πανκ κουλτούρα. Η οργή ίσως είναι μια λέξη που τη χαρακτηρίζει».

Έξω φρενών: «Τη βλέπουμε τη φράση γραμμένη σε τοίχους και μπλουζάκια, αλλά η έννοια του πανκ έχει αλλοιωθεί. Ναι μεν “δεν έχει πεθάνει” μουσικά (αντιθέτως, εξελίσσεται διαρκώς και έτσι πρέπει), βλέπουμε όμως συχνά να εκφυλίζεται σε μια επιφανειακή εκδοχή αλητείας και πόζας, ξεχνώντας της βαθύτερες ρίζες του είδους: τη συλλογικότητα και την κοινωνική προσφορά. Αιωνίως, πανκ για εμάς θα είναι τα αυτοοργανωμένα στέκια διάσπαρτα στην Αθήνα, τα μέρη που δεν ξεχνάνε εκείνο το οποίο η γεννιά μας συχνά παραλείπει: ότι η αλληλεγγύη είναι αυτοσκοπός».

Πού θα αφιερώνατε τον τελευταίο σας δίσκο; Πέρα από τον οργισμένο έφηβο που θα κρύβουμε πάντα μέσα μας.

Στράφι: «Θα λέγαμε ότι αφιερώνουμε τον δίσκο στον οργισμένο άνθρωπο, όχι έφηβο, μέσα μας. Είναι κρίμα να βάζουμε ημερομηνία λήξης στην αγανάκτιση και στην αντίδραση. Κάπως έτσι κατάντησε η ενηλικίωση να σημαίνει υποδούλωση στις γνωστές κοινωνικές νόρμες. Έτσι φτάσαμε στο να σταματάμε να ονειρευόμαστε και να αντιστεκόμαστε σε ό,τι πάει κόντρα στα όνειρά μας. Δεν κρύβουμε κανένα έφηβο μέσα μας. Ήμασταν οργισμένα παιδια, ειμαστε οργισμένοι νέοι (λέμε τωρα) και θα γίνουμε οργισμένοι γέροι».

Έξω φρενών: «Το πρόσφατο EP (Έξω Φρενών) αποτελεί το πρώτο βήμα μας στη μουσική δισκογραφία και το αφιερώνουμε σε όποιον το άκουσε και αποφάσισε να έρθει να μας δεί ζωντανά – διότι, για εμάς σημασία έχει το λάιβ. Πιστεύουμε ακράδαντα ότι η πανκ είναι για ζωντανά. Για από κοντά. Προσπαθούμε να βγάλουμε την ίδια ενέργεια και στις ηχογραφήσεις στο στούντιο.»

Ερώτηση για τους Στράφι, σε σχέση με το τελευταίο LP. Πάνω Απ’ τα Χώματα κλαίτε ή φωνάζετε όλοι μαζί για όσους κοιτάν από ψηλά;

Στράφι: «Κλαίμε και ταυτόχρονα φωνάζουμε, όπως και στους προηγούμενους δίσκους – και οι δύο λέξεις είναι πολύ χαρακτηριστικές λέξεις για να περιγράψεις τη μπάντα. Κάθε νέος δίσκος, κάθε νέα εποχή της μπάντας, εμπεριέχει όπως είναι φυσικό την ωρίμανση από όλα τα προηγούμενα. Δεν διαλέγουμε από πριν μουσική κατεύθυνση. Απλά γράφουμε και εξελισσόμαστε».

Ερώτηση για τους Ειν’ Ακόμα. Φτου ξελευθερία για λίγους, ο τίτλος του ντεμπούτου σας. Ποιοι παρέμειναν στα δεσμά;

Ειν’ Ακόμα: «Μέσα απ’ τον τίτλο του πρώτου δίσκου που κυκλοφορήσαμε, θίγουμε ουσιαστικά την έννοια της ελευθερίας ευρύτερα, δείχνοντας ότι τελικά έχει γίνει προνόμιο για λίγους. Την γεύονται όσοι ελέγχουν και όχι όλοι, όπως θα έπρεπε. Απ’ την άλλη, τα φαινόμενα απατούν πολλές φορές: μπορεί π.χ. κάποιος να τα έχει όλα, να κάνει τικ σε όλα τα κουτάκια, αλλά να κολυμπάει μόνος του στη γυάλα, ενώ ένας άλλος που πιέζεται από ανέχεια, να ζει τη ζωή του στο βέλτιστο, μην αφήνοντας κάτι να τον αγγίξει – ποιος είναι ελεύθερος απ’ τους δύο; Έχει πολλές αναγνώσεις».

Ερώτηση για τους Έξω Φρενών. Τι σας φοβίζει μην αλλάξει όσο περνάνε τα χρόνια; Μην το γυρίσετε στα λαϊκά ή στα ηρεμιστικά;

Έξω Φρενών: «Αυτό που σκεφτόμαστε είναι αν θα μπορούμε να συνεχίσουμε αυτό που κάνουμε με τους ίδιους όρους, όταν π.χ. σε μερικά χρόνια θα έχουμε πάρει όλοι τα πτυχία μας και δε θα είμαστε πλέον φοιτητές. Ίσως αναγκστούμε να φύγουμε από τη χώρα – ως οικονομικοί μετανάστες ή πρόσφυγες, κανείς δεν ξέρει με αυτά που συμβαίνουν. Μέχρι τότε, ο στόχος μας είναι ξεκάθαρος: Να γράφουμε μουσική, να κάνουμε συναυλίες και φυσικά να συνεισφέρουμε στην κοινότητα με όποιον τρόπο μπορούμε».

Ποιο DIY στιγμή από τις μέχρι τώρα εμφανίσεις σας;

Στράφι: «Όλες οι εμφανίσεις μας, βασικά (γέλια). Όλα, μα όλα, περνάν από τα χέρια τα δικά μας και κάποιων φίλων μας, από το κουβάλημα, την οδήγηση, το merch, τα πάντα».

Ειν’ ακόμα: Όλοι μας μέσα στα χρόνια, ως μέλη σε άλλες μπάντες που παίζαμε ή παίζουμε ακόμα, έχουμε ζήσει πολλές DIY στιγμές. Ιστορίες με live από οικοδομές και πεζοδρόμια ανά την Ελλάδα μέχρι και στο κυλικείο ψυχιατρικής πτέρυγας στην Πράγα».

Έξω φρενών: «Έχουμε ζήσει πολλά σουρεαλιστικά σκηνικά, είναι η αλήθεια. Κορυφαίο υπήρξε μάλιστα το πρώτο μας λάιβ ως μπάντα: βγαίναμε τελευταίοι στο line up ενός φεστιβάλ και λόγω διάφορων απρόοπτων καθυστερήσεων μάς ανακοίνωσαν ότι ο χρόνος μας μειώθηκε. Εκτός αυτού, οι προηγούμενοι είχαν καταφέρει να σπάσουν το ταμπούρο. Τι να κάνουμε; Το γυρνάμε ανάποδα και ξεκινάμε να παίζουμε. Έλαβε χώρα, λοιπόν, μία κατάσταση όπου βγάλαμε ένα τριανταλεπτο σετ στον μισό χρόνο, ενώ ταυτόχρονα ακουγότανε από τον Φίλιππο (τον ντράμερ μας) ένας ήχος ταμπούρου που θύμιζε τουμπερλέκι. Από την πρώτη κι όλας εμφάνιση, καταλάβαμε τι μας περιμένει (γέλια)».

Πώς μοιάζει στα μάτια σας το υπόγειο του AN σε μια χαοτική πόλη που αλλάζει με ακόμη πιο χαοτικούς ρυθμούς;

Στράφι: «Όποτε παίζουμε στο ΑΝ, νιώθουμε ότι παίζουμε σε έναν ζωντανό χώρο. Απλώς, αυτή τη φορά θα κάνουμε την παρουσίαση του δίσκου μας, οπότε είναι συγκινητικό. Εκεί, έχουν παίξει πολλοί από τους ήρωές μας. Αυτοί οι χώροι έχουν διαμορφώσει την κουλτούρα ολόκληρης της χώρας, όχι μόνο της Αθήνας, όταν υπάρχει κόσμος που έρχεται από την επαρχία για να δει μια μπάντα. Είναι μέρος της μουσικής ιστορίας».

Ειν’ ακόμα: «Το ΑΝ λειτουργούσε και λειτουργεί για εμάς από πάντα σαν μία ντόπα και παράλληλα σαν μια ζώνη αποφόρτισης από τις δυσκολίες που καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε στον υπόλοιπο κόσμο – όπως η γάτα που αράζει πίσω από την κουρτίνα για να κάνει zone out απ’ τα γύρω ερεθίσματα, έτσι και εμείς. Θα μπορούσες να πεις πως είναι το μόνιμο δεύτερο σπίτι μας ή το μόνιμο ψυχοθεραπευτήριο μας».

Έξω φρενών: «Είναι αναμφίβολα ένα ιστορικό μέρος – τόσο ιστορικό που θυμούνται να πηγαίνουν οι γονείς μας, όσο ήταν ακόμη φοιτητές. Στην τελική όμως η ουσία βρίσκεται στη σκηνή: για εμάς, παραπάνω σημασία έχουν τα συγκροτήματα και το κοινό που μαζεύει, εκεί είχαμε τις πρώτες επαφές μας με την πανκ μουσική (Bad Movies, Old-school Rednex κ.λπ.) και χαιρόμαστε που τώρα θα μοιραστούμε τη σκηνή με δύο μπάντες που υπό άλλες συνθήκες θα απολαμβάναμε από κάτω.

Βγαίνετε μετά το live στην πόλη και έχει μεταμορφωθεί όπως την ονειρεύεστε. Τι βλέπετε;

Στράφι: «Βλέπουμε να επικρατεί η λογική. Μόνο αυτό. Όλα τα άλλα θα γινόταν από μόνα τους. Είναι λογικό το μίσος; Είναι λογικός ο πόλεμος; Όχι. Είναι λογικό να μένουμε σε πολυκατοικίες; Είναι λογικό ο άνθρωπος να μη βλέπει δέντρο;»

Ειν’ ακόμα: «Φουλ πράσινα πάρκα χωρίς νέφος και με ανθρώπους ανακουφισμένους και χαμογελαστούς, χωρίς πιέσεις από αυταρχικούς κλόουν με εξουσία. Βλέπουμε μία κοινωνία ακόμα πιο δεμένη, με έμφαση στον αλληλοσεβασμό μεταξύ των μελών της. Χωρίς ψέματα, ρατσισμό και μίσος, αλλά μόνο αγάπη».

Έξω φρενών: «Μία πόλη που στέκεται στο νόημα του στίχου “οι άνθρωποι θυμούνται, οι μαλακίες δεν ξεχνιούνται και δεν κρύβονται ξανά”. Μία πόλη που διεκδικεί το δίκαιο και μάχεται κατά της κάθε μορφής κοινωνικής και πολιτικής παθογένειας».

ΣΧΕΤΙΚΟ ΘΕΜΑ