Γιατί νιώθουμε ένα σφίξιμο στο στήθος κάθε φορά που προσγειωνόμαστε στην Αθήνα;
Ένα κείμενο που ξεκίνησε για ταξιδιωτικό και κατέληξε σε γκρίνια για την κατάσταση της πρωτεύουσας εν συγκρίσει με τους περισσότερους προορισμούς του εξωτερικού.
- 9 ΜΑΙ 2026
Ακολουθεί ένα κείμενο αυτοαναίρεσης που εμπίπτει στην κατηγορία «σίγουρα σκεφτόσουν πριν γράψεις;».
Ό,τι είναι τώρα. Προχωράμε.
Λοιπόν όχι η Αθήνα δεν είναι μια όμορφη πόλη. Ποτέ δεν ήταν, ούτε καν την περίοδο πριν την αντιπαροχή που κακά τα ψέματα έκανε νόμο του κράτους τη λογική «χτίζω όπως θέλω, όσο θέλω, όπου θέλω αρκεί να έχω το μεγαλύτερο δυνατό κέρδος» κοινώς άναρχα, χωρίς πρόβλεψη δημόσιων χωρών κοινής χρήσης, χωρίς βιωσιμότητα για το μέλλον της πόλης.
Όσο και αν προσπαθούμε να πείσουμε τους εαυτούς μας με glossy τεχνάσματα, inox τραπέζια και καλοφτιαγμένα μενού σε ντιζαϊνάτα μαγαζιά, IG posts, η πόλη απέχει χιλιόμετρα από το να θεωρείται όμορφη και το χειρότερο είναι ότι πλέον έχει γίνει και μη βιώσιμη για τους πολίτες της.
ΟΚ αυτό το κείμενο ξεκίνησε ως ταξιδιωτικό άρθρο για το πόσο ωραίος προορισμός είναι η Κοπεγχάγη από τον Μάιο και μετά (ΟΚ μη πας με τα τελείως καλοκαιρινά σου, σκέψου το σαν να πας στα Ζαγοροχώρια Ιούνιο μήνα). Αλλά καλώς ή κακώς κάθε φορά που πατάς το πόδι σου στο «Ελευθέριος Βενιζέλος» νιώθεις ένα σφίξιμο στο στήθος.
Φέτος βρέθηκα δυο φορές στην πρωτεύουσα της Κοπεγχάγης, ο ένας λόγος εδώ, και ο άλλος ο πιο πρόσφατος εδώ. Η επιστροφή στην πόλη που έχω μεγαλώσει και ζήσει σχεδόν όλα τα χρόνια της ζωής μου, την Αθήνα, γινόταν κάθε φορά και πιο επώδυνη. Δυστυχώς το ίδιο ένιωσα με την επιστροφή και από αλλά μέρη στο εξωτερικό αυτό το πρώτο 6μηνο του 2026. Δυστυχώς το ίδιο νιώθουν και άλλοι φίλοι και γνωστοί μου, που το συζητώ τελευταία.
Το πιο ανησυχητικό είναι ότι η περιρρέουσα ατμόσφαιρα στον δημόσιο και ιντερνετικό λόγο (ινσταγκραμικό) έχει μια λογική «μην είστε μίζεροι, όλα γαμάτα είναι δεν το βλέπετε;» «τι άλλο θέλετε δλδ;». Με άλλα λόγια μια έντονη αφήγηση ότι ζούμε την στιγμή της μεγάλης ακμής μας σαν πόλη, ότι επανήλθαμε, εμείς ο περιούσιος λαός των Αθηνών, μετά τις κρίσεις. Είμαστε εδώ πιο δυνατοί, πιο όμορφοι, πιο γευστικοί, πιο γυαλιστεροί, πιο curated, πιο κοντά σε αυτά που ζούμε και βλέπουμε όταν επισκεπτόμαστε ευρωπαϊκές πρωτεύουσες της κεντρικής Ευρώπης. Έ όχι ρε παιδιά, καμία σχέση.
Γιατί, ας είμαστε ειλικρινείς, όταν περπατάς στην Κοπεγχάγη ή βλέπεις την εν εξελίξει μεταμόρφωση του Παρισιού που έβγαλε τα αυτοκίνητα για να δώσει ζωτικό χώρο στους πεζούς, καταλαβαίνεις στην πράξη τι σημαίνει σεβασμός στον δημόσιο χώρο. Εκεί, οι πλατείες, τα πάρκα, οι όχθες των ποταμιών και τα πεζοδρόμια δεν είναι τα τσιμεντένια απομεινάρια ανάμεσα στις πολυκατοικίες, ούτε απλά περάσματα-πίστες επιβίωσης για να πας από το σπίτι στη δουλειά.
Είναι φτιαγμένα με τη λογική ότι η πόλη ανήκει στον άνθρωπο που την κατοικεί. Έχουν σχεδιαστεί δομικά για να σε καλούν να καθίσεις στο παγκάκι, να πάρεις το ποδήλατο, να ανασάνεις. Δεν χρειάζεται αυτό το παγκάκι, αυτό το παρκάκι να είναι τα πιο καινούργια αστραφτερά του πλανήτη, αρκεί να υπάρχουν. Στις πόλεις της Ευρώπης δεν ξηλώνουν και ράβουν πεζοδρόμια, δρόμους και πάρκα κάθε δυο δημοτικές θητείες. Τα φροντίζουν, δείχνοντας στους κατοίκους της πόλης ότι είναι οργανικό κομμάτι της, όχι προϊόν καλλωπιστικής χειρουργικής.
Προφανώς δεν τρέφω αυταπάτες, ούτε λέω ότι αυτές οι πόλεις είναι ουτοπικές φούσκες. Προβλήματα έχουν και παραέχουν, από το εξωφρενικό κόστος στέγασης μέχρι την όποια εγκληματικότητα και την αστική αποξένωση.
Η ειδοποιός διαφορά όμως είναι ότι εκεί το περιβάλλον καταλήγει να σου δημιουργεί μια πηγαία ανάγκη να βγεις έξω. Όχι για να πας να χωθείς σε ένα ακόμα ωραίο, hype μπαρ για να βγάλεις το επόμενο aesthetic story, αλλά για να βιώσεις την ουσία μιας πόλης που λειτουργεί σαν ζωντανό, λειτουργικό οικοσύστημα. Μιας πόλης που σε αντιμετωπίζει ως πολίτη, και όχι απλώς ως πελάτη ή εμπόδιο που πρέπει να τα βγάλει πέρα μόνο του στο χάος.
Πηγαίνοντας λοιπόν στην αρχή αυτού του κειμένου, πολύ φυσικά θα έρθει κάποιος εδώ να πει: «καλά ρε φίλε και εσύ μέρους αυτού του πράγματος είσαι, και ως επαγγελματίας και ως χρήστης, γιατί αποφάσισες τώρα να γκρινιάξεις;».
Και θα έχει και δίκιο. Είναι και αυτό μέρος της δυαδικότητες του ανθρώπου θα έλεγε μια φίλη φιλόσοφος. Δίκιο θα είχε και αυτή.
Ακολουθήστε το OneMan στο Google News και μάθετε τις σημαντικότερες ειδήσεις.