Η νύχτα που οι Metallica έπαιξαν Τρύπες και Θεοδωράκη
Αυτό που ζήσαμε δεν ήταν συναυλία. Ήταν υπερθέαμα, ήταν ταινία, ήταν εμπειρία από αυτές που δεν σβήνουν όσα χρόνια κι αν περάσουν. Ήταν ένας φόρος τιμής στο ένδοξο παρελθόν και τα αθώα χρόνια που έχουν περάσει προ πολλού, αλλά και ένα κάλεσμα στο μέλλον: χθες γεννήθηκαν πολλοί νέοι metalheads.
- 10 ΜΑΙ 2026
Θεσσαλονίκη, Αεροδρόμιο Μακεδονία, ώρα 11:30
Η ουρά για την αναχώρηση της πτήσης προς Αθήνα έχει ήδη αρχίσει δειλά δειλά να παίρνει μορφή κι εγώ, άγρυπνος και κουρασμένος έπειτα από ένα 24ωρο στη ΔΕΒΘ παρακολουθώ από τη θέση μου τη σύστασή της. Το μέταλ κοινό της Θεσσαλονίκης εκστρατεύει στην πρωτεύουσα για την επιστροφή των Metallica στα μέρη μας έπειτα από 16 ολόκληρα χρόνια. Παρόλο που απέχω περισσότερα από 500 χιλιόμετρα από το ΟΑΚΑ μπαίνω αυτόματα με mood συναυλίας, ενώ το Battery μου κρατάει παρέα από τα ακουστικά μου.
Θεσσαλονίκη, Αεροδρόμιο Μακεδονία, ώρα 12:30
Οι λιγοστές μου ελπίδες πως η διπλανή θέση μου θα είναι κενή εξανεμίζονται όταν ένας φίλος μεταλλάς έρχεται να καθίσει δίπλα μου. Το παλικάρι φαίνεται κομάντο: κατεβαίνει Αθήνα χωρίς ούτε καν ένα σακίδιο με τα βασικά, με ένα παλιό κινητό που θυμάμαι ότι είχα στην Γ’ Γυμνασίου και από τα γκρίζα μακριά μαλλιά μυρίζομαι πως ίσως είχε δει τον Papa Het και την παρέα του το μακρινό ’99 στην Αθήνα. Αν το δύσμοιρο ελικοφόρο καταφέρει να μας σηκώσει, ίσως τους δει ακόμα μία.
Αθήνα, Αποβάθρες Μετρό, Αεροδρόμιο Ελ. Βενιζέλος, ώρα 14.20
Οι αποβάθρες είναι ΤΙΓΚΑ σε κόσμο που ξέρεις ότι θα καταλήξει απευθείας ΟΑΚΑ και όλοι περιμένουμε εναγωνίως τον επόμενο συρμό που θα μας μεταφέρει στη Γη της Επαγγελίας. Ο προαστιακός φτάνει πρώτος και, ελπίζοντας πως θα έχει λιγότερο κόσμο από το μετρό, χώνομαι στο βαγόνι που έχει σταματήσει μπροστά μου. Γυρίζω να ρωτήσω μία κυρία αν περνάει από Νερατζιώτισσα, αλλά προτού καν προλάβω να μιλήσω, μού απαντάει: «Ναι, πάει Νερατζιώτισσα».
Σταθμός Νερατζιώτισσα, ώρα 15.18
Περιμένοντας τον συρμό προς Πειραιά, χαζεύω στο Facebook, το οποίο τα τελευταία χρόνια έχει αποκτήσει την άσχημη συνήθεια να μου πετάει περιεχόμενο από άτομα, σελίδες και ομάδες που δεν ακολουθώ, αλλά θεωρεί πως σχετίζονται με τα ενδιαφέροντά μου. Έτσι, αποφάσισε να μου πετάξει το λογύδριο άλλου ενός μπάρμπα που για κάποιο λόγο θεώρησε ότι έπρεπε να μοιραστεί μαζί μας τους λόγους για τους οποίους ΔΕΝ θα πάει στη συναυλία των Emporica. Στον νου μου έρχεται η γνωστή ρήση του Κλιντ Ίστγουντ. Φοράω το καπέλο μου από αλουμινόχαρτο και αναλογίζομαι: μήπως γι’ αυτό οι Metallica ξεκινούν τις συναυλίες τους με το Ecstasy of Gold από τον Καλό, τον Κακό και τον Άσχημο;
ΟΑΚΑ, ώρα 19:20
Ακούω τους Gojira από την είσοδο στην Πύλη 17. Το έτερον ήμισυ έχει μόλις προσγειωθεί στο Βενιζέλος και ενώ εκείνη ψάχνει εναγωνίως για ταξί, εγώ παρατηρώ τη λαοθάλασσα που συρρέει στο στάδιο. Στα αριστερά μου, ένας πατέρας με την έφηβη(;) κόρη του απολαμβάνουν ένα καλαμάκι. Τετραμελείς οικογένειες βαδίζουν προς την αρένα, μαζί με άτομα κάθε ηλικιών, ακολουθώντας τις οδηγίες του ήρωα με το πορτοκαλί γιλέκο, ο οποίος με τη βοήθεια μίας ντουντούκας ενημερώνει το κοινό πως για την αρένα πάνε δεξιά. Το νιώθεις στον αέρα: η αποψινή βραδιά θα είναι μαγική.
ΟΑΚΑ, ώρα 20.00
Το έτερον ήμισυ καταφτάνει και μετά από έναν υποτυπώδη έλεγχο, παίρνουμε τις θέσεις μας στις κερκίδες. Ο ήλιος που δύει πίσω από το στέγαστρο Καλατράβα, σε συνδυασμό με το artwork της συναυλίας που προβάλλεται από τις γιγαντοοθόνες, δημιουργούν μία μαγική ατμόσφαιρα. Στον νου μου έρχεται ο Παπαδιαμάντης: «[…]ἔβλεπα μίαν πτυχήν ἀπό τήν πορφύραν τοῦ ἡλίου, πού εῖχε βασιλέψει ἐκείνην τήν στιγμήν. Ἦτον ἡ οὐρά τῆς λαμπρᾶς ἁλουργίδος πού σύρεται ὀπίσω, ἤ ἦτον ὁ τάπης, πού τοῦ ἔστρωνε, καθώς λέγουν, ἡ μάννα του, διά νά καθίσῃ νά δειπνήσῃ. […] Ἦτον ἀπόλαυσις, ὄνειρον, θαῦμα».
Καθόμαστε και το έτερον ήμισυ βγάζει από το σακίδιο των Rammstein δύο μπουκαλάκια Τζόνι που είχε φέρει από το αεροδρόμιο. Τσουγκρίζουμε και πίνουμε. Το ΟΑΚΑ μοσχοβολά χόρτο και μασχάλη –ναι, πού να πάρει! Ξέρεις ότι βρίσκεσαι σε μέταλ συναυλία! Η λαοθάλασσα στην αρένα μοιάζει με ψηφιδωτό: μπορείς ταυτόχρονα να τη δεις σαν ένα μεγάλο, ενιαίο έργο τέχνης, αλλά και να διακρίνεις την κάθε της ψηφίδα. Βλέπω δύο μικρά (να ‘ταν 5-6 χρόνων), πιθανότατα αδέρφια που παίζουν κυνηγητό κατενθουσιασμένα. Άλλοι ισορροπούν μια πεντάδα μπίρες στα δυο τους χέρια. Κάποιοι προσπαθούν να βρουν καλύτερη θέση κοντά στη σκηνή. Και να ήθελα, το χαμόγελο δεν μπορούσε να φύγει από τα χείλη μου και, φυσικά, το ίδιο συμβαίνει σε όλα τα πρόσωπα γύρω μου.
ΟΑΚΑ, ώρα 20.40
Οι Metallica έχουν αργήσει («Εδώ άργησαν οι Coldplay που ήταν Άγγλοι», σχολιάζει ο πίσω μας) και το κοινό, πάνω από 70.000 μικροί Γιούρι Γκέλερ, προσπαθεί με ιαχές και εντυπωσιακά «Όλε» στις κερκίδες να τους αναγκάσει με τη δύναμη του νου τους να βγουν στη σκηνή. Ξαφνικά, το στάδιο δονείται από το It’s a long way to the top. Η ώρα πλησιάζει και μόλις ακούγεται η καμπάνα του The ecstasy of gold η τρίχα σηκώνεται κάγκελο. Γυρίζω πίσω στο 2000-2001, όταν άκουσα για πρώτη φορά το S&M και νιώθω ότι ένας κύκλος ολοκληρώνεται: γίνομαι ξανά ο δωδεκάχρονος Βαγγέλης που ονειρευόταν να ζήσει από κοντά μία συναυλία των τεσσάρων θεών της παγκόσμιας θρησκείας του μέταλ.
Οι Metallica μπαίνουν με τις κοχόνες μέσα: το Creeping Death μοιράζει έκσταση σε 70.000 ψυχές που γίνονται ένα, γίνονται η οικογένεια των Metallica, όπως θα μας πει αργότερα ο Papa Het. Τ’ αδέρφια μου κι εγώ χτυπιόμαστε: For whom the bell tolls, Moth into flame, King nothing. Οι Metallica κάνουν ένα σύντομο διάλειμμα για να πάρουν μια ανάσα και να μας πουν δυο λόγια κι εγώ σκέφτομαι πως αν ο Ντίκενς ήταν μαζί μας στη συναυλία θα είχε γράψει σκέτο “It was the best of times”, αφήνοντας στην άκρη το “it was the worst of times”. Αν πάλι ήταν μαζί μας ο Ντίκινσον, θα είχε αρχίσει τη γνωστή γκρίνια περί Greek cunts, αφού τα πρώτα καπνογόνα είχαν ανάψει.
Οι θεοί συνεχίζουν με Lux Æterna, Unforgiven και Fuel, με φλόγες να πετάγονται πανταχόθεν στην κυκλική σκηνή (εξαιρετική για θέαση από τις κερκίδες, ίσως όχι αν ήσουν στην αρένα) θυμίζοντας κάτι από το υπερθέαμα που είχαν προσφέρει οι Rammstein στον ίδιο τόπο του εγκλήματος πριν δύο χρόνια. Και κάπου εκεί, κυρίες και κύριοι, συμβαίνει κάτι που κανείς, ούτε καν ο μέγας Πητ Παπαδάκος δεν θα μπορούσε να προβλέψει: ο Τζέιμς Χέτφιλντ μας παραδίδει στο δίδυμο Κερκ Χάμετ και Ρόμπερτ Τρουχίγιο (φιλότιμη η προσπάθειά του να μιλήσει τη γλώσσα, αλλά δεν είναι όλοι Τζόι Ντιμάιο να βγάζουν πεντάλεπτους λόγους σε παπαγαλέ-Ελληνικά για το πόσο γουστάρουν την Ελλάδα, τις γυναίκες και το ούζο). Ο Χάμετ μετά την εισήγησή του περί ελληνικού πολιτισμού θα έπρεπε να αναδειχθεί επίτιμος διδάκτορας στο ΕΚΠΑ και το δίδυμο, ωσάν άλλοι μουσικοί του δρόμου, διασκευάζουν τον Ζορμπά του Θεοδωράκη. ΟΚ, λες, Ελλάδα, Ζορμπάς, εύκολη σύνδεση. Ίσως και κάποιος πιο αλεπουδιάρης από εμένα να το περίμενε.
Αλλά ποιος είχε στην κάρτα μπίνγκο του για το 2026 ότι ο Ρόμπερτ Τρουχίγιο θα αρχίσει να τραγουδάει «Τι κρίμα, τι κρίμα, τι κρίμα», ενώ το πνεύμα του Μπάμπη Παπαδόπουλου είχε εισχωρήσει στο σώμα του Κερκ Χάμετ, που σόλαρε το Δεν χωράς πουθενά; Μακάρι να χωρούσε όλη η Ελλάδα στο ΟΑΚΑ για να συμμετάσχει ψυχή τε και σώματι σε αυτό το θρησκευτικό μυστήριο.
Ναι, θρησκευτικό μυστήριο ήταν αυτή η εμπειρία (πλέον είχε ξεφύγει από τα στενά πλαίσια του όρου συναυλία. Δεν ήταν συναυλία, αλλά κάτι παραπάνω, για το οποίο παρά τη συγγραφική μου ιδιότητα, το λεξιλόγιό μου είναι υπερβολικά φτωχό για να περιγράψει) η οποία μας ένωσε όλους εις σάρκα μία.
Πριν τη συναυλία ήξερα πως θα μοιραζόμουν τον ίδιο χώρο με γνωστούς και φίλους (καθένας σε διαφορετικά σημεία του σταδίου). Κάπου εκεί, όμως, άρχισα να αναρωτιέμαι: με πόσα ακόμα εν μέταλ αδέρφια μου, τα οποία δεν ήξερα ούτε καν σε διαδικτυακό επίπεδο, είχα συνυπάρξει στον ίδιο συναυλιακό χώρο; Με πόσους είχα κοινωνήσει τον ιδρώτα του Κόλιν Χ. φαν Εκχάουτ των Amenra; Με πόσους είχα φύγει μες στα νερά και τα σάπια ψάρια από τη συναυλία του Τίλαρου στη Σόφια; Ναι, όλοι αυτοί είναι αδέρφια μου. Κι εγώ είμαι αδερφός τους κι ας μην το ξέρουν.
Πώς να περιγράψω τις στιγμές που ακούστηκαν οι πρώτες νότες του Nothing else matters; Έπρεπε να είσαι εκεί. Και, πιστεύω πως όλη η Ελλάδα με κάποιο τρόπο ήταν: από χθες όλο το ίντερνετ έχει πλημμυρίσει με βιντεάκια και φωτογραφίες από τη συναυλία και θεωρώ πως σε 20 χρόνια από τώρα, ακόμη και άτομα που δεν ήταν εκεί, θα πιστεύουν πως ήταν. Metallica και Mandela effect. Τυχαίο πως από Μ αρχίζουν και τα δύο; (Ουπς, ξέχασα να βγάλω το καπέλο από αλουμινόχαρτο). Η μουσική των Metallica χθες σχημάτισε μία ρωγμή στον χωροχρόνο, το πιστεύω ακράδαντα.
Aκολουθήστε το OneMan στο Google News και μάθετε τις σημαντικότερες ειδήσεις.