Μαργαρίτα Παπαγιάννη, πόσα τσιγάρα έχεις καπνίσει απ’ όταν σου έκανε ghosting
Η ηθοποιός ετοιμάζεται να ερμηνεύσει στη σκηνή του Θεάτρου Νέου Κόσμου έναν μονόλογο που έγραψε για το ghosting.
- 26 ΙΑΝ 2026
Κάποτε, στο κοντινό παρελθόν, πριν μπουν στη ζωή μας τα κινητά, τα smartphones, τα social media, τα dating apps το λέγαμε «πήγε για τσιγάρα και δεν γύρισε». Σήμερα, η φράση αυτή έχει αποκτήσει επίσημο όρο: ghosting· «είναι η ξαφνική και ανεξήγητη διακοπή κάθε επικοινωνίας σε μια σχέση (ερωτική, φιλική, επαγγελματική), όπου ένα άτομο “εξαφανίζεται” χωρίς προειδοποίηση, αφήνοντας το άλλο μπερδεμένο, πληγωμένο και με αμφιβολίες, μια πρακτική που έχει γίνει συχνότερη λόγω της τεχνολογίας και συχνά υποδηλώνει δυσκολία στη σύγκρουση ή έλλειψη συναισθηματικής ωριμότητας από αυτόν που το κάνει», όπως εξηγεί το ChatGPT.
Καλά, όχι ό,τι χρειάζεται το ΑΙ για να στο εξηγήσει. Λίγο-πολύ σε όλους μας έχει συμβεί.
«Προφανώς, έχει συμβεί και σε μένα. Μα επειδή μου συνέβη, έγραψα το κείμενο της παράστασης που θα δείτε σε μερικές μέρες από τώρα στον Κάτω Χώρο του Θεάτρου Νέου Κόσμου, σε ερμηνεία δική μου και σκηνοθεσία του Θανάση Ζερίτη», λέει η ηθοποιός Μαργαρίτα Παπαγιάννη. Πρόκειται για έναν μονόλογο με τίτλο Πόσα τσιγάρα έχω καπνίσει από τότε που έφυγες.
Καπνίζεις στ’ αλήθεια;
Και στ’ αλήθεια και πολύ.
Πόσα τσιγάρα έχεις καπνίσει από τότε που σου έκανε ghosting;
Δεν θυμάμαι αν ήταν 3 ή 3.000 – κάπου ανάμεσα βρίσκεται η σωστή απάντηση.
Πόσα τσιγάρα έχει καπνίσει η ηρωίδα της παράστασης;
Κάποια στιγμή, τη βλέπουμε να αναρωτιέται “πόσα τσιγάρα έχω καπνίσει από τότε που έφυγες” και αρχίζει να μετράει. Μέχρι εκείνη τη στιγμή λοιπόν έχει καπνίσει 1.679 τσιγάρα.
Προανέφερες ότι η ιδέα για τη δημιουργία του έργου ήταν το προσωπικό σου βίωμα.
Ακριβώς, το ghosting είναι κακοποιητικό και έτσι το βίωσα. Προφανώς δεν “γράφει” σε όλους το ίδιο, ούτε τους επηρεάζει όλους το ίδιο. Προσωπικά, χρειάστηκα χρόνο για να συνέλθω.
Το χαρακτηρίζουμε σύγχρονο φαινόμενο. Μα δεν συνέβαινε πάντα;
Ναι καλέ, το άκουγα μέχρι και από τους γονείς μου. Απλά τότε, το λέγαμε “πήγε για τσιγάρα και δεν γύρισε”. Τώρα, του έχουμε δώσει όνομα, τα “περιστατικά” έχουν πληθύνει και η ψηφιακή ζωή μας έχει συμβάλλει αδιαμφισβήτητα σε αυτό.
Πολλοί άνθρωποι πάντως είχαν, έχουν και θα έχουν μια τρομακτική ευκολία να εξαφανίζονται και να τερματίζουν την όποια είδους σχέση χωρίς εξηγήσεις. Είτε γιατί αδυνατούν να συνδεθούν ουσιαστικά, είτε γιατί φοβούνται πάρα πολύ να συγκρουστούν. Θέλει κότσια να κοιτάξεις κάποιον στα μάτια τον εραστή/τον συνεργάτη/τον φίλο σου και να του πεις τι πρόβλημα έχεις μαζί του. Θέλει παρουσία. Ζούμε σε μια κοινωνία που μια μεγάλη μερίδα ανθρώπων αποφεύγει την ευθύνη και την έκθεση. Νομίζω όμως ότι δεν γίνεται να συνδεθείς χωρίς έκθεση.
Όταν σκέφτομαι τους ανθρώπους που έχουν κάνει ή συνηθίζουν να κάνουν ghosting, ασυνείδητα μου έρχεται μια εικόνα από τις χωματερές που υπάρχουν αυτά τα μηχανήματα που πολτοποιούν τα σκουπίδια και γίνονται όλα ένα. Δεν αναγνωρίζεις τίποτα. Έτσι κάπως το νιώθω. Ισοπεδωτικό.
Θεωρώ επίσης ότι εντάσσεται σε μια εξαιρετικά καταναλωτική κουλτούρα που είναι όλα κάπως επιφανειακά, που πριν καταπιούμε την τελευταία μπουκιά του burger, θέλουμε να βάλουμε στο στόμα μας και ένα φιλέτο και μια πίτσα και μια μερίδα πατάτες τηγανητές.
Να φανταστώ ότι δεν έχεις κάνει ποτέ ghosting;
Ποτέ. Μιλάω πολύ. Λέω τι θέλω και τι δεν θέλω. Ο ενδιαφερόμενος πάντα γνωρίζει τι συμβαίνει.
Πώς προέκυψε συνεργασία με τον Θανάση Ζερίτη (σ.σ. Ήλιος με δόντια στο Θέατρο Μπέλλος και Αθανασία από 9/2 στο Νέο Θέατρο Κατερίνα Βασιλάκου);
Τον Θανάση τον θαύμαζα πάρα πολύ για τις δουλειές του. Οι παραστάσεις του με συγκινούν πάρα πολύ. Όταν κάναμε την πρώτη συνάντηση για να του το προτείνω κατάλαβα πάρα πολύ γρήγορα ότι τον αφορά – δεν θα μπορούσε να το αναλάβει κάποιος να μην τον αφορά.
Όσο τον μαθαίνω και δουλεύω μαζί του βλέπω πόσο ωραίο μυαλό έχει, πόσο φροντιστικός είναι και πόσο τελικά, δεν θα ήθελα κανένας άλλος να το αναλάβει.
Όσον αφορά τη θεατρική σκηνή του Νέου Κόσμου αγαπάμε πάρα πολύ και οι δύο τον Κάτω Χώρο. Η ατμόσφαιρά του ταιριάζει απόλυτα στο έργο και είμαι πολύ χαρούμενη που και αυτοί συμφώνησαν να φιλοξενήσουν εκεί την παράστασή μας.
Η γυναίκα που έχει καπνίσει 1.679 τσιγάρα ποια είναι;
Είναι μια κοπέλα από 18 μέχρι 60 ετών. Ξανθιά, ίσως κοκκινομάλλα ή μήπως καστανή. Με πράσινα μάτια, αλλά μπορεί και καστανά. Ψηλή, αλλά μάλλον όχι πολύ.
Μένει στα Εξάρχεια, ίσως και στο Παγκράτι, μπορεί και στην Κυψέλη. Τη συναντάμε κάποιες μέρες μετά την «εξαφάνιση» του φίλου της.
Ένα κοινό στοιχείο μαζί της είναι το ghosting. Ένα δεύτερο;
Έχουμε ένα μεγάλο κοινό με την ηρωίδα μου. Είναι και αυτή πολύ δυνατή στον πυρήνα, αλλά δεν έχει καμία ψυχραιμία. Όπως κι εγώ.
Πολλές φορές, η δύναμη ταυτίζεται με την ψυχραιμία. Κι όμως, είναι πολύ μακριά αυτά τα δύο. Υπάρχουν πολύ ψύχραιμοι άνθρωποι που δεν έχουν ιδέα τι νιώθουν, τι τους συμβαίνει μέσα τους συναισθηματικά. Ας πούμε ότι εγώ και η ηρωίδα μου είμαστε σαν καρδιογράφημα.
***
Πόσα τσιγάρα έχω καπνίσει από τότε που έφυγες
Κείμενο-ερμηνεία: Μαργαρίτα Παπαγιάννη
Σκηνοθεσία: Θανάσης Ζερίτης
Σκηνικά – Κοστούμια: Γεωργία Μπούρδα
Σχεδιασμός κίνησης: Κατερίνα Φώτη
Video art: Αποστόλης Κουτσιανικούλης
Φωτισμοί: Σάκης Μπιρμπίλης
Φωτογραφίες: Ελίνα Γιουνανλή
Trailer: Αποστόλης Κουτσιανικούλης
Βοηθός σκηνοθέτη: Ελένη Τσιμπρικίδου
Βοηθός κινησιολόγου: Ελευθερία Αγαπάκη
Οργάνωση παραγωγής: Βασιλεία Τάσκου
Info: από 2 Φεβρουαρίου κάθε Δευτέρα & Τρίτη στις 21:00 στο Θέατρο του Νέου Κόσμου-Κάτω Χώρος. Προπώληση εδώ.
Ακολουθήστε το OneMan στο Google News και μάθετε τις σημαντικότερες ειδήσεις.