Όσο υπάρχει το Καρναβάλι του Μεταξουργείου, θα νιώθουμε ζωντανοί

Εάν ήταν άνθρωπος, θα ήταν έφηβος – ένας «αιώνιος έφηβος» ο οποίος αρνείται να εγκαταλείψει τις ρομαντικές του πεποιθήσεις για έναν καλύτερο κόσμο, κόντρα στη λογική που λέει ότι η πόλη έχει αλλάξει ταυτότητα και πια δεν απομένουν περιθώρια αντίδρασης.

Εάν ήταν εποχή, θα ήταν η άνοιξη μέσα στον χειμώνα – μια ηλιαχτίδα ζεστασιάς μέσα στη μουντίλα που θυμίζει ότι κάποτε υπήρξαν καλύτερες μέρες.

Και εάν ήταν καιρικό φαινόμενο, τότε με σιγουριά θα ήταν ένα μεγάλο ουράνιο τόξο, όχι μόνο επειδή είναι από τη φύση του πολύχρωμο, αλλά και γιατί επιστρέφει με συνέπεια τη δύσκολη ώρα που το έχεις ανάγκη.

Το Καρναβάλι του Μεταξουργείου θα μπορούσε να είναι όλα τα παραπάνω, αφού ουδέποτε δεν υπήρξε απλώς ένα καρναβάλι. Ή απλώς ένα event. Γεννήθηκε πριν χρόνια και συνεχίζει να ανθεί κάθε προτελευταία Κυριακή του Καρναβαλιού ως μια αυτο-οργανωμένη συλλογική γιορτή «από τα κάτω», μια μικρή πράξη αντίστασης στην εποχή που τα συλλογικά εγχειρήματα έχουν εκλείψει.

Στήνεται από τους ίδιους τους κατοίκους και αυτό κάνει τη διαφορά, όπως απέδειξε για ακόμη μια φορά.

Κάθε προτελευταία Κυριακή του καρναβαλιού, το Καρναβάλι του Μεταξουργείου επιστρέφει στους δρόμους με απαράλλακτα ίδιο τρόπο, σαν απ’ το πουθενά, σαν μια ηλιαχτίδα ελπίδας όπως είπαμε, να θυμίσει ότι κάποτε η πόλη αυτή ανήκε στους κατοίκους της. Ότι υπήρχαν συλλογικότητες, ομάδες και κοινωνικά δίκτυα, πέρα από hip μαγαζιά και coworking spaces.

Ότι το Μεταξουργείο, όπως και όλες οι άλλες γειτονιές του Κέντρου, υπήρξαν κάποτε όντως ζωντανές, αλληλέγγυες, δημιουργικές και σίγουρα πιο ανθρώπινες από την εξευγενισμένη, tourist-friendly πραγματικότητα που έχει πλέον κυριαρχήσει.

Το Καρναβάλι του Μεταξουργείου είναι ένας σπάνιος «καρπός» από (και για) εκείνες τις εποχές.

Με έντονη αυτή τη φορά την αφρικανική σκόνη στον αττικό ορίζοντα, ήταν ακόμη πιο μεγάλη η αντίστιξη.

Νταούλια και ζουρνάδες, τρικούβερτοι χοροί, χιλιάδες χαμόγελα, ελευθερία. Εντυπωσιακές μάσκες, αυτοσχέδια άρματα, στολές με χιούμορ, μυθολογικά τέρατα, σάτυροι, νεράιδες, καρικατούρες, «ιπτάμενες» ομπρέλες από καταστήματα, προσγειωμένα UFOs.

Λούμπεν καουμπόηδες και ινδιάνοι, τρισευτυχισμένα παιδάκια από σχολεία μεταναστών, ρίψεις πολύχρωμου κομφετί και ένας διονυσιακός θεός στεφανωμένος με λουλούδια.

Αυτά είναι μονάχα κάποια από τα στιγμιότυπα που κρατήσαμε στο μυαλό μας, έπειτα από τη βόλτα στο Μεταξουργείο που αρνούμαστε να χάσουμε όσα χρόνια και αν περάσουν. Μια βόλτα η οποία είναι άτυπα συμφωνημένη, είναι γνωστή η αφετηρία και η κατάληξη, αλλά όσα θα συμβούν στο ενδιάμεσο παρέμεναν ανέκαθεν στα ανοιχτά σενάρια.

Μια βόλτα που έχει λάβει εθιμοτυπικό χαρακτήρα για πολλούς από τους παλιούς κατοίκους του Κέντρου, ανεξάρτητα από το αν λόγω υψηλών ενοικίων έχουν αναγκαστεί να μετακομίσουν σε πιο οικονομικά προάστεια. Το Καρναβάλι του Μεταξουργείου λειτουργεί σαν ευκαιρία επιστροφής στα «παλιά λημέρια».

Μια ευκαιρία για να συναντηθούμε με φίλους και γνωστούς, ανθρώπους που συνεχίζουν να οραματίζονται έναν πιο δίκαιο και αλληλέγγυο κόσμο, σε μια εποχή που όλα φαντάζουν αντίξοα και τετελεσμένα. Μια ευκαιρία να δούμε ξανά την πόλη με άλλα μάτια.

Παραμένει μια ωδή στον αυθορμητισμό, ακριβώς όπως γεννήθηκε το 2010.

Ενώ δεν υπάρχει καν κεντρική ανακοίνωση ή κάλεσμα, η διαδικασία τηρείται πάντα χωρίς ευτράπελα. Μετά το μεσημέρι, ένα πολυπληθές μπουλούκι απλώνεται στους δρόμους και φέρνει μαζί του τον πανικό. Κάτοικοι βγαίνουν στα μπαλκόνια και σφυρίζουν, πετούν χαρτοπετσέτες. Σφηνάκια με ρακή προσφέρονται από τους καταστηματάρχες.

Τα άρματα φτάνουν ψηλά μέχρι τα καλώδια από τις κεραίες – αφήνουν ένα κορδόνι ή μια γιρλάντα πριν συνεχίσουν στο επόμενο στενό, σαν ενθύμιο. Όλοι χαμογελάνε, όλοι τραγουδάνε, όλοι χορεύουν.

Αισθάνονται όλοι μαζί ξανά ελεύθεροι και ζωντανοί.