New Long Fest: «Το μέταλ και η Νέα Μάκρη ταιριάζουν όπως η φέτα με τις φακές»

Στην εποχή που αν κάτι δεν ανέβει στο TikTok σημαίνει ότι πιθανότατα δεν συνέβη ποτέ, πρέπει να είμαστε μάλλον ευγνώμονες στα φεστιβάλ που παραμένουν αυθεντικά και «οικογενειακά», μακριά από τη δηθενιά και τη σοβαροφάνεια.

Ένα από αυτά τα σπάνια «καταφύγια» έχει κάνει διάσημη τη Νέα Μάκρη. Eνεργοποιείται μυστηριωδώς για μερικές μέρες κάθε καλοκαίρι, σε ένα ειδυλλιακό σημείο που φέρει την αλμύρα της θάλασσας και την ενέργεια του θεού Όσιρι (από ένα διπλανό ρωμαϊκό ιερό). Αντί για μαγικά φίλτρα, οι χιλιάδες «πιστοί» που καταφτάνουν στον χώρο χρησιμοποιούν παγωμένη μπίρα. Τα τελετουργικά περιλαμβάνουν εξαντλητικά moshpits με λυμένα μαλλιά, ατελείωτο χαβαλέ και πολύ στενούς δεσμούς ανάμεσα σε φίλους που αισθάνονται πλέον σαν οικογένεια.

Σε περίπτωση που ακόμα απορείς, μιλάμε για το New Long Fest.

Ένα από τα μακροβιότερα και μεγαλύτερα open-air φεστιβάλ στη χώρα, που ξεκίνησε απλά για τη «φάση» από μια παρέα φίλων που αγαπούσαν τον σκληρό ήχο, και μέχρι σήμερα δεν έχει αλλάξει τίποτα στη στάση τους. Συνεχίζουν με το ίδιο πάθος, τον ίδιο χαβαλέ, την ίδια αμεσότητα, την ίδια αντιεμπορική νοοτροπία, να κάνουν ένα φεστιβάλ «από τη σκηνή για τη σκηνή». Φτάνοντας αισίως τα 20 ολόκληρα χρόνια ιστορίας, το New Long Fest έχει μετρήσει 200+ μπάντες και κανείς-δεν-ξέρει-πόσα moshpits, έχει ζήσει μεγάλες νίκες αλλά και μεγάλες ξενέρες, ενώ συνολικά έχει εξελιχθεί σε σημείο αναφοράς αλλά και σε όχημα εξέλιξης για την underground μεταλ-πανκ σκηνή της χώρας.

Είναι ένα καθιερωμένο ραντεβού που ποτέ δεν απογοητεύει. Υπάρχει πολύ κόσμος που δεν ψάχνει καν τα ονόματα – πάει απλώς στο New Long Fest. Για τη μουσική, για το μπάνιο, για τις μπίρες, για την οικογενειακή ατμόσφαιρα.

Λίγο πριν ανοίξουν οι κάνουλες και τα ηχεία για το επετειακό New Long Fest αυτό το Σαββατοκύριακο (20-21/6) με σκηνές και είκοσι δύο συγκροτήματα (όπου προΐστανται οι μεθυστικοί Naxatras και οι Bad Movies, εισιτήρια εδώ), απευθυνθήκαμε σε δύο άτομα τα οποία βρίσκονταν από την αρχή στο φεστιβάλ. Τους ζητήσαμε ένα νοσταλγικό recap. Mας έδωσαν ιστορίες με φουσκωτούς εξωγήινους, ιπτάμενα τσουρεκάκια και ηλεκτρομαγνητικά πεδία.

Μάνος Γεωργακόπουλος (υπεύθυνος Tεχνικής Υποστήριξης στο New Long Fest)

Πρώτη φορά που πήγα στη Νέα Μάκρη για το φεστιβάλ ήταν πριν από 20 χρόνια και δεν ήξερα τι θα συναντήσω. Το φεστιβάλ τότε –και για μερικά χρόνια ακόμα– υπήρχε κάτω από την ομπρέλα του φεστιβάλ Μουσικά Κύματα, παραμένοντας ανοικτό και σε άλλες διαφορετικές ιδέες και ήχο. Αργότερα μεταφέρθηκε στον χώρο που διοργανώνεται σήμερα και απέκτησε συγκεκριμένη ταυτότητα. Αισθάνομαι μάλλον τυχερός που τόσα χρονιά είδα από μέσα όλες αυτές τις μικρές ή μεγαλύτερες αλλαγές να συμβαίνουν.

Είκοσι χρόνια επιτυχίες, αλλά για να λέμε όλη την αλήθεια ποτέ δεν θα ξεχάσω την ξενέρα όταν αρκετά χρόνια πίσω, όταν ήταν να ανέβουν στη σκηνή οι Karma Violens, εντελώς έτοιμοι για πόλεμο, και δυο κομμάτια αργότερα πέφτει το ρεύμα στη Νέα Μάκρη. Σκοτάδι όσο βλέπει το μάτι σου… Και πέρασαν ώρες μέχρι να αποκατασταθεί η βλάβη. Το μικρότερο σετ που παίχτηκε ποτέ επί σκηνής.

Το πιο επικό moshpit στην ιστορία του φεστιβάλ ήταν με μια μπάντα από Θεσσαλονίκη που για ευνόητους λόγους δεν θα αναφέρουμε όνομα· μια μπάντα που θέλει το μεταλ της ακραίο και έχει κατέβει για το φεστιβάλ, ο τραγουδιστής της είναι φούρναρης στο επάγγελμα και οι φίλοι συνηθίζουν να τον υποδέχονται πετώντας ψωμιά και τσουρεκάκια. Blastbeat, φραντζόλα, καρμανιόλα για 40 λεπτά.

Πάντως, τις πιο πολλές μπύρες τις είχα πιει στους Agnes Vein με ντάλα ήλιο – έκανε το μπυράκι υποχρεωτικό. Βέβαια, η δουλειά δεν επιτρέπει (πολλές) μπύρες. Μια να πιεις όμως με κάθε φίλο, μαζεύονται.

Και by far το πιο παράξενο πράγμα που έχω δει στο φεστιβάλ ήταν οι Sun of Nothing. Ανέβηκαν επί σκηνής να παίξουν τα χαρούμενα pop κομμάτια που όλοι αγαπήσαμε, και ο ουρανός σκοτείνιασε, πηγαίναμε για κεραυνούς… Δεν θα μπορούσε να υπάρξει καλύτερο light show για αυτή την μπάντα.

Κατάλαβα ότι το φεστιβάλ γίνεται σημείο αναφοράς όταν είδα τη μισή ελληνική σκηνή στο ιδιο μέρος.

Κάτι που δεν είναι ιδιαίτερα γνωστό για το φεστιβάλ, τουλάχιστον για όσους δεν έχουν έρθει, είναι ότι το μεταλ με τη Νέα Μάκρη ταιριάζει όπως η φέτα με τις φακές, όπως το παγωτό καϊμάκι με το γλυκό του κουταλιού. Τέλος πάντων, καταλάβατε. Αυτοί που έχουν έρθει, νομίζω απολαμβάνουν το φεστιβάλ και για τις μπάντες και για το χιούμορ του.

Αν έπρεπε να εξηγήσω το vibe σε κάποιον που δεν έχει έρθει ποτέ στο New Long Fest, θα έλεγα ότι έχει πολλές μπάντες, έχει πολλούς χαμογελαστούς ανθρώπους και όλοι παίρνουν την μουσική στα σοβαρά, ενώ τον εαυτό τους λίγο λιγότερο. Έχει και θάλασσα δίπλα.

Και θα τον συμβούλευα ένα βασικό πράγμα: Να μην έρθει αργά, θα χάσει τις καλύτερες κουβέντες και τις καλύτερες μπάντες.

Αλέξης Σαμαράς (σταθερό μέλος στην ομάδα παραγωγής, από την εταιρεία Playfalse)

Πρώτη φορά που πήγα στο φεστιβάλ ήταν στο πρώτο που διοργανώθηκε. Νόμιζα ότι μάλλον θα χτυπούσε κόσμος και μάλιστα άσχημα, γιατί κάποιοι φίλοι έκαναν stagediving από μια πάρα πολύ ψηλή σκηνή, χωρίς να είναι μαζεμένο κοινό από κάτω για να τους πιάνει. Επίσης, αυτό που θυμάμαι είναι ότι πήγε να πέσει ξύλο (ή έπεσε όντως;) με τους ηχολήπτες. Ήταν τότε η φάση που οι ηχολήπτες δεν ήξεραν πολύ καλά αυτά τα είδη μουσικής και επικρατούσε ένα κλίμα αντιπαλότητας με τα συγκροτήματα: δεν ήταν ιδιαίτερα αρεστοί οι “άρχοντες του ήχου” εκείνα τα χρόνια, καθώς οι πιο πολλοί είχαν εμπειρία σε σκυλάδικα.

Η μεγαλύτερη ξενέρα ήταν όταν είχαμε κλείσει τους Rotting Christ. Ήμασταν πάρα πολύ χαρούμενοι που θα έπαιζαν στο φεστιβάλ μας. Οι Rotting Christ είναι μια ιστορική μπάντα, μια μπάντα η οποία έχει κερδίσει τον σεβασμό όλων όσων ασχολούνται με αυτή τη φάση. Ήμασταν όλοι υπερ-ενθουσιασμένοι στην ομάδα και τελικά συνέβη η ζωή: ήρθε ο COVID και το live ακυρώθηκε.

Δεν ξέρω αν ήταν ακριβώς moshpit, αλλά το πιο progressive ήταν ο πανικός και το vibe όταν ανέβηκαν στο φεστιβάλ οι Νεκροτσουλήθρα. Κάποιος κόσμος τσίνισε που έπαιξε ένα μη μέταλ /πανκ συγκρότημα και πόσο μάλλον στο closing του fest. Αλλά εγώ και πολλοί άλλοι γουστάραμε. Εξάλλου, τα μέλη των Νεκροταουλήθρα είναι ενεργά σε αυτή τη σκηνή και έχουν την πανκ κουλτούρα στο πετσί τους.

Αν μπορούσα να ξαναζήσω μία στιγμή, θα επέλεγα όλες τις στιγμές που ήμασταν με τον Δημήτρη, τον Κότση και τον Μάνθο, αφού είχαμε σετάρει τα πάντα και περιμέναμε να ξεκινήσει το φεστιβάλ. Ο Δημήτρης είχε στήσει όλα τα συστήματα –υπολογιστές, εκτυπωτή και τα λοιπά σε ένα σχολικό γραφείο δασκάλου στα backstage– και αράζαμε λέγοντας μαλακίες, τρολάροντας και γελώντας. Ήταν ο πιο γαμάτος τρόπος να αποσυμπιεστούμε.

Δεν ξέρω σε ποια από όλες τις χρονιές είχα πιει τις πιο πολλές μπύρες. Αλλά αυτό που θυμάμαι σίγουρα είναι ότι, πριν μπω στο team της διοργάνωσης, πάντα ερχόμουν με περίσσιο ενθουσιασμό για να φάω άπειρα καλαμάκια από τα χέρια του Χρήστου Παπαγιάννη και την ομάδα του.

Το πιο παράξενο πράγμα που έχω κάνει στο φεστιβάλ ήταν όταν, για δύο-τρία χρόνια, κυκλοφορούσα συνέχεια με έναν φουσκωτό εξωγήινο, προκειμένου ο κόσμος και το community να εξοικειωθεί με το εξωγήινο theme και το concept του open.

Είχα μπει τέρμα σε αυτή τη φάση, μιλάμε. Έβγαζα φωτογραφίες με τον Σάκαρο από τους Rotting Christ, με τον Μπάμπη από τους Planet, με άλλα παιδιά. Παρακαλούσα μπάντες όπως τους Νεκροτσουλήθρα και τους The Steams να τον εντάξουν στο set τους και να τον ανεβάσουν στη σκηνή.

Σε κάποια φάση, λοιπόν, μέσα σε όλο αυτό το τριπάρισμα που βρισκόμουν, είδα τους δορυφόρους του Starlink στο βάθος και εκείνη τη στιγμή απλά το έκαψα! Δεν πίστευα στο timing. Άρπαξα τον εξωγήινο, τον έβγαλα φωτογραφία και πόσταρα “E.T. Go Home”. Υγ: Τελικά αποφάσισα να κάνω detachment με τον εξωγήινο και τον άφησα ελεύθερο στο moshpit, ώσπου κάποια κορίτσια, νομίζω, τον πήραν σπίτι τους, οπότε βίωσα ένα μικρό πένθος με τον εξωγήινό μου.

Κατάλαβα ότι το φεστιβάλ γίνεται σημείο αναφοράς από τα πολύ πρώτα χρόνια του, όταν ο Μάνθος και (νομίζω) ο Μάρκος το ξεκίνησαν. Είχαν τόσο κέφι και μεράκι να κάνουν κάτι απλά επειδή γούσταραν. Δεν είχαν στο μυαλό τους ούτε τα χρήματα ούτε τίποτα τέτοιο. Ήταν πολύ αυθεντικό. Αυτό το στοιχείο παραμένει έως και σήμερα, μέσω της παρουσίας του Μάνθου και όλων των υπόλοιπων ανθρώπων στη διοργάνωση.

Στην πραγματικότητα, τέθηκαν τόσο γερές βάσεις που δημιουργήθηκε κάτι πολύ original, πέρα από τα συνήθη πρότυπα. Συνέβαλε φυσικά σε αυτό και ο χώρος αλλά και η τοποθεσία όπου διεξάγεται τα τελευταία χρόνια.

Κάτι που δεν είναι πολύ γνωστό για το φεστιβάλ είναι ότι ο χώρος στον οποίο διεξάγεται είναι παλιά αμερικανική βάση.

Οι Αμερικανοί δεν επιλέγουν τυχαία το πού θα κάνουν τις βάσεις τους: λίγο πιο δίπλα υπάρχει μια πυραμίδα, ένα ιερό αφιερωμένο στους θεούς της αρχαίας Αιγύπτου, το οποίο χρονολογείται από το 120 μ.Χ. και τον Ηρώδη Αττικό, συνδέοντας έτσι αυτούς τους δύο πολιτισμούς, της αρχαίας Ελλάδας και της αρχαίας Αιγύπτου. Είναι φανταστικό.

Και όχι μόνο: λέγεται ότι το μέρος αυτό συνδέεται με το ένα άκρο ενός ηλεκτρομαγνητικού stream στη Βιρτζίνια και γενικότερα έχουμε ακούσει διάφορες κουβέντες από πιο παλιούς κατοίκους της Νέας Μάκρης, διάφορα περίεργα πράγματα. Δεν θα επεκταθώ περισσότερο. Πάντως, πιστεύω ότι ακόμα και συνειδητά να μην έγινε, η επιλογή να φιλοξενείται ένα τέτοιο φεστιβάλ σε έναν τέτοιο δεν έγινε τυχαία, όπως τίποτα δεν είναι τυχαίο.

Αν έπρεπε να εξηγήσω το vibe, γενικά αυτό που παίζει είναι μια χαλαρή φάση. Κάθε φορά μαζευόμαστε φίλοι και γνωστοί. Είναι μια μεγάλη συνάντηση για όλους τους 30something που συμμετέχουν ενεργά στην εγχώρια μεταλ/πανκ σκηνή, μαζί με τον κόσμο τους. Δεν είναι απρόσωπο. Νομίζω ότι αυτό είναι που το χαρακτηρίζει περισσότερο από όλα.

Θα συμβούλευα τον κόσμο που έρχεται πρώτη φορά να πάρει (οπωσδήποτε) καπέλο, να πάει να κάνει ένα μπανάκι στη θάλασσα πριν ξεκινήσουν τα live και να έρθει και τις δύο μέρες (μένοντας στο camping του φεστιβάλ ή σε ξενοδοχείο), ώστε να το απολαύσει περισσότερο. Και αν θέλει να πιει τις μπύρες του, να το κάνει, αλλά γενικά να παραμείνει ασφαλής και να διασκεδάσει χωρίς να προκαλέσει κίνδυνο.

***

Info

NEW LONG FEST 2026

20 – 21 Ιουνίου
2 σκηνές / 22 Μπάντες
Πολιτιστικό & Αθλητικό Πάρκο Νέας Μάκρης
Πόρτες: 17:00 | Έναρξη: 18:00

Ηλεκτρονική προπώληση εδώ.

ΣΧΕΤΙΚΟ ΘΕΜΑ