Όταν σου γράφει το ΑΙ το πρώτο μήνυμα στο Hinge, όλα έχουν πάει πολύ λάθος
Θα πρότεινα να κάνεις skip αν είσαι κολλημένος/η με τους δεκάδες όρους που βάζεις μπροστά για να σε προφυλάσσουν και τελικά σε εξαφανίζουν.
- 9 ΙΟΥΝ 2026
Καταλαβαίνεις ότι όλα πάνε πολύ λάθος στον κόσμο, όταν ένας 20χρονος άνθρωπος θέλει τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης, πριν κάνει το πρώτο βήμα σε μια εφαρμογή γνωριμιών. Δηλαδή, για να γράψει το πρώτο μήνυμα που θα στείλει στον άνθρωπο που τον ενδιαφέρει. Δεν καταβάλει την παραμικρή προσπάθεια, υπό το φόβο του λάθους. Ή της απόρριψης.
Αν έμαθα κάτι στα 50 χρόνια μου σε αυτόν τον πλανήτη, ο μόνος τρόπος για να ανακαλύψεις ποιος είσαι, τι πραγματικά θες από τη ζωή σου, τι δεν θες και ποιους θες για συνοδοιπόρους, είναι να δοκιμάσεις πράγματα, να αποτύχεις, να αναλάβεις τις ευθύνες σου, να βρεις τι μπορείς να βελτιώσεις, να ξαναπροσπαθήσεις βάσει των νέων data και να επαναλάβεις αυτήν τη διαδικασία όσες φορές χρειαστεί, έως ότου νιώσεις καλά -με την πάρτη σου και τις επιλογές σου και μετά με όλα τα άλλα.
Trial and error, άνθρωποι. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος για να οδηγηθούμε κάπου καλά, στο πέρασμα μας από τη Γη.
Θες “to know us better” ή όχι;
Το αφεντικό του Hinge, Jackie Jantos βεβαίωσε μέσω του BBC πως η Gen Z θέλει να αγαπήσει, αλλά δυσκολεύεται να βρει την αυτοπεποίθηση που χρειάζεται για να εκδηλώσει τον εαυτό της.
Στο συγκεκριμένο dating app, οι Gen Z αντιστοιχούν σε ποσοστό μεγαλύτερο του 50% των μηνιαίων χρηστών. Περνούν 1.000 λιγότερες ώρες προσωπικής επαφής με άλλους το χρόνο, από ό,τι οι συνομήλικοι τους πριν δυο δεκαετίες.
Είναι περισσότερες από 2 ώρες την ημέρα που δεν βλέπουν εκ του σύνεγγυς ανθρώπους, αλλά μιλούν μαζί τους μέσω διαφόρων τεχνολογιών. Δεν βρίσκονται μεταξύ άλλων κι έτσι νιώθουν μόνοι. Και πόσα πρώτα μηνύματα να στείλεις σε αυτήν τη ζωή; Καίγεσαι. Για αυτό και επιστρατεύεις το ΑΙ, σωστά;
Αντιλαμβάνομαι πως ως η γενιά που μεγάλωσε μέσα στην τεχνολογία και της έτυχε και η καραντίνα του Covid-19 σε μια ευαίσθητη ηλικία, η Gen Z έχει ένα πρακτικό θέμα με την κατ’ ιδίαν κοινωνικοποίηση. Θα έλεγε ωστόσο κάποιος, πως έχει εξελίξει σε τέχνη την διαδικτυακή κοινωνικοποίηση.
Ξέρεις πώς θα καταλάβεις το τεράστιο χάσμα μεταξύ της ψηφιακής και της αναλογικής ζωής;
Όταν ενώ έχεις ανταλλάξει εκατομμύρια λέξεων με έναν άνθρωπο μέσω των social media, μόλις τον βλέπεις απέναντι σου, χάνεις τη μιλιά σου.
Αν με ρωτάς, θα έπρεπε να τον νιώθεις ως δικό σου άνθρωπο, τόσα που έχετε πει μεταξύ σας. Γιατί δεν μπορείς να αρθρώσεις λέξη;
Ίσως επειδή φοβάσαι το λάθος.
Μπορείς να με πεις boomer και να το τελειώνουμε εδώ. Ή μπορείς να συνεχίσεις να διαβάζεις και ίσως να αποκτήσεις έναν άλλον ορίζοντα -όπως κάνουμε όλοι όσοι θέλουμε να ζούμε στο σήμερα, όσο και αν δεν μας αρέσει.
Σου έχω νέα: στις ανθρώπινες σχέσεις δεν υπάρχει σωστό και λάθος. Υπάρχει εντιμότητα και ειλικρίνεια πρώτα προς τον εαυτό μας. Εφόσον λοιπόν, αποφασίσουμε όσα μας αφορούν αποκτούμε την αυτοπεποίθηση να συστηθούμε σε άλλους.
Και σε όσους αρέσουμε.
Εν τω μεταξύ, εύχομαι να μπορούσες να ζήσεις μια ημέρα χωρίς το άγχος των δεκάδων όρων που έχουν επινοηθεί υποτίθεται για να μας προφυλάξουν και τελικά, μας προκαλούν ασφυξία. Η υπερανάλυση, όπως όλα τα υπέρ, δεν συνηθίζουν να δίνουν ουσιαστικό αποτέλεσμα.
Μόνο εξόντωση και ασυνεννοησία. Θα πρότεινα έτσι, να σκεφτείς τι σε ενδιαφέρει περισσότερο: να επικοινωνείς ή να φοβάσαι πως θα παραβιάσεις τις αναρίθμητες λεπτές γραμμές, είτε πρόκειται για όρια, είτε για gaslighting, είτε για trauma dumping κλπ;
Και ξέρεις πώς μπορείς να επικοινωνήσεις ουσιαστικά; Όταν είσαι ειλικρινής, κατ’ αρχάς για αυτό που είσαι και διαθέτεις τα αυτιά σου για να ακούν τους άλλους. Όχι να απορρίπτουν ό,τι δεν είναι όπως πρέπει.
Όταν κάνεις κάτι γιατί πρέπει, έχεις χάσει όλο το νόημα. Το θέμα είναι να θες να κάνεις, αυτά που «πρέπει», γιατί σε κάνουν να νιώθεις καλύτερος άνθρωπος. Όχι γιατί τα κάνουν όλοι οι άλλοι.
Είναι το optimization πιο σημαντικό από τα «θέλω» σου;
Mε τρομάζει πως ζεις ό,τι ζούσα κι εγώ με τα πρώτα περιοδικά μόδας και τα μοντέλα που είναι οριακά ανορεξικά. Έγιναν αγώνες επί αγώνων για να αναγνωριστεί η ομορφιά μέσα στη διαφορετικότητα των ανθρώπων, να πάψουμε δηλαδή, να είμαστε όλοι ίδιοι -ή να προσπαθούμε να γίνουμε- και ξαφνικά βλέπω μια επιστροφή στο παρελθόν. Αυτήν τη φορά, ψηφιακή.
Εσύ τη λες optimization —να βγει το τέλειο, αλγοριθμικό αποτέλεσμα. Εγώ τη λέω ισοπέδωση της μοναδικότητας και μια ακόμα δικαιολογία για να διχαστούμε.
Δεν υπάρχουν καλύτεροι και χειρότεροι. Υπάρχουν διαφορετικοί. Και ο κάθε άνθρωπος έχει τη δική του γοητεία. Πρέπει όμως, να προσπαθήσει για να τη βρει και να πιστέψει σε αυτήν.
Όπως έχει πει φίλος μου, όλα είναι μαθηματικά. Όσο είσαι εκεί έξω και διεκδικείς τα «θέλω» σου, θα τα ζήσεις.
Εσύ.
Όχι η τεχνητή νοημοσύνη που σου προτείνει πώς θα συστηθείς και πώς να συνεχίσεις μια συζήτηση. Θα μου πεις το ΑΙ χτίζεται πάνω σου. Όντως. Υπάρχει όμως, ένα κενό: δεν θέλει να σε δυσαρεστεί για να παραμένεις κοντά της όσο περισσότερο γίνεται.
Αν ξέρεις κάποιον τομέα όπου αναπαράγεται αυτό το σενάριο στο 100% (δηλαδή, όσοι μας περιτριγυρίζουν κάνουν τα πάντα για να μη μας δυσαρεστήσουν), θα ήθελα να μου τον αποκαλύψεις, να ασχοληθώ επισταμένως με αυτόν.
Τώρα που το σκέφτομαι, υπάρχουν άνθρωποι που κάνουν τα πάντα για να μη μας χάσουν, αλλά προτιμώ πάντα πιο υγιείς καταστάσεις από αδιαχείριστα ζητήματα που ωθούν ένα άτομο να απαρνιέται τον εαυτό του, για κάποιον άλλον.
Η επικεφαλής του Hinge είπε πως η Gen Z χρησιμοποιεί τη λειτουργία ΑΙ που πρόσθεσε στις υπηρεσίες του το dating app (“για να βοηθά τους νέους να εκφράζουν ποιοι είναι”), επειδή δεν έχει την αυτοπεποίθηση παλαιότερων γενεών.
Επίτρεψε μου να σου πω κάτι, βάσει αυτών που έχω δει να συμβαίνουν στον χώρο του dating τουλάχιστον την τελευταία 30ετια: κανείς 20χρονος δεν έχει αυτοπεποίθηση, όταν πρόκειται για μια προσωπική σχέση, ενώ ο εγκέφαλος του -και όλο του το ‘είναι’- βρίσκεται ακόμα σε ανάπτυξη.
Ως νέος ενήλικας ακόμα παλεύεις να βρεις τα πατήματα σου ως λειτουργικό μέλος μιας κοινωνίας που έχει απεριόριστα ζητήματα. Φεύγεις από την ασφάλεια του σπιτιού και του σχολείου και βγαίνεις σε μια ζούγκλα που σε ωθεί στο να επαναπροσδιορίσεις τα πάντα.
Αυτό δεν ήταν και δεν θα γίνει ποτέ, εύκολο. Και λυπάμαι που θα στο πω αλλά το ΑΙ στο κάνει πιο δύσκολο. Όχι πιο διαχειρίσιμο.
Αφαιρώντας τον παράγοντα της προσωπικής προσπάθειας από τη μέση, δεν θα είσαι ποτέ βέβαιος/η αν τα κατάφερες εσύ ή η ΑΙ.
Η ζωή είναι μαραθώνιος, όχι σπριντ
Σου είπα και νωρίτερα ότι προσπαθώ να προσαρμόζομαι στην κάθε εποχή, για να συνεχίζω την πορεία μου με τις καλύτερες προϋποθέσεις. Μπορώ να καταλάβω λοιπόν, τον κίνδυνο του screenshots ενός λάθος μηνύματος και τον τρόμο ότι ένα λάθος θα γίνει δημόσια ψηφιακή διαπόμπευση.
Χρησιμοποιείς το ΑΙ για ασπίδα προστασίας, σωστά;
Έχεις σκεφτεί όμως, πώς θα κυλήσουν τα επόμενα χρόνια της ζωής σου αν την έχεις πάντα μπροστά σου;
Μου φαίνεται ως κάτι πολύ μοναχικό και αδιάφορο.
Η ζωή είναι -καλώς εχόντων των πραγμάτων- μαραθώνιος. Όχι σπριντ. Σκέψου ένα video game, στο οποίο χρειάζεσαι όλα τα εργαλεία που μπορείς να αποκτήσεις σε κάθε επίπεδο, ώστε να αυξήσεις τις πιθανότητες σου να το τερματίσεις.
Ξέρω πως για εσένα το ΑΙ δεν είναι κλέψιμο αλλά ο τρόπος που έχεις για να γλιτώνεις χρόνο. Είκοσι είσαι. Δεν υπάρχει λόγος να γλιτώσεις χρόνο. Υπάρχουν ωστόσο, πολλοί λόγοι να μάθεις πραγματικός ποιος/ποια είσαι.
Ή σαν έπιπλο που αγοράζεις από τη γνωστή αλυσίδα που παίρνεις σπίτι μελαμίνες και βίδες και το φτιάχνεις μόνος/η σου.
Αλλιώς είναι να κάνεις κάτι με τα χεράκια σου και αλλιώς με βοήθεια. Αλλιώς είναι να κάνεις λάθη και να μάθεις από αυτά και αλλιώς να αποφεύγεις τα λάθη έως ότου γίνουν αναπόφευκτα.
Και στο τέλος της ημέρας, αλλιώς είναι η θεωρία και αλλιώς η πράξη.
Μάλλον λοιπόν, πρέπει να αποφασίσεις αν θες να ζήσεις τη ζωή σου ή απλά να επιβιώσεις -και αν θα ζήσεις για εσένα ή το τι θα πουν οι άλλοι.
Aκολουθήστε το OneMan στο Google News και μάθετε τις σημαντικότερες ειδήσεις.