Το χλιαρό φινάλε του Euphoria ήταν προδιαγεγραμμένο

Στο φινάλε του Euphoria, η Rue πεθαίνει από ένα χάπι νοθευμένο με φαιντανύλη, και περνάει τις τελευταίες της στιγμές σε παραισθήσεις – μία παράτολμη φυγή από την αστυνομία για να βρει τον Fezco, μία δακρύβρεχτη επανένωση με την αποξενωμένη μητέρα της. Το επόμενο πρωί τη βρίσκουν ντυμένη με το χαρακτηριστικό μπορντό hoodie του πατέρα της, άψυχη και γκρίζα, στον καναπέ του χορηγού της, Ali (Colman Domingo). Στη συνέχεια, ο Ali εγκαταλείπει το πρόγραμμα απεξάρτησης, φορά στρατιωτική στολή και οδηγείται σε μία μοιραία αντιπαράθεση με τον Alamo στο στριπτιζάδικο.

Μετά το φινάλε, ο δημιουργός του Euphoria, Sam Levinson, υπερασπίστηκε την απόφασή του να ολοκληρώσει τη σειρά με τη Rue να υποκύπτει στον εθισμό της, σημειώνοντας πως άλλαξε το αρχικά προγραμματισμένο τέλος της σειράς προσπαθώντας να διαχειριστεί τον πραγματικό θάνατο του Angus Cloud από υπερβολική δόση το 2023.

«Οι άνθρωποι υποτροπιάζουν», εξήγησε στο Deadline. «Τα κάνουν θάλασσα. Δεν είναι έτοιμοι να καθαρίσουν, και [στο παρελθόν] δεν πέθαιναν όπως πεθαίνουν τώρα, με την εισροή φαιντανύλης στη χώρα. Μπορώ να πω με απόλυτη βεβαιότητα ότι, αν περνούσα τώρα όσα πέρασα όταν ήμουν νεότερος, κι εγώ δεν θα ήμουν εδώ. Δεν υπάρχει λόγος να το εξωραΐσουμε. Ήθελα να αφηγηθώ αυτή την ιστορία για τον Angus και για τους ανθρώπους στους οποίους δεν δίνεται μια δεύτερη ευκαιρία».

Δεύτερη, όμως, ευκαιρία δεν υπάρχει σχεδόν για κανέναν από τους χαρακτήρες του Euphoria. Ο Nate πέθανε από δάγκωμα κροταλία στο προτελευταίο επεισόδιο, η Cassie μένει μαζί με μία πρόσφατα απελευθερωμένη Maddie σε μια άδεια έπαυλη, με κάποια διστακτικά σχέδια να τη μετατρέψουν σε ένα OnlyFans HypeHouse.

Η Lexi περιπλανιέται χαμένη στον αδυσώπητο κόσμο του Hollywood. Μία δακρυσμένη Jules παραμένει ένα όμορφο διακοσμητικό στοιχείο στο διαμέρισμα του sugar daddy της, ζωγραφίζοντας τη Rue σε κίνηση, ενώ η ζωή της ίδιας παραμένει στάσιμη. Δεν γίνεται καμία αναφορά στη στρίπερ Magick (Rosalía), ούτε σε φίλους όπως η Kat ή ο αδικοχαμένος Ashtray (Javon Walton), ούτε καν στον εξαφανισμένο Elliot (Dominic Fike).

Είναι ένα απογοητευτικό φινάλε για χαρακτήρες για τους οποίους οι θεατές ανησυχούσαν για πάνω από επτά χρόνια, ταιριάζει όμως σε μία σειρά που ζούσε πάντοτε στην αστάθεια — τόσο στην οθόνη όσο και πίσω από τις κάμερες. Κατά τη διάρκεια της πορείας του, το Euphoria είδε την ξαφνική αποχώρηση αρκετών σημαντικών δημιουργικών συνεργατών, ανάμεσά τους η φωτογράφος Petra Collins που επηρέασε την πρώτη αλλά και τη δεύτερη σεζόν με την αισθητική της, και ο Labrinth, η μουσική του οποίου διοχέτευε τις συναισθηματικές γραμμές της σειράς επί δύο σεζόν.

Η συμβολή τους στη γλώσσα της σειράς δεν ήταν, όπως διαπιστώθηκε εν τη απουσία τους, αντικαταστάσιμη.

Το να μιλήσει κανείς για το πώς έφτασε το Euphoria ως το σήμερα, ως ένα αναντίρρητα εμβληματικό show στην ποπ κουλτούρα της τελευταίας επταετίας, χωρίς να μιλήσει για την Petra Collins, μία Ουγγροκαναδή φωτογράφο, σκηνοθέτρια και visual artist, σημαίνει παντελής άγνοια για τα θεμέλια της σειράς. Πολύ πριν το Euphoria γίνει φαινόμενο, η Collins είχε ήδη χτίσει το οπτικό λεξιλόγιο γύρω από την κοριτσίστικη ηλικία, συνταρακτικό και αθόρυβα ριζοσπαστικό.

Οι εικόνες της χωρούσαν μία δύσκολη αντίφαση – επέτρεπαν στις νεαρές γυναίκες που απεικονίζονταν να είναι σεξουαλικές χωρίς να περιορίζονται σε αυτό, και ευάλωτες χωρίς να καταβροχθίζονται από κάποιο αντρικό βλέμμα πίσω από την κάμερα.

Η Collins έχει δηλώσει δημόσια στο ουγγρικό Punkt το 2023, πως ο Sam Levinson την προσέγγισε για μία σειρά που είχε γράψει βασισμένος στις φωτογραφίες της, φέρνοντάς τη αρχικά στο project για να το αναπτύξει και να το σκηνοθετήσει. Η ίδια έχει ισχυριστεί ότι πέρασε μήνες χτίζοντας τον κόσμο του Euphoria, συμμετέχοντας στο casting, διαμορφώνοντας τη σειρά, μόνο και μόνο για να απομακρυνθεί από το HBO γιατί κρίθηκε πολύ νεαρή για να το αναλάβει.

Η Collins είχε απογοητευτεί αλλά υπήρξε ψύχραιμη, μιας που, σύμφωνα με την ίδια, είχε θεωρήσει πως προφανώς η εκδοχή της σειράς που θα έφτανε στην οθόνη εν τέλει, δεν θα έμοιαζε με τη δική της. Όταν όμως βγήκε από το σπίτι της στο Λος Άντζελες ένα χρόνο μετά και είδε την αφίσα της σειράς, έβαλε σοκαρισμένη τα κλάματα. Η οπτική της ταυτότητα έφερε εντυπωσιακή ομοιότητα με το έργο της.

View this post on Instagram

A post shared by Lyrical Lemonade (@lyricalemonade)

Η Collins είναι ο ορισμός ενός ενημερωμένου γυναικείου βλέμματος. Εμβαθύνει στην αγάπη και τη γοητεία που ασκεί σε αυτήν η κοριτσίστικη ηλικία, μέσα από τη ματιά που εξετάζει κριτικά τις δικές της εμπειρίες και τις μετατρέπει σε τέχνη. Μία τέχνη εκθαμβωτική που παίζει συνειδητά με το camp, κατά στιγμές δυσοίωνη, αλλά πάντοτε τρυφερή απέναντι στα υποκείμενά της. Ο Sam Levinson δεν μπορούσε ποτέ να φέρει τίποτα από όλα αυτά στο κάδρο.

Μπορούσε να τα μιμηθεί επαρκώς, ώστε οι αδυναμίες του σεναρίου να επικαλύπτονται από ένα πυρετώδες όνειρο γεμάτο γκλίτερ, μία συναισθηματική πανοπλία που λειτουργούσε ως ψυχολογική προέκταση των χαρακτήρων και της εσωτερικής τους ζωής. Δεν γινόταν τέλεια, έμοιαζε ωστόσο να προσπαθεί να συναντήσει τους χαρακτήρες εκεί όπου βρίσκονταν.

H μετατόπιση στην οπτική της τρίτης σεζόν του Euphoria, που εγκατέλειψε τα visuals της Collins, είναι σημαντική, και αποκάλυψε την απευθυγράμμιση που υπήρχε ανέκαθεν μεταξύ των visuals και της αφήγησης.

Στο έργο της Collins, η κάμερα μοιάζει να ανήκει στο ίδιο το υποκείμενο. Στο Euphoria πλέον, οι πάντες απλώς φακοποιούνταν και μας σερβίρονταν. Η διαφορά φαίνεται στον τρόπο με τον οποίο γράφονται και πλαισιώνονται οι γυναικείοι χαρακτήρες: στην επαναλαμβανόμενη, σχεδόν ψυχαναγκαστική σεξουαλικοποίηση της Cassie, στην ισοπέδωση αφηγηματικών τόξων που κάποτε έμοιαζαν πολλά υποσχόμενα, στην αίσθηση ότι τα σώματά τους κάνουν πλέον τη δουλειά της αφήγησης, ενώ η εσωτερική τους ζωή όχι πια.

Αυτό που κάποτε έμοιαζε με έναν πορώδη, συνεργατικό κόσμο, δεμένο από τις ερμηνείες, από το σπαρακτικό score του Labrinth, από την τριβή ανάμεσα σε διαφορετικές δημιουργικές φωνές, έγινε μονοσήμαντο. Και η μονομέρεια, όταν δεν υπάρχει κανείς να την αμφισβητήσει, γέρνει γρήγορα προς την αυταρέσκεια.

Απέμεινε η επιφάνεια: η γυαλάδα, τα σώματα, το σεξ, πεταμένα στο μπλέντερ. Η εσωτερικότητα, που τα κρατούσε άλλοτε όλα αγκυρωμένα, επίπλαστη έστω και κλεμμένη, αραίωσε τόσο πολύ, που το Euphoria έμοιαζε να γυρίζει γύρω από τον εαυτό του. Η σειρά συνέχισε να κάνει νεύματα προς το τραύμα, το σεξ, τον εθισμό, παρουσιασμένα όμως ως στημένα εικαστικά κάδρα, παρά ως βιωμένες εμπειρίες.

O Levinson θέλησε να σατιρίσει το Αμερικανικό Όνειρο, για παράδειγμα μέσα από τη σήψη του θεσμού του γάμου και των φιλειρηνικών, φαινομενικά, προαστίων που κατάπιαν τον Nate, ή μέσα από έναν τύπο σεξεργασίας που μασκαρεύεται ως γυναικεία ενδυνάμωση αλλά είναι στην πραγματικότητα πατριαρχικά δεσμά, ο Levinson όμως δεν μπορεί να δώσει βάθος στη σάτιρά του γιατί είναι πολύ απασχολημένος με το σοκ για το σοκ και τον Temu ταραντινισμό του.

Στις δύο προηγούμενες σεζόν του Euphoria, υπήρχαν στιγμές όπου η ακαταστασία του επέτρεπε λαμπερές εκλάμψεις καθαρού ταλέντου να αναδύονται από το καστ – κάτι μοναδικό στην σχεδόν παρανοϊκή ένταση της Sweeney, στην αύρα καλοσύνης του Cloud.

Το σόλο επεισόδιο της Hunter Schafer, Fuck Anyone Who’s Not a Sea Blob, είχε αποτυπώσει ένα αληθινό στιγμιότυπο από τον κόσμο μίας τρανς γυναίκας που παλεύει να βρει τη θέση της στον κόσμο. Και λίγες σειρές έχουν αποδώσει τόσο πιστά τα extremes του συναισθηματικού φάσματος των εφήβων σε οπτικό επίπεδο.

Αυτές οι ξεχωριστές στιγμές είναι που θα θυμόμαστε, καθηλωτικές με έναν τρόπο που η σειρά ως σύνολο δεν υπήρξε ποτέ. Θα είναι πιο εύκολο και πιο ικανοποιητικό να παρακολουθούμε compilations από σκηνές του Euphoria στο YouTube, παρά να δούμε ολόκληρη τη σειρά από την αρχή μέχρι το τέλος της. Και τι πιο ταιριαστό για μία σειρά φτιαγμένη για και γύρω από τη γενιά του clipping, από το να καταλήγει κι η ίδια μία σειρά ραμμένη από viral clips;

ΣΧΕΤΙΚΟ ΘΕΜΑ