Το απόγευμα που το Σύνταγμα πλημμύρισε από χρώμα και αλληλεγγύη

Λογικά, δεν έχουμε κάποιον ιδιαίτερο λόγο να διεκδικούμε ισότητα και συμπερίληψη σήμερα.

Λογικά, θα ήταν τυχαίο που η ΣΤΑΣΥ αρνήθηκε φέτος, για πρώτη φορά, να αναρτήσει διαφημιστικές αφίσες του Athens Pride, ενώ στο παρελθόν δεν είχε αρνηθεί καμπάνιες κατά των αμβλώσεων, καμπάνιες δηλαδή που αμφισβητούσαν ένα θεμελιώδες δικαίωμα των γυναικών.

Λογικά, δεν χρειάζεται να φωνάζουμε στους δρόμους «τα σώματά μας, μάς ανήκουν», αφού ως γνωστόν δολοφονίες γυναικών και κοριτσιών δεν γίνονται εξαιτίας του φύλου τους. Ούτε για την ορατότητα χρειάζεται να φωνάζουμε, τη στιγμή που ανεβαίνει η ακροδεξιά στην Ευρώπη, ανεβαίνει η πόλωση και ο συντηρητισμός, και τελικά υποχωρούν τα ανθρώπινα δικαιώματα, υπό τον πανικό του πολέμου και της κρίσης. Τυχαίο είναι και το γεγονός ότι έγινε πορεία κατά του Pride στη Θεσσαλονίκη, με υπόκρουση εκκλησιαστικών ύμνων. Εντελώς τυχαίο.

Άσε που, λογικά, μετά το νομοσχέδιο για τα ομόφυλα ζευγάρια, πρέπει να ηρεμήσουμε – γιατί να υπάρχει μέρα που να ενθαρρύνει την υπερηφάνεια για τα ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα, και όχι για τα straight άτομα, δηλαδή; Αφού υπάρχει ισότητα, θα πρέπει να υπάρχουν και τα δύο ή κανένα, σωστά; Και κατ’ αναλογία θα πρέπει να εισάγουμε ημέρα κατά του περιβάλλοντος και ημέρα κατά την εθνικής απελευθέρωσης, σωστά; Τι όχι;

Επειδή τίποτα από τα παραπάνω ούτε φαίνεται, ούτε είναι λογικό, έχουμε κάθε λόγο να πλημμυρίζουμε τους δρόμους του κέντρου για το Athens Pride.

Έχουν περάσει σχεδόν 60 χρόνια από το πρώτο Pride στον πλανήτη (στη Νέα Υόρκη το 1970) και ακριβώς 21 χρόνια από το πρώτο επίσημο Athens Pride πιο διοργανώθηκε στην Αθήνα, με μερικές εκατοντάδες τολμηρές φωνές τότε στην πλατεία Κλαυθμώνος. Στο μεσοδιάστημα, έχουμε ζήσει νίκες και ήττες μέσα στη ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα, έχουμε ζήσει στυγερές δολοφονίες, επεισοδιακά γεγονότα, αλλά και αξέχαστες στιγμές, κομβικές νομικές κατοχυρώσεις και μικρές ανάσες απελευθέρωσης σε ένα σύστημα που στηρίζεται στην πατριαρχία και την εκμετάλλευση. Έχουμε ζήσει όλη την «ενηλικίωση» του δικού μας Pride, μια διοργάνωση που έχει φέρει κοντά της αμέτρητες οικογένειες, κόσμο από την επαρχία, όλα τα νέα παιδιά.

Και ξέρετε τι; Ό,τι και αν συνέβη, το μόνο σίγουρο είναι ότι ο κόσμος δεν γυρίζει πίσω: «δεν θα το επιτρέψουμε», όπως έδειξε η λαοθάλασσα κόσμου που κατέβηκε στο Σύνταγμα το Σάββατο (13/6), ανεμίζοντας σημαίες και φωνάζοντας συνθήματα.

Κεντρικό σύνθημα στο Athens Pride 2026 ήταν το «Σε Αφορά».

«Σε Αφορά», διότι τα θύματα του ακροδεξιού ρατσιστή είναι πάντα χιλιάδες – σήμερα είναι ο μαύρος, αύριο ο ομοφυλόφιλος, μεθαύριο ο τρανς, μετά εσύ. «Σε Αφορά», διότι η επιστροφή του συντηρητισμού δεν αγγίζει μόνο τις σεξουαλικές επιλογές – αγγίζει την εξωτερική πολιτική της χώρας, την οικονομία, την ελευθερία που νιώθουμε μέσα στην κοινωνία όλοι μας. Γι’ αυτό και το Pride δεν είναι απλώς παρέλαση υπερηφάνειας, είναι πορεία, είναι διαμαρτυρία, με έντονο πολιτικό λόγο και διεκδικήσεις με ευρύτερο περιεχόμενο.

«Σε Αφορά», διότι όλοι ζούμε στον ίδιο μάταιο και άδικο κόσμο. Τα δικαιώματα και η ισότητα αφορούν ολόκληρη την κοινωνία.

Το απόγευμα ξεκίνησε η μεγάλη διαδήλωση.

Δεκάδες οργανώσεις, συλλογικότητες και πολίτες έσωσαν το «παρών», δημιουργώντας ένα ποτάμι χρώματος και φωτός ενάντια στο πυκνό σκοτάδι των καιρών μας. Ακούστηκαν συνθήματα για Λευτεριά στην Παλαιστίνη, για τους δολοφόνους της Zackie Oh, για τη μνήμη της κουβανής Άννας, για τις ρατσιστικές επιθέσεις και το νέο μεταναστευτικό πλαίσιο της ΕΕ, για τον Τραμπ και το No Kings κίνημα.

Μετά τη διαδήλωση, ακολούθησε το πρόγραμμα στην κεντρική σκηνή.

Τα πράγματα είναι απλά, όπως θύμισε και αυτή τη χρονιά το Athens Pride: Όλοι αξίζουμε να ζούμε χωρίς φόβο, να αγαπάμε ελεύθερα, να είμαστε ο εαυτός μας και ανεξάρτητα από τον προσανατολισμό και τη θέση μας να θυμόμαστε ότι τα δικαιώματα και η ισότητα αφορούν ολόκληρη την κοινωνία.