Οι μικρές κλεψύδρες της καθημερινότητας
Στον ωκεανό που όλοι κολυμπάμε, ο καθένας θα συντονιστεί τελικά με τον ρυθμό που τον βοηθά να παραμένει στην επιφάνεια.
- 13 ΟΚΤ 2026
Βγαίνοντας από τη μήτρα, που μας χάριζε ζέστη και θαλπωρή όμοια με την οποία δεν θα ξανανιώσουμε στη ζωή, αρχίζουμε να κλαίμε, βιώνοντας πρωτόγνωρα την αίσθηση του κρύου. Κλαίμε κάθε μέρα, μέχρι τη στιγμή που ο Μορφέας θα γίνει αιώνια συντροφιά και ο σταθερότερος δεσμός μας. Στο μεσοδιάστημα, από την άνθιση μέχρι την οριστική πτώση και αποσύνθεση του καρπού, καλούμαστε να διαχειριστούμε όσα μας πότισαν, εκείνα που τροφοδότησαν το μεγάλωμά μας.
Ενηλικιωνόμαστε και κουβαλάμε λίπασμα που δεν επιλέξαμε. Αναπαράγουμε εικόνες και εκφάνσεις ανθρώπων που αποτέλεσαν πρότυπα για εμάς, ενώ την ίδια στιγμή προσπαθούμε να διαμορφώσουμε την αυθυπαρξία μας. Αλήθεια, όμως, πόσο αυθύπαρκτα προχωράμε;
Όσα εκφράζουμε, εκείνα που πράττουμε, οι στάσεις και οι αντιλήψεις που υιοθετούμε είναι δικές μας ή φιλτράρονται από την ανάγκη αποδοχής των σημαντικών μας άλλων; Πόσο ελεύθερα ζωγραφίζουμε, σκηνοθετούμε, γράφουμε την περίοδο του πεπερασμένου μας χρόνου;
Οι βιοποριστικές ανάγκες, οι υποχρεώσεις, οι επιλογές που φέρνουν ευθύνες, μας αγκαλιάζουν διαρκώς με πνιγηρό τρόπο. Προθεσμίες που χρειάζεται να προλάβουμε, στόχοι, οικονομικές υποχρεώσεις και μια εικόνα να υπερασπιστούμε. Άραγε τι μένει λευκό στον καμβά για να σχεδιάσουμε; Πότε προλαβαίνουμε να απολαύσουμε την ουσιαστική επαφή με την απίθανη τύχη μας να βρεθούμε σε αυτόν τον κόσμο για απροσδιόριστο χρόνο;
Πόσο ελεύθερα μπορούμε να βιώσουμε αυτό που δεν επαναλαμβάνεται, όταν η κλεψύδρα πίσω μας αδειάζει ίσως πιο γρήγορα απ’ όσο ως παιδιά νομίζαμε, αλλά εμείς τρέχουμε να προλάβουμε τις μικρές κλεψύδρες της καθημερινότητας, που κάθε μέρα πρέπει να μην αδειάσουν;
Ο κόσμος, όμως, συντίθεται, προχωρά και εξελίσσεται επειδή καθημερινά άνθρωποι επιτελούν έναν σκοπό, εκπληρώνουν υποχρεώσεις, ολοκληρώνουν σχέδια. Οι υποχρεώσεις θα στέκουν εκεί πάντα, να μας υπενθυμίζουν ότι η απόλυτη ελευθερία δεν υφίσταται· είναι μια συνθήκη τελικά ουτοπική, ίσως ένα παραμύθι με εικόνες που δεν μπορούμε να φανταστούμε.
Απαντήσεις για μια ζωή ολοκληρωτικά ελεύθερη δεν υπάρχουν. Στον ωκεανό που όλοι κολυμπάμε, ο καθένας θα συντονιστεί τελικά με τον ρυθμό που τον βοηθά να παραμένει στην επιφάνεια. Εξάλλου, όταν βρεθείς στη θάλασσα, αν δεν κολυμπήσεις, η θάλασσα δεν θα νοιαστεί. Θα σε τραβήξει στον βυθό της.
Αφορμή για το άρθρο στάθηκε μια ωραία συζήτηση διαφορετικών ανθρώπων που συναντήθηκαν και θα συναντιούνται κάθε μήνα για να συζητούν ένα βιβλίο που διάβασαν και γι’ αυτήν την πρωτοβουλία υπεύθυνη είναι η Εύα.
Ο Αλέξανδρος Αλαμάνος είναι κοινωνικός λειτουργός.
Ακολουθήστε το OneMan στο Google News και μάθετε τις σημαντικότερες ειδήσεις