WTF: Ωριμάσαμε, αλλά όχι όσο έπρεπε
Μία εβδομάδα κανονικής ζωής μέσα από τα μάτια του Κώστα Γιαννακίδη.
- 25 ΙΟΥΛ 2026
Ο τίτλος αναφέρεται στη Δημοκρατία μας, αλλά θα μπορούσε να συμπεριλάβει και όλους εμάς. Η χώρα ετοιμάζεται να φύγει για διακοπές, τα παιδιά που πέρασαν στο Πανεπιστήμιο ζουν την αυταπάτη τους και η μπάλα συνεχίζει να κυλάει στο χορτάρι…
Χθες (24/07) η Δημοκρατία μας είχε γενέθλια. Συμπληρώθηκαν 52 χρόνια από τη μέρα που ο Κωνσταντίνος Καραμανλής έφτασε, αξημέρωτα, στο Ελληνικό και ορκίστηκε πρωθυπουργός. Είναι μία χρήσιμη επέτειος γιατί μας επιτρέπει να κάνουμε απολογισμό. Να βρίσκουμε τα θετικά και να αφορίζουμε τα αρνητικά. Και η Δημοκρατία μας έχει και τα δύο. Ασφαλώς και εστιάζουμε στις παθογένειες. Στο έλλειμμα εμπιστοσύνης προς τους θεσμούς και το κράτος. Στην εργαλειοποίηση της Δικαιοσύνης από τις εκάστοτε κυβερνήσεις. Στον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί η Βουλή. Ομως από την άλλη, έχει κατακτήσεις που μόνο αναμενόμενες δεν ήταν όταν ο Καραμανλής κατέβαινε τα σκαλιά του αεροπλάνου. Η ομαλή εναλλαγή στην εξουσία και το ακομμάτιστο του στρατού σήμερα θεωρούνται έννοιες αυτονόητες. Προχωράμε. Πιο αργά από όσο θα έπρεπε, αλλά προχωράμε. Και το δικαίωμα σου να βγαίνεις στο Σύνταγμα και να φωνάζεις ότι έχουμε χούντα, είναι η μεγαλύτερη δημοκρατική κατάκτηση.
Σώζονται οι μέρες του Ιουλίου και η χώρα ετοιμάζεται να κατεβάσει ρολά για τις διακοπές του Αυγούστου. Και οι εβδομάδες γίνονται όλο και πιο φτωχές από επικαιρότητα. Εντάξει, περάσαμε τον πρώτο καύσωνα, αλλά δεν ήταν τίποτα μπροστά σε αυτό που βρήκε την Ευρώπη. Και μέχρι στιγμής είμαστε τυχεροί με τις πυρκαγιές. Τα πολιτικά εξακολουθούν να μας προσφέρουν χάζι. Να, ο Σωκράτης Φάμελλος πριν από λίγες μέρες ήταν πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ και τώρα είναι ανεξάρτητος βουλευτής. Τρεις προέδρους έφαγε το κόμμα σε αυτήν την κοινοβουλευτική περίοδο. Και τώρα η σειρά της Ρένας Δούρου. Για να είμαι ειλικρινής, είχα ποντάρει στον Πολάκη. Σίγουρο θέαμα, μεγάλη φάση στη Βουλή. Κρίμα. Αλλά ποτέ δεν ξέρεις. Αλλωστε από ότι φαίνεται οι εκλογές θα γίνουν, τελικά, την άνοιξη. Πόσο να αντέξει και η Ρένα;
Μάθαμε βέβαια και κάτι χρήσιμο. Οι εκλογές, πράγματι, δεν θα γίνουν το φθινόπωρο. Λέτε να μας δουλεύει και εδώ ο Μητσοτάκης; Δεν νομίζω. Χαλαρώστε, λοιπόν. Και πιάστε καμιά άλλη συζήτηση.
Ανακοινώθηκαν οι βάσεις για την εισαγωγή στο Πανεπιστήμιο. Και είναι οι μέρες που σε σπίτια στρώνονται γιορτινά τραπέζια ή ένα καταθλιπτικό πέπλο. Ας σταθούμε στα σπίτια που η απογοήτευση περνάει μέσα από τις χαραμάδες. Εκεί όπου υπάρχουν παιδιά που μέσα σε μία μέρα έμαθαν όσα άλλοι χρειάζονται μια ζωή για να μάθουν: τη ματαίωση των ονείρων τους. Μεγάλο μάθημα. Σκληρό και συνάμα σπουδαίο. Και ίσως το φύσημα που χρειάζεται ένα παιδί για να κάνει το μεγάλο άλμα. Είναι ευκαιρία να το σκεφτούν και οι γονείς αυτών των παιδιών. Εργάστηκαν σκληρά για να πετύχουν τα παιδιά τους. Ομως το ζητούμενο είναι να ευτυχήσουν.
Κατά τα λοιπά, την εβδομάδα που πέρασε αποφασίσαμε να βγούμε και πάλι για shopping. Θα ψωνίσουμε αμυντικά συστήματα αξίας 4.2 δισεκατομμυρίων ευρώ. Καμιά φορά σκέφτομαι ότι θα μας έβγαινε πιο φθηνά να σηκώναμε τη χώρα και να τη μετακινούσαμε κάπου αλλού, με καλύτερους γείτονες. Το πακέτο λέγεται «Ασπίδα του Αχιλλέα». Περιλαμβάνει την αγορά πολυεπίπεδου αντιαεροπορικού και αντι-drone συστήματος από το Ισραήλ, καθώς και την προμήθεια μεταγωγικών αεροσκαφών Embraer C-390, υποβρυχίων ειδικών επιχειρήσεων και drones. Φτιαχτήκατε, ε;
Ενας γνωστός δικηγόρος, πατέρας δύο κοριτσιών, δολοφονήθηκε στο γραφείο του. Και μαζί του δολοφονήθηκε, για πολλοστή φορά, η έννοια της δημοσιογραφικής δεοντολογίας και της αξιοπρέπειας. Θα μου πείτε ότι αυτά έχουν πια μικρή σημασία μπροστά στα κλικ και στα views. Αλλά μας δίνουν και άλλη μία ευκαιρία για να στοχαστούμε πόσο σκληρός, πόσο απάνθρωπος έχει γίνει ο κόσμος. Λάθος, όχι ο κόσμος. Κάποιοι άνθρωποι. Ντρέπομαι εκ μέρους του σιναφιού μου.
Έξω από εδώ, μακριά και συνάμα τόσο κοντά σε μας, οι πόλεμοι συνεχίζονται. Οι Ουκρανοί, με το back up της Δύσης, ταλαιπωρούν το ξανθό γένος και εξευτελίζουν τον περιβόητο στρατό του. Και ο Trump λέει ότι θα μετατρέψει το Ιράν σε πάρκινγκ, θα το ισοπεδώσει. Και ταυτόχρονα αποφασίζει να προμηθεύσει με πυρηνικά τους Σαουδάραβες. Είναι να απορείς πώς με τόσους τρελούς ο πλανήτης γυρίζει ακόμα.
Παναθηναϊκός και ΠΑΟΚ άνοιξαν τη σεζόν με τα πρώτα επίσημα παιχνίδια για την Ευρώπη. Νίκησαν και οι δύο. Αλλά από όποια πλευρά και αν το δεις, ο Ιούλιος είναι για μπάλα μόνο στην παραλία. Οχι πια. Διότι αναζητείται περισσότερο τηλεοπτικό περιεχόμενο για να καλυφθεί η ζήτηση για διαφημίσεις. Και έτσι εκεί που τελειώνει το Μουντιάλ, αρχίζουν τα ευρωπαϊκά παιχνίδια. Αραγε υπάρχει περίπτωση να βαρεθούμε ποτέ τη μπάλα; Δεν ξέρω για σας, αλλά κάπου άρχισε να με κουράζει. Παλιά το ποδόσφαιρο ξεκινούσε με τα σχολεία. Τώρα δεν τελειώνει ποτέ.
Aκολουθήστε το OneMan στο Google News και μάθετε τις σημαντικότερες ειδήσεις.