17:00 to 9:00: Όσα κάναμε τον Ιανουάριο στη ζωή εκτός γραφείου
Ο κόσμος μας για τον Ιανουάριο, εκτός γραφείου: από θεατρικές παραστάσεις και εκθέσεις μέχρι σειρές και φαγητό.
- 4 ΦΕΒ 2026
Μία φορά τον μήνα, ανοίγουμε έναν παράθυρο στον κόσμο μας, για όλα εκείνα που ξεχωρίζουμε όταν ζούμε εκτός γραφείου. 17:00 με 09:00. Ο Ιανουάριος είχε Οιδίποδα στο σήμερα, το ντοκιμαντέρ του Αλέξη Παπαχελά για τα Ίμια, το Through the Wall της Rochelle Jordan και την κληρονομιά του Μικρού Ερωτικού.
Ο Οιδίποδας στο σήμερα, για τον Κωνσταντίνο Αμπατζή
Ομολογώ ότι παρακολουθώντας στην αρχή τον χαμό για την παράσταση του Οιδίποδα στην Στέγη, δεν συγκινήθηκα και πολύ. Πόσες φορές πια να δεις την τραγωδία του Σοφοκλή, που την ξέρεις απ’ έξω και ανακατωτά; Όταν συνειδητοποίησα όμως ότι η διασκευή του Robert Icke, φέρνει τον τραγικό ήρωα στο σήμερα και τον παρουσιάζει ως έναν πολιτικό λίγο πριν την εκλογή του, ψήθηκα πολύ και προμηθεύτηκα το εισιτήριό μου. Και δεν το μετάνιωσα δευτερόλεπτο. Από το πρώτο δευτερόλεπτο, το έργο σε ρουφάει μέσα του, χάρη στην εξαιρετική σκηνοθεσία και σκηνογραφία και τις τρομερές ερμηνείες, με την φανταστική Καριοφυλλιά Καραμπέτη να ξεχωρίζει.
Προφανώς, όλοι γνωρίζαμε την κατάληξη της ιστορίας, κι όμως η αγωνία και το δέος, δεν χάθηκαν δευτερόλεπτο και οι περισσότερες από 2 ώρες δίχως διάλειμμα, πέρασαν νεράκι. Μια διαχρονική αλληγορία που στέκεται μέχρι σήμερα και ήρθε στο παρόν μαεστρικά. Είδα την παράσταση μάλιστα στη μεσημεριανή της Κυριακής, μια εξαιρετική συνήθεια που θα ήθελα να συνεχίσω. Δυστυχώς το έργο δεν παίζεται πλέον, όμως αν ανέβει ξανά ή κάνει καλοκαιρινή περιοδεία, φροντίστε να μην το χάσετε.
H Εκδίκηση του Φώτη, για τη Χριστίνα Φαραζή
Νομίζω είχαν πει ότι θα ήταν η πιο κρύα μέρα, βασικά νύχτα, του φετινού χειμώνα, τουλάχιστον μέχρι την επόμενη. Το 112 είχε χτυπήσει το μεσημέρι για ακραία καιρικά φαινόμενα και με τη Ζωή (καλησπέρα Ζωή Δημητρίου από το LadyLike) κάναμε για κλάσματα του δευτερολέπτου την ίδια σκέψη: να «κάψουμε» το θέατρο. Ευτυχώς που η σκέψη δεν έγινε πράξη και εκείνο το παγωμένο βράδυ της Τρίτης είδαμε την Εκδίκηση του Φώτη στο bijoux de kant HOOD art space – από αυτά τα χειροποίητα μικρά θέατρα της Αθήνας στα οποία βλέπεις «διαμαντάκια».
Κι αυτό ακριβώς είναι ο μονόλογος που έφτιαξε ο Βασίλης Βηλαράς για ένα αγόρι που κλείνεται στον κόσμο του, δηλαδή στο υπνοδωμάτιό του, όταν καταλαβαίνει ότι είναι διαφορετικός -και κανείς δεν τον καταλαβαίνει- με μοναδική παρέα την τηλεόραση και τις ελληνικές σειρές.
Είναι μία ιστορία που υπενθυμίζει την κακοποιητική τηλεόραση στην οποία μεγαλώσαμε ως παιδιά και έφηβοι στα 90s και early 00s όσοι είμαστε σήμερα λίγο κάτω, λίγο πάνω από τα 40 και που τότε, δεν την αντιλαμβανόμασταν ως τέτοια, αλλά ως κανονικότητα – από τοξικούς έρωτες και μάτσο συμπεριφορές στην ελληνική μυθοπλασία μέχρι ρεπορτάζ σε δελτία ειδήσεων με περαστικούς να απαντούν αν η ομοφυλοφιλία είναι αρρώστια και τι θα έκαναν αν έβλεπαν στον δρόμο δύο άντρες να φιλιούνται.
Πριν βρεθούμε στον τρίτο όροφο του κτιρίου που στεγάζεται το bijoux de kant HOOD art space κάτω από την Ευριπίδου, περάσαμε από το Mozzart Pizza Center για την καλύτερη πίτσα στο χέρι στο κέντρο της Αθήνας.
Ο Ελεύθερος, για την Ιωσηφίνα Γριβέα
Ο δικός μου Γενάρης έκανε ποδαρικό με τη νέα παράσταση Ελεύθερος του Θανάση “Cain” Σαμαρά, σε ένα μικρό μπαράκι στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Την προηγούμενη παράστασή του την είχα δει τρεις φορές – στη μαγνητοσκόπηση που έγινε viral έλαβα διάφορα «εσύ ακούγεσαι;» μηνύματα για το γέλιο μου και, ναι, εγώ ακουγόμουν – και έτσι ήξερα πως όταν μας προειδοποίησε ότι είναι δοκιμαστική και άρα θα έχει μέσα και κάποια κακά αστεία που δεν θα λειτουργήσουν, ήξερα πως δεν είχα να φοβάμαι τίποτα. Ο Θανάσης και το μέτριο χιούμορ δεν έχουν συναντηθεί. Την επόμενη φορά που θα ανεβάσει link για εισιτήρια σπεύσατε, γιατί γίνονται sold out σε 20′.
Σ’ Αγαπώ Μ’ Αγαπάς, για την Ντενίσα Μπαϊρακτάρι
Τον Ιανουάριο κάθισα πολύ σπίτι, όχι ακριβώς από επιλογή, αλλά αυτή είναι μια συζήτηση για μια άλλη φορά. Δεν είμαι από τους ανθρώπους που θέλουν να δουν την τελευταία hot ταινία ή σειρά και τείνω να καταφεύγω σε δοκιμασμένες συνταγές, ειδικά όταν μένω σπίτι. Αυτό σημαίνει πως τον μισό μήνα τον πέρασα στον καναπέ μου βλέποντας Εμείς κι Εμείς και τον άλλο μισό μήνα, τον πέρασα -επίσης στον καναπέ μου- βλέποντας Σ’ Αγαπώ Μ’ Αγαπάς. Ενδιάμεσα έβλεπα το βίντεο με τα καλύτερα της τάξης από τις Σαββατογεννημένες. Κάπως έτσι κύλησε ο Γενάρης που μου φάνηκε πως κράτησε μια ζωή και λίγο ακόμα.
Το ντοκιμαντέρ του Αλέξη Παπαχελά για τα Ίμια, για τον Σταύρο Διοσκουρίδη
Πέρασαν 30 χρόνια από τότε που η Ελλάδα και η Τουρκία έφτασαν ένα χιλιοστό πριν τον πόλεμο για δύο ψίχουλα γης μεταξύ Καλύμνου και Αλικαρνασσού. Μπορεί να έχουν ξεθωριάσει τα γεγονότα στη συλλογική αφήγηση, αλλά ο Ιανουάριος του ’96 αποτελεί μια κομβική στιγμή της νεότερης ελληνικής ιστορίας. Αυτό καταλαβαίνουμε και από το τρίωρο ντοκιμαντέρ του Αλέξη Παπαχελά στον ΣKAΪ.
Πρωταγωνιστές της εποχής, και από Ελλάδα και από Τουρκία, μιλούν για το παρασκήνιο των αποφάσεων δείχνοντας πόσο τεταμένη ήταν η κατάσταση. Παρακολουθείται σαν ντοκουμέντο αλλά και σαν πολιτικό θρίλερ.
Exterior Night, για τον Παναγιώτη Μένεγο
Είναι τόσο βαθιά μέσα στην πλατφόρμα που μάλλον και η πλατφόρμα θα έχει ξεχάσει ότι το προβάλλει. Αν όμως είδατε το Μουσολίνι (αλλιώς σπεύσατε), αν δεν σας ξέφυγε το κλασικό Il Camorrista στο Cinobo (ούτε αυτό; σημειώστε), αν διαβάσατε το Ο Νόμος του Μίσους στις εκδόσεις ΠΟΛΙΣ (αν όχι, είναι τούβλο – πάει για καλοκαίρι), αν, με δυο λόγια, μετά το διδακτορικό σας σε προσούτα, μοτσαρέλες και γκοργκοντζόλες, το πάτε για post doc στη σύγχρονη ιταλική πολιτική ιστορία…τσεκάρετε το Exterior Night.
6 επεισόδια από τον σπουδαίο, 86χρονο σήμερα, Μάρκο Μπελόκιο που διαπραγματεύονται την απαγωγή από τις Ερυθρές Ταξιαρχίες, του πρώην πρωθυπουργού της Ιταλίας, κι επιφανούς ηγέτη των Χριστιανοδημοκρατών, Άλντο Μόρο. Ένα γεγονός που, μισό αιώνα μετά, αποτελεί ακόμα εθνικό τραύμα, καύσιμο για ποικίλες θεωρίες συνωμοσίας και peak της ένοπλης πάλης που γέννησε τόσες τρομοκρατικές οργανώσεις σε όλη την Ευρώπη στα 70s.
Το Exterior Night στριμάρει στην Cosmote TV.
Through the Wall της Rochelle Jordan, για τον Θεοδόση Μίχο
«Θα είχα ενοχές που παίρνω τα λεφτά τους, αλλά είμαι ένας από αυτούς». Κάπως έτσι δεν λέει στο High Fidelity ο δισκοπώλης Rob Gordon για τους «άρρωστους» πελάτες του; Όσοι επιλέγουμε να καταναλώνουμε μουσική μέσω φυσικών φορμά (δίσκους βινυλίου, δηλαδή, και -που λέει ο λόγος- cd) ακριβώς γι’ αυτό εμπιστευόμαστε τους κλασικούς, ορθόδοξους δισκοπώλες (και όχι όσους πουλάνε μουσική ως πάρεργο, μετά τις ηλεκτρικές σκούπες). Είναι ομοιοπαθείς. Μας καταλαβαίνουν, τους καταλαβαίνουμε, ενώ ξέρουν και τις παραμέτρους και τον βαθμό ανοιχτότητας της λόξας μας, πώς να προτείνουν τι σε ποιον.
Κάθε φορά που πηγαίνω στον Λωτό (Σκρα 7, Θεσσαλονίκη) το πιο αγαπημένο μου δισκάδικο στον πλανήτη, φεύγω με τουλάχιστον τρεις τίτλους για τους οποίους μέχρι να μπω στο μαγαζί δεν ήξερα τίποτα. Εμπιστεύομαι όμως το γούστο του Προκόπη Τζιλή που δεν πέφτει ποτέ έξω. Αυτό κάνω και διαδικτυακά με το Bastard Vinyl του Γιώργου Παπαδόπουλου. Όπως πρόσφατα που διάβασα την insta-ανάρτησή του για το Through the Wall της Rochelle Jordan.
Ένα R&B διαμάντι του 2025, ένα τύπου 90s soul (με UK garage μεδούλι) κομψοτέχνημα για το οποίο δεν είχα ιδέα και τώρα πια στροφάρει ασταμάτητα στο πικάπ μου (και στον αέρα του Best 92.6). Αν τη βρίσκετε (και) με τέτοιους ήχους, θα πάθετε την πλάκα σας, το εγγυώμαι. Ακόμη κι αν το ακούσετε μόνο ψηφιακά.
Το Dry Martini του Argentina, για τον Δημήτρη Κουπριτζιώτη
Έχω πολύ καιρό να ενθουσιαστώ με μπαρ που άνοιξε. Έχω άλλο τόσο καιρό να ενθουσιαστώ με μπαρ που σερβίρει υπέροχο dry martini. Από την εισαγωγή και μόνο καταλαβαίνεις τον ενθουσιασμό μου για το Argentina που άνοιξε στα τέλη του προηγούμενου μήνα στην Λεωφόρο Αλεξάνδρας.
Ένα καθαρόαιμο classic bar το οποίο φιλοξενεί, δεν σερβίρει απλά και φτιάχνει ένα από τα καλύτερα dry που θα πιείς εκεί έξω. Απευθείας από fountain, σε τέλεια παγωμένο ποτήρι μαζί με δύο ελιές σε μεταλλικό stick. Η απλότητα σε όλο της το μεγαλείο, κάνει ένα ποτό να είναι λόγος για να το επισκεφτείς. Για να φανταστείς, το έχω επισκεφτεί ήδη τέσσερις φορές μέσα στον Γενάρη.
Φρέσκες αγκινάρες στη Farma, για τη Ζωή Παρασίδη
Το περασμένο Σάββατο, στο νέο και πολύ ωραίο μανάβικο της Καισαριανής (Ευφρονίου 30), βρήκα φρέσκες αγκινάρες, από τα πιο νόστιμα κλειστά μπουμπούκια που ευδοκιμούν σε αυτή τη χώρα. Θα σας παιδέψουν λίγο στο καθάρισμα μέχρι να φτάσετε στην τρυφερή τους καρδιά, θέλει μεράκι δηλαδή, αλλά θα σας ανταμείψουν με τη γεύση τους. Υπάρχουν πάρα πολλοί τρόποι να τις μαγειρέψετε.
Μπορείτε ακόμη και να τις βάλετε ωμές σε ένα πιάτο με λίγο ελαιόλαδο, λεμόνι, χοντρό αλάτι και μια καλή ρακή στο πλάι, όπως θα σας τις σέρβιραν και στην Κρήτη. Αν όμως έχετε όρεξη να περάσετε λίγο παραπάνω χρόνο στην κουζίνα, θα σας πρότεινα να αναζητήσετε συνταγή για carciofi alla romana ή carciofi alla giudia, κάτι ξέρουν και οι Ρωμαίοι από φαγητό, δεν νομίζετε;
Σούπα στο Rouan Thai, για τον Άγγελο Κλάδη
Μία Παρασκευή που ένιωθα να με εγκαταλείπουν οι αντοχές από το τσουχτερό κρύο και τις αλλεπάλληλες νεροποντές τις οποίες επιφύλασσε για τους δύσμοιρους δικυκλιστές ο Ιανουάριος, βρήκα το «ελιξίριο» σε ένα ήσυχο στενό της Τρούμπας.
Χωρίς να κάνω κράτηση, χωρίς να πρέπει να προλάβω ακόμη ένα άχαρο δίωρο slot, απολαμβάνοντας κάθε κουταλιά από την αυθεντική, σούπερ-δυναμωτική, κρεμώδη tom kha σούπα που είχε «δέσει» στα τσουκάλια της η γλυκύτατη Ταϊλανδή μαγείρισσα του Rouan Thai. Θαλπωρή.
Το οικογενειακό ταϊλανδέζικο του Πειραιά παραμένει σε πείσμα των καιρών (και της ταχύτατης ανάπτυξης του λιμανιού) ένα μέρος που θα νιώσεις σαν το σπίτι σου, ακόμη και αν δεν έχεις ουδεμία σχέση με την Ταϊλάνδη.
Το μεσημεριανό τσίπουρο στον Μούμο, για τη Μάρω Παρασκευούδη
Ο Ιανουάριος χωρίστηκε για μένα σε δύο μέρη: στη ζωή που έζησα εκτός Αθηνών για μια χειμερινή ανάπαυλα λίγο μετά το νέο έτος και σε αυτή που συνεχίστηκε όταν επέστρεψα ξανά στην Αθήνα, την καθημερινότητα και τη δουλειά μου. Στο πρώτο κομμάτι, λοιπόν, το καφέ – ουζερί «Το κέφι», του Κωνσταντίνου Μούμου, στο κέντρο της Λάρισας, είναι ένας μικρός θησαυρός.
Όχι μόνο για αυτά τα πεντανόστιμα φαγητά που βγαίνουν από την κουζίνα του αλλά και για όλη την ατμόσφαιρα και την ιεροτελεστία του τσίπουρου. Η μεσημεριανή στάση σημαίνει ότι διάλειμμα από τη δουλειά, συνάντηση με φίλους, χρόνος για σένα. Τίποτα από αυτά δεν είναι δεδομένα στην καθημερινότητά μου. Όπως το να βρω ένα παλιό, αυθεντικό καφενείο και όχι μια νέα ιδέα που θα έχει καπηλευτεί την αυθεντικότητα.
Η εμμονή του βλέμματος του Παναγιώτη Τέτση, για τον Ηλία Δήμο
Για 9 μήνες, το -2 της Εθνικής Πινακοθήκης και συγκεκριμένα η Αίθουσα περιοδικών εκθέσεων Ίδρυμα Αντώνιος Ε. Κομνηνός, χώρεσε τον μαγικό κόσμο του Παναγιώτη Τέτση με την έκθεση Η εμμονή του βλέμματος, αφιερωμένη στο έργο ενός από τους σπουδαιότερος εκπροσώπους της ελληνικής μεταπολεμικής ζωγραφικής.
«Αυτό που ζωγραφίζω είμαι εγώ», είχε πει ο ίδιος και πράγματι, από την Ύδρα και τη Λαϊκή Αγορά που λειτουργούσαν ως εισαγωγή για τους θεατές, μέχρι τα τοπία της Σίφνου, τα σκιερά πεύκα, τα βράχια, τη θάλασσα, τους ποδοσφαιριστές, τα αθηναϊκά μπαλκόνια και τον άνδρα που παίζει μπιλιάρδο, η δήλωση του Τέτση που κοσμούσε ένα από τα banner που βρίσκονταν στην είσοδο της αίθουσας, γινόταν το σύνθημα σε κάθε δωμάτιο και έργο.
Τους πίνακες της έκθεσης, που δεν ακολουθούσε κάποια χρονολογική σειρά, «διέκοπταν» λόγια του ζωγράφου, που λειτουργούσαν σαν μικρές αφηγήσεις, αποκαλύπτοντας στον θεατή πώς μετουσιώνει ο ίδιος την καθημερινότητα σε τέχνη ή πώς αποτυπώνει σε πορτρέτα τους φίλους του: «Αυτό που παρουσιάζει ενδιαφέρον είναι ο άνθρωπος στο σύνολο, στο κορμί, στα πόδια, στα χέρια, κυρίως στις παλάμες και ιδιαίτερα στα δάκτυλα. Εκεί συγκεντρώνεται η έκφρασή μας έστω κι αν παραμένουν σταθερά κατά τη διάρκεια της ακινησίας».
Από τους πίνακες που ξεχώρισα, το ηλιοβασίλεμα στη Σίφνο και η ενότητα αφιερωμένη στις θάλασσες, τις οποίες ο ίδιος ο Τέτσης ζωγράφιζε με τέτοια ακρίβεια, καθώς μπορούσε να καταλάβει ανά πάσα στιγμή ανάλογα με το πώς είναι ο καιρός και το πώς ο φυσά ο άνεμος, τι είδους απόχρωση μπορεί να έχει εκείνη την ώρα το νερό, κι ας βρισκόταν στο κέντρο της Αθήνας.
Η κληρονομιά του Μικρού Ερωτικού, για τον Κωνσταντίνο Βρεττό
Μέχρι πριν λίγο καιρό, στη συμβολή των οδών Καλλιδρομίου και Ζωοδόχου Πηγής, εμπορευόμασταν συναισθήματα. Το τέλος εποχής του Μικρού Ερωτικού δεν ήρθε μαζί με ένα βαρύ λουκέτο. Το μαγαζί έκλεισε αρμονικά, πλήρες ημερών. Και η νέα αρχή στον ίδιο τόπο, βρίσκει ένα μαγαζί με συνεχιστές ανθρώπους με την ίδια ακριβώς αύρα και ιδιοσυγκρασία.
Όσοι και όσες κατοικούν στην γειτονιά, ψιθύριζαν μεταξύ τους την ανησυχία για ένα μαγαζί φιλέτο για όσους ονειρεύονται neon επιγραφές, αβοκάντο και maneki-neko. Οι άξιοι κληρονόμοι στη σημαντική παρακαταθήκη του κύριου Σπύρου, δεν διατήρησαν μόνο την φιλοσοφία του αλλά αφιέρωσαν και μια προσωπική γωνία σε εκείνον, με διαμάντια ελληνικής μουσικής.
Στον αριθμό της 30 της οδούς Καλλιδρομίου, βρίσκεται πλέον το Holly, που πήρε το όνομα του από τον Αμερικανό τραγουδιστή Buddy Holly και τον Σπύρο Χώλη, τον κύριο Μικρό Ερωτικό, που τα ξεκίνησε όλα. Δίσκοι, DVD, μουσική, σινεμά, κι άλλες ομορφιές, στην καρδιά των Εξαρχείων.
Ακολουθήστε το OneMan στο Google News και μάθετε τις σημαντικότερες ειδήσεις.