Conner Baker / Unsplash
ΚΑΤΟΙΚΙΔΙΑ

Όταν η υιοθεσία ενός σκύλου σε φτάνει στα όριά σου

Η υιοθεσία ενός σκύλου δεν είναι για όλους και σπάνια αυτός ο δρόμος είναι στρωμένος με ροδοπέταλα, τουλάχιστον τα πρώτα χρόνια.

Δεν θα πω πολλά για το ποιοι είμαστε οι Έλληνες. Αρκεί να δούμε -όλοι μαζί- πώς διαχειριζόμαστε τους σκύλους. Πόσοι εξακολουθούν να εγκαταλείπουν τα ζώα τους κάθε χρόνο, συνήθως σε μέρος που οι έως τότε κηδεμόνες του έχουν πάει για διακοπές, όταν δεν τα παρατούν καταμεσής κεντρικών οδικών αρτηριών.

Το να υιοθετείς έναν σκύλο είναι δύσκολη πίστα. Δεν είναι για όλους. Κυρίως, δεν είναι για όσους πιστεύουν πως παίρνουν λούτρινο. Ή που δεν θέλουν τρίχες στο σπίτι ή που όταν αποκτούν παιδί δεν έχουν χρόνο για το ζώο τους. Δηλαδή, για όσους έχουν οριακά γνωριστεί με την ευθύνη.

Δικαίωμα τους, θα μου πεις και θα έρθω να συμφωνήσω, με μια προϋπόθεση: να ξέρουν ποιοι είναι. Να είναι ειλικρινείς με τον εαυτό τους. Να μην αυτο-παραμυθιάζονται και τελικά, την πληρώνει μια αθώα ψυχή.

Αν λοιπόν, θέλεις να υιοθετήσεις έναν σκύλο οφείλεις να απαντήσεις έντιμα στις εξής ερωτήσεις: μπορείς να διαχειριστείς

  • τις ανάγκες του (βασική εκπαίδευση για να μην ταλαιπωρείται από το άγχος του αποχωρισμού ή άλλα ψυχολογικά που απέκτησε πριν συναντηθείτε, βόλτες, φαγητά, ετήσια check up -και τι θα τον κάνεις αν θες να πας ένα τριήμερο ή διακοπές με μέρος που δεν μπορείς να τον πάρεις μαζί),
  • τυχόν ασθένεια που θα θέλει εξετάσεις, ειδικές αγωγές και ειδικές τροφές -τα οποία θα πληρώσεις εσύ και μόνο εσύ- και
  • αν μπορείς να το γηροκομήσεις και
  • αν είσαι διατεθειμένος/η να βάλεις όσα θα κερδίσεις στα χρόνια της σχέσης μας, πάνω από τον πόνο του θανάτου του.

Για πολλούς, ο θάνατος του ζώου τους είναι πιο βαρύς από το θάνατο ανθρώπου τους, κάτι που εσύ που δεν το έχεις ζήσει μπορεί να μην το καταλαβαίνεις, αλλά όσοι έχουμε εμπειρίες μπορούμε να επιβεβαιώσουμε.

Άλλωστε, για αυτό υπάρχει και ο όρος disenfranchised grief. Eλληνικά σημαίνει παραγνωρισμένος θρήνος. Περιγράφει το πένθος που βιώνει ένα άτομο για μια απώλεια, η οποία υποτιμάται, δεν θεωρείται σοβαρή, δεν αναγνωρίζεται, δεν επικυρώνεται κοινωνικά ή δεν υποστηρίζεται ανοιχτά από το περιβάλλον του, λες και υπάρχουν κανόνες για το πότε μπορούμε να πενθούμε.

Θα πενθούμε όποτε, όπως και όσο θέλουμε.

Όταν αποφασίζεις να πεις «ναι»

Πίσω στη λίστα, αν μαζεύτηκαν πολλά τα ίσως και τα όχι, μην μπεις στη διαδικασία, γιατί θα περάσετε και οι δύο δύσκολα.

Αν επικράτησε το «ναι», ετοιμάσου να αποκτήσεις την πιο δυνατή σχέση της ζωής σου, αφού αυτό το πλάσμα εξαρτάται σε όλη του τη ζωή, στο 100% από εσένα.

Και ναι, θα χρειαστεί να κάνεις δουλίτσα για να επιτύχεις την αρμονική συνύπαρξη, δηλαδή να αφιερώσεις χρόνο και χρήμα (σε εκπαιδευτή), προκειμένου να μην σου διαλύει το σπίτι κάθε φορά που φεύγεις, να μην ξεσηκώνει τη γειτονιά με το γάβγισμα του και να μπει σε μια σειρά το μυαλό του, στο οποίο επικρατεί το χάος αφού μέχρι να σε βρει, δεν είχε την παραμικρή δομή στη ζωή του.

Θέλει λοιπόν, πρόγραμμα και αυτό θα το αποκτήσει βήμα, βήμα.

Όχι από τη μια μέρα στην άλλη.

Κάθε σκύλος είναι διαφορετικός, ως προσωπικότητα. Κάθε σκύλος έχει άλλο επίπεδο ενστίκτου -ανάλογα με τη φυλή ή τις φυλές του- και κάθε σκύλος θέλει άλλη διαχείριση, τουλάχιστον στην αρχή.

Βέβαια, για να λέμε και του στραβού το δίκιο, μέχρι να επέλθει η ειρήνη στη σχέση σας, αγχώνεται το ζώο, αλλά αγχώνεσαι κι εσύ.

Σχέση που δεν συγχωρεί μισές προσπάθειες

Υπάρχουν κάποιες ψυχές με τις οποίες ερχόμαστε κοντά σε αυτήν τη ζωή, για να δοκιμαστούμε ως άνθρωποι. Ή να πληρώσουμε τις αμαρτίες προηγούμενων ζωών.

Ομολογώ πως ο τρόπος που διαχειρίζομαι τη μοναδικότητα του Ρούνι (από το Γουρούνι), μου έχει κλείσει μια εγγυημένη θέση στην Κόλαση. Με αυτά που έχω κάνει τον πρώτο ενάμιση χρόνο της συνύπαρξής μας, πέραν του ότι έχω φτάσει στο σημείο να σιχαθώ τον εαυτό μου, δεν σώζω την παρτίδα ακόμα και αν γίνω Βούδας.

Ο τύπος είναι Pointer που σημαίνει ότι κατασκευαστικά όταν βγαίνει βόλτα ψάχνει θήραμα από το δευτερόλεπτο που πατάει τα πόδια του εκτός εξώπορτας. Ατυχώς για εμένα, το θήραμα που λατρεύει στους δρόμους της πόλης είναι οι γάτες -στην εξοχή τον κερδίζουν και τα πουλιά.

Πράγμα που σημαίνει ότι περνάμε δύσκολα, αφού κάθε φορά που βλέπει γάτα να τρέχει, κάνει εκτίναξη. Αν δεν κινείται η γάτα, κολλάει το μυαλό του -και το βλέμμα του πάνω της.

Η ενέργειά του είναι ατελείωτη, μολονότι πλησιάζει τα 5 χρόνια ζωής.

Όταν τώρα, βαριέται -γιατί μπορεί να κάνω το έγκλημα να μην ασχοληθώ μαζί του- ή ασχολούμαι με τη Μισιρλού, κάνει αυτοσκοπό να μας τρελάνει. Ή που θα γαβγίσει σαν να μας βάζει χέρι (θα το ηχογραφήσω, να καταλάβεις) ή τρέχει σαν παλαβός μέσα στο σπίτι πριν πέσει με δύναμη πάνω μου ή πάνω στην τετράποδη «λαίδη» με την οποία ζω σχεδόν μια δεκαετία.

Γενικά, προκαλεί έναν πανικό, εκτός και αν τον πάω στη θέση του, που μάθαμε στην εκπαίδευση. Είναι μια γωνία του σπιτιού που έχω διαμορφώσει σαν φωλιά του, γιατί δεν ήθελα να χρησιμοποιήσω crate. Βλέπεις, εκεί μέσα ήταν όλη την ημέρα στο καταφύγιο και είχε αποστεωθεί ενώ έτρωγε και τα κακά του.

Δεν γίνεται όμως, να τη “βγάζει” όλη την ημέρα εκεί. Σωστά; Λάθος, λέει η εκπαιδεύτρια, αναφερόμενη στις ημέρες των εξάρσεων. Αυτή όμως, είναι ιστορία για άλλη μέρα.

Παρεμπιπτόντως, μη φοβάσαι και μην απορρίπτεις το crate. Με δουλειά (δηλαδή, εκπαίδευση), γίνεται η φωλιά του ζώου σου, όπου αισθάνεται τη μεγαλύτερη ασφάλεια. Αν επιμένεις να το σπρώχνεις μέχρι να μπει και να κλείσεις την πόρτα, δεν θα του αρέσει ποτέ.

Μηδενίζω το κοντέρ

Εσχάτως αισθάνομαι να με έχει πνίξει το άγχος της αδυναμίας μου να βελτιώσω αυτήν τη σχέση. Η εκπαιδεύτριά του με έχει ενημερώσει πως θέλει σαφή όρια και ρουτίνα, πολλή άσκηση (μπορεί να είναι νοητική διέγερση) και ήρεμη και σταθερή ηγεσία, αλλά ποιος έχασε την ηρεμία του να τη βρω εγώ; Για να καταλάβεις, μόλις χτυπήσει το ξυπνητήρι, πηδάει από το κρεβάτι και πηγαινοέρχεται μέσα στα δωμάτια σαν να έχει πάρει ουσίες.

Τα υπέροχα, κατά τα άλλα, πατουσάκια του ακούγονται σαν τακούνια στο παρκέ και η εύλογη συνέπεια είναι να με κεράσει την πρώτη ζαλάδα της ημέρας. Μετά, το συνεχίζει από εκεί ανάλογα με τις διαθέσεις του.

Η αλήθεια είναι πως όταν τον χαϊδεύω συμβαίνει αυτό που συνέβαινε από τα χάδια στον πρώτο μου σκύλο ή σε όποιο άλλο ζώο έκτοτε: ηρεμεί η ψυχή μου. Σαν να σβήνονται όλα τα άγχη και τα προβλήματα.

Αυτό που δεν έχω είναι το “άδειασμα” του μυαλού και του σώματος από την ένταση της ημέρας, στη βραδινή βόλτα που όσο έχω τον Ρούνι είναι σαν προπόνηση Cross Fit -με τις κωπηλατικές του, με τις άρσεις, τα squats, τα όλα του.

Διαβάζω τώρα, πως μελέτες έχουν δείξει ότι είναι συνήθης συνθήκη να προκαλεί άγχος η κηδεμονία ενός ζώου, είτε πρόκειται για το δικό μας άγχος αποχωρισμού όταν πρέπει να φύγουμε για δουλειά, είτε για μια ασθένεια που μπορεί να έχει το ζωντανό, είτε για την αδυναμία μας να ανταποκριθούμε οικονομικά σε όλες του τις ανάγκες.

Πού όμως, να τα πεις όλα αυτά -για το άγχος, τη δυσφορία και την μόνιμη κούραση που νιώθω στο σώμα και το μυαλό μου- και ποιος να σε πιστέψει ή ακόμα πιο δύσκολα, ποιος να σε στηρίξει;

Μόνο όσοι έχουν περάσει τα ίδια, όπως συμβαίνει με όλα σε αυτήν τη ζωή.

Το βασικό είναι να καταλαβαίνουμε μέχρι πού μπορούμε να φτάσουμε και αν φτάσουμε στο όριό μας, να πούμε “δεν μπορώ”. Δεν είναι ήττα. Είναι η παραδοχή της πραγματικότητας και η απαρχή για μια καλύτερη ζωή για εμάς και το ζώο μας.

Για να φτάσουμε όμως, εκεί προηγουμένως θα πρέπει να έχουμε δοκιμάσει ό,τι υπάρχει διαθέσιμο. Για αυτό και σβήνω το φωτεινό πίνακα του αγώνα μου με τον Ρούνι, μηδενίζω το σκορ και αρχίζω από το 0-0. Θα κάνω πάλι, όσα μου έμαθε η εκπαιδεύτρια, αποφεύγοντας τον ανθρωπομορφισμό του Ρούνι και τις δικές μου τύψεις -λόγος που δεν μπορώ να τον πηγαίνω στη θέση του κάθε φορά που κάνει αταξία.

Όχι το ντεμί σεκ που εφάρμοσα έκτοτε, γιατί βαριόμουν ή ήμουν κουρασμένη ή δεν είχα διάθεση κλπ, κλπ.

Στο τέλος της ημέρας, μια σχέση για να γίνει επιτυχημένη χρειάζεται διαρκή δουλειά. Είτε είναι με άνθρωπο, είτε με σκύλο. Και εφόσον έχω αναλάβει μια ευθύνη, θα κόψω τον κώλο μου να βρω τη λύση. Ακόμα και αν ξεβολευτώ, γιατί μεταξύ μας αυτό είναι συνήθως το μεγαλύτερο πρόβλημα: ότι δεν θέλουμε να βγούμε από τη βολή μας και αξιώνουμε από ένα ζώο να συμπεριφέρεται σαν άνθρωπος -λες και οι άνθρωποι ανταποκρίνονται πάντα στα θέλω μας.

Ακολουθήστε το OneMan στο Google News και μάθετε τις σημαντικότερες ειδήσεις.