Στούντιο Αθήνα Εικοσιπέντε: Αρχιτεκτονική που τη φοράς

Για τη Λίλιαν Εμβαλωτή και τη Γεωργία Βασιλειάδου, το στούντιο τους αποτελούσε κοινό στόχο εδώ και μερικά χρόνια. «Είχαμε την ανάγκη να ασκούμε την αρχιτεκτονική με τους όρους ενός εργαστηρίου· ενός πλαισίου μέσα στο οποίο πειραματιζόμαστε με τις τέχνες και τις ενσωματώνουμε στις αρχιτεκτονικές μας πρακτικές».

Με αυτόν τον τρόπο, το Στούντιο Αθήνα Εικοσιπέντε δεν περιορίζεται στην οικοδομική πράξη, αλλά γίνεται ένα πεδίο δημιουργικής έκφρασης. Πρόκειται λοιπόν για ένα εργαστήριο ιδεών που συνδέει την κλίμακα του κτιρίου με τη μικρότερη κλίμακα, αυτή του σώματος, του αντικειμένου, του ενδύματος.

Η δουλειά τους εστιάζει στον τόπο και τη σχέση του με το έργο, αντλώντας αναφορές από τη συζήτηση γύρω από την εντοπιότητα στη σύγχρονη αρχιτεκτονική, όπως αυτή εκφράστηκε, μεταξύ άλλων, μέσω του έργου του Άρη Κωνσταντινίδη και του Ατελιέ 66 της Σουζάνας και του Δημήτρης Αντωνακάκη.

«Τα φυσικά υλικά είναι κύριο μέλημά μας και η μικρή κλίμακα είναι μια διαδικασία πολύ ουσιαστική και οικεία για εμάς. Πιστεύουμε σε μια αρχιτεκτονική που δεν επιβάλλεται, αλλά δημιουργείται από το τοπίο. Δεν προσβλέπουμε στον εντυπωσιασμό, αλλά στη δημιουργία χώρων που ανασύρουν μνήμη και αναδεικνύουν την υλικότητα και τη λεπτομέρεια».

Φωτογραφία: Chris Kontos

Στην παρούσα φάση, η συνεργασία τους με τον Δήμο Λέρου αποτελεί το πλέον χαρακτηριστικό παράδειγμα της προσέγγισής τους. «Πρόκειται για μία σειρά δημοσίων έργων που συμπυκνώνουν τη συλλογιστική μας για τη διαχείριση της εντοπιότητας και την ανάδειξη της ταυτότητας ενός τόπου, με απόλυτο σεβασμό στην ιστορική του διαδρομή.

Μας ενδιαφέρουν έργα που συμβάλλουν ουσιαστικά στην αναβάθμιση της ποιότητας ζωής. Σχεδιάζουμε με γνώμονα τα βιώματα και τις παραδόσεις που διαμόρφωσαν την τοπική ταυτότητα, διασφαλίζοντας ότι κάθε παρέμβασή μας λειτουργεί ως οργανικό στοιχείο του κοινωνικού συνόλου και όχι ως κάτι ξένο προς αυτό».

Φωτογραφία: Ελένη Καραβελάτζη

Πρόκειται για ένα στούντιο ανοιχτό και σε εκείνους που δεν έχουν να τους παραδώσουν κάποιον χώρο προς μελέτη και κατασκευή, αφού το Στούντιο Αθήνα Εικοσιπέντε καταπιάνεται και με τα ρούχα και τα αντικείμενα. Πέρα από την αρχιτεκτονική, η Γεωργία Βασιλειάδου ασχολείται και με το σχέδιο μόδας.

«Βλέπουμε τα ρούχα και τα αντικείμενα ως προέκταση της αρχιτεκτονικής μας σκέψης. Το ρούχο είναι ένας άλλου είδους χώρος γι’ αυτό και η σχεδιαστική πορεία δεν διαφέρει».

Φωτογραφία: Ελένη Καραβελάτζη

Η κατασκευή τους πραγματοποιείται εξ ολοκλήρου στο ατελιέ που στεγάζεται στον επάνω όροφο του στούντιο, διασφαλίζοντας έτσι τον πλήρη έλεγχο της δημιουργικής διαδικασίας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η «στολή του στούντιο», την οποία σχεδίασαν και φορούν και οι ίδιες στις επισκέψεις τους.

«Πέρα από τη λειτουργικότητά της, η στολή, έχει για εμάς συμβολικό χαρακτήρα: αποτελεί την έμπρακτη σύζευξη της αρχιτεκτονικής με τη μόδα και ενισχύει την κοινή μας ταυτότητα, υπενθυμίζοντας ότι κάθε έργο αντιμετωπίζεται με τη φροντίδα και την ακρίβεια σχεδιασμού “επί μέτρω”».

Φωτογραφία: Ελένη Καραβελάτζη

Για κάθε αρχιτεκτονική μελέτη που αναλαμβάνουν, επιδιώκουν τον σχεδιασμό ενός αντικειμένου, το οποίο αποτελεί και την τελική τους υπογραφή. Με αυτόν τον τρόπο, διασφαλίζουν ότι παραμένει στο αρχείο του εργαστηρίου μας ένα υλικό αποτύπωμα από την κάθε δημιουργική διαδικασία.

«Αυτή η σχεδιαστική πράξη μεταφράζεται άλλοτε σε ένα χρηστικό αντικείμενο –ένα τραπέζι, ένα κάθισμα, ένα φωτιστικό, ένα πόμολο– και άλλοτε σε ένα εικαστικό έργο. Στον χώρο μας διατηρούμε το αρχείο αυτών των αντικειμένων, καθώς και τα πρωτότυπα πάνω στα οποία πραγματοποιούμε τις δοκιμές μας. Στόχος μας είναι να προσεγγίσουμε ανθρώπους που εκτιμούν την αξία της λεπτομέρειας και του ποιοτικού σχεδιασμού σε κάθε έκφανση της καθημερινότητάς τους».

Φωτογραφία: Ελένη Καραβελάτζη

Παρατηρούν μια στροφή και ένα ενδιαφέρον από την πλευρά των Αθηναίων για την αρχιτεκτονική. «Αυτό συμβαίνει καθώς αρχίζουμε πλέον, συλλογικά, να αντιλαμβανόμαστε ξανά την πραγματική αξία του σχεδιασμού. Ο κόσμος συνειδητοποιεί ότι η αρχιτεκτονική δεν είναι μια αφηρημένη προσέγγιση που απευθύνεται σε λίγους, αλλά το πλαίσιο μέσα στο οποίο εξελίσσεται η ζωή του.

Η ανάγκη για περισσότερο φως, για δημόσιους χώρους που λειτουργούν ουσιαστικά και για μια αισθητική αρμονία στον αστικό ιστό, έχει γίνει πλέον κοινό αίτημα. Φαίνεται πως όλο και περισσότεροι αναζητούν ξανά την αυθεντικότητα και την ειλικρίνεια. Η αρχιτεκτονική της πόλης απασχολεί πια τον καθένα, γιατί είναι το εργαλείο που μπορεί να μετατρέψει μια απρόσωπη διαδρομή σε μια βιωματική εμπειρία και μια γειτονιά σε έναν ζωντανό τόπο συνάντησης και φροντίδας».