Για την Δώρα Αναγνωστοπούλου, η δημοσιογραφία ήταν πάντα μια περιπέτεια
Από την ΕΡΤ στο MEGA STORIES, η δημοσιογράφος μοιράζεται τις εμπειρίες, τις προκλήσεις και τις ανθρώπινες ιστορίες που την εμπνέουν καθημερινά.
- 9 ΦΕΒ 2026
Η Δώρα Αναγνωστοπούλου είναι μια δημοσιογράφος που αφήνει καθημερινά το στίγμα της στην ελληνική τηλεόραση, με τρόπο ζωντανό και αυθεντικό, τόσο μέσα από την παρουσίαση του δελτίου ειδήσεων, όσο και μέσω της δουλειάς που κάνει στην εκπομπή MEGA STORIES. Γοητεύεται από τις ανθρώπινες ιστορίες και δεν φοβάται να μπει στα δύσκολα, πάντα με ειλικρίνεια και με στόχο την αλήθεια.
Στη συνέντευξη που ακολουθεί, μιλάει για το πώς από μικρή ένιωσε την έλξη προς τη δημοσιογραφία, για τις πρώτες της εμπειρίες στην ΕΡΤ, τις δυσκολίες και τις αποφάσεις που καθόρισαν την καριέρα της, αλλά και για το MEGA STORIES, μιας εκπομπής που φέρνει στο φως ιστορίες καθημερινών -και όχι μόνο ανθρώπων- που συγκινούν και προβληματίζουν και η οποία επιστρέφει στην οθόνη του MEGA στις 9/2.
Θα ξεκινήσω από τα κλισέ. Ήξερες πάντα ότι θα γίνεις δημοσιογράφος;
Το ήθελα από μικρή. Ήταν από τα επαγγέλματα που μου χτύπησαν από νωρίς ένα καμπανάκι. Έβλεπα τον εαυτό μου σε αυτόν τον ρόλο.
Τι ήταν αυτό που έκανε το καμπανάκι να χτυπήσει; Είδες κάποιον δημοσιογράφο στην τηλεόραση; Διάβασες κάποιο κείμενο;
Είχα διαβάσει ένα κείμενο της Οριάνα Φαλάτσι, το «Γράμμα σε ένα παιδί που δεν γεννήθηκε ποτέ». Μετά έψαξα τη ζωή της και τις συνεντεύξεις που είχε πάρει και με έβλεπα σε έναν τέτοιο ρόλο. Αυτό που μου κέντριζε περισσότερο το ενδιαφέρον ήταν η περιπέτεια. Στα μάτια ενός παιδιού, του Γυμνασίου τότε που γοητεύτηκα από το επάγγελμα, έμοιαζε πολύ περιπετειώδες.
Ήταν ένα επάγγελμα, το οποίο δεν σε υποχρεώνει να σηκώνεσαι πρωί και να κάνεις τα ίδια πράγματα, να έχεις την ίδια ρουτίνα, να πηγαίνεις σε ένα γραφείο και να έχεις το ίδιο αντικείμενο.
Τελικά, ήταν όντως περιπετειώδες το επάγγελμα για εσένα;
Κοίταξε, μια περιπέτεια την έχει. Όχι ίσως στον βαθμό που φανταζόμουν και όχι με τα ίδια ζωηρά χρώματα, γιατί η περιπέτεια της δημοσιογραφίας έχει και δυστυχία και αδιέξοδα, έχει και σκοτεινά μονοπάτια, με τα οποία ζεις και πορεύεσαι.
Εσύ σπούδασες στην Ιταλία. Σκέφτηκες ποτέ να μείνεις εκεί;
Ήθελα πολύ να μείνω. Τουλάχιστον να κάνω διδακτορικό, το οποίο το είχα ετοιμάσει. Είχα βρει δηλαδή και τον καθηγητή με τον οποίο θα το έκανα, αλλά επέστρεψα γιατί είχε ο πατέρας μου ένα πρόβλημα υγείας, οπότε γύρισα κάπως εσπευσμένα, αλλά δεν το μετάνιωσα.
Η πρώτη σου δουλειά ήταν στην ΕΡΤ. Θυμάσαι καθόλου πώς ήταν εκείνη η μέρα που πέρασες την πόρτα του ραδιομεγάρου;
Η ΕΡΤ ήταν η πρώτη μου σημαντική δουλειά, γιατί είχα κάνει κι άλλες πιο πριν. Όταν περνάς την πόρτα του ραδιομεγάρου, ε σε πιάνει δέος. Γνώρισα πολύ σημαντικούς ανθρώπους, πάντως η αίσθηση είναι ότι «κάτι ωραίο συμβαίνει εδώ». Είναι ένας πολύ επιβλητικός χώρος και περισσότερο από την αίσθηση του χώρου, ήταν οι δυνατότητες που είχες.
Η ΕΡΤ είναι το μεγαλύτερο media group της χώρας. Δηλαδή, είχε πάντα άπειρες δυνατότητες και είχε πάντα και μια ποιότητα. Το πρόβλημα με την ΕΡΤ είναι ο ενημερωτικός της τομέας και το γεγονός ότι δεν έχει καταφέρει ακόμα να σπάσει τους δεσμούς του με την εκάστοτε κυβέρνηση.
Η ΕΡΤ ως ένας δημόσιος φορέας, φαντάζομαι ότι σου δημιουργεί και μια επαγγελματική ασφάλεια. Πόσο εύκολο ήταν για σένα να μεταπηδήσεις στην αρένα των ιδιωτικών καναλιών;
Κοίταξε, η σχέση μου με την ΕΡΤ ήταν περιπετειώδης, γιατί ενώ πρωτοπέρασα το κατώφλι της το 2013, ήμουν πάντα με συμβάσεις μέχρι το σημείο που έκλεισε η ΕΡΤ και δεν ήξερα κι εγώ τι θα κάνω. Μην τα πολυλογώ, επέστρεψα, έδωσα εξετάσεις όταν άνοιξε η ΝΕΡΙΤ και μονιμοποιήθηκα δηλαδή, μετά από πολλά χρόνια και πάρα πολλές δυσκολίες.
Ως μόνιμη όμως, έμεινα 2-3 χρόνια και μετά αποχώρησα. Μάλιστα, ζήτησα και την διαγραφή μου από το δημόσιο, το οποίο μπορεί να ακούγεται εύκολο για έναν δημοσιογράφο, ειδικά όταν κάνει μια σημαντική μεταγραφή και πηγαίνει σε ένα μεγάλο ιδιωτικό κανάλι που έχει και ορίζοντα και δυνατότητες, αλλά ήταν μια απόφαση που δεν την παίρνεις πολύ εύκολα.
Εγώ τουλάχιστον δεν την πήρα πολύ εύκολα.
Μικρή ήσουν το παιδάκι που ήθελε να βγαίνει μπροστά ή ντρεπόσουν; Ήξερες ότι κάποια στιγμή θα είσαι μπροστά στην κάμερα;
Ήμουν το παιδί που ήθελε να λέει τα ποιήματα και να δίνει σόου. Ήμουν χαριτωμένη δηλαδή, με αυτή την έννοια, αλλά μου κόπηκε η μαγκιά σε κάποια φάση. Μπροστά στο μικρόφωνο δεν είχα τελικά την ίδια άνεση που είχα όταν ήμουν παιδάκι. Όταν εντελώς συγκυριακά βρέθηκα στον χώρο της παρουσίασης, τα πράγματα δεν ήταν απλά, η καρδιά χτυπούσε δυνατά.
Ερχόμαστε πια και στο κεφάλαιο MEGA STORIES, κάτι που διαφέρει πολύ από ένα δελτίο ειδήσεων, στο οποίο υπάρχει ένα πιο συγκεκριμένο πλαίσιο. Στο MEGA STORIES πρέπει κάθε φορά να βρεις και το story.
Η φετινή είναι η έκτη σεζόν και με το τέλος της συμπληρώνουμε τις 100 εκπομπές. Έχουμε πολύ υλικό και πολλές ανθρώπινες ιστορίες, κάτι που εμένα πάντα με γοήτευε. Πάντα με ενδιέφεραν οι άνθρωποι που ζουν δίπλα μας και δεν ξέρουν πως ζουν και τι περνούν. Προσπαθήσαμε με την ομάδα μου να αναδείξουμε αυτές τις ιστορίες. Είμαστε πολύ περήφανοι για την δουλειά που έχουμε κάνει μέχρι τώρα και έχουμε μιλήσει με ανθρώπους, των οποίων οι ιστορίες έχουν κάτι να δώσουν.
Έχει υπάρξει ιστορία που να σε άγγιξε λίγο περισσότερο από τις άλλες;
Πραγματικά δεν μπορώ να πω. Φέτος ας πούμε κάναμε μια εκπομπή για την ευθανασία. Αναδείξαμε τις ιστορίες κάποιων ανθρώπων που πάσχουν από ανίατες νόσους και σκέφτονται το δικαίωμα στον θάνατο. Μια τέτοια εκπομπή, δεν μπορεί να μην σε αγγίξει.
Φέτος για παράδειγμα, συναντήσαμε την Ευαγγελία, η οποία έχει την νόσο του κινητικού νευρώνα και ξέρει ότι η πορεία είναι προδιαγεγραμμένη και αυτό για το οποίο παλεύει καθημερινά είναι να μην χάσει την ποιότητα της ζωής της, να μπορεί να την σηκώνουν από το κρεβάτι και να μπορεί να αναπνέει και να μπορεί να περνάει χρόνο με τα σκυλιά της. Αυτή ας πούμε, είναι μια εκπομπή που σε μετατοπίζει κάπως.
Φέτος πήγαμε και στο Ισραήλ και μιλήσαμε με Ισραηλινούς που είναι απέναντι στον Netanyahu και απέναντι σε όσα συμβαίνουν στην Γάζα. Μιλήσαμε όμως και με μια κοπέλα που είναι επιζώσα του Nova Festival.
Κάτι αλλάζει λοιπόν, όταν συνομιλείς με τέτοιους ανθρώπους και όταν βλέπεις και τα βλέμματά τους. Πολλές φορές το βλέμμα έχει γραμμένη την ιστορία του άλλου και δεν χρειάζεται να σου πει πάρα πολλά πράγματα.
Σε τέτοιες ιστορίες, που κουβαλάνε μέσα τους και πολύ πόνο, πώς μπορείς και προχωράς στην επόμενη ερώτηση;
Έχει συμβεί την ώρα του γυρίσματος να συγκινηθώ και όχι μια και δύο φορές. Έχω όμως την τύχη η εκπομπή να μην είναι ζωντανή, οπότε δεν έχω την αίσθηση της ευθύνης απέναντι στον τηλεθεατή. Κάπως δηλαδή, απελευθερώνομαι κι εγώ, γιατί όταν είσαι στον αέρα, δεν μπορείς να μην σκεφτείς ότι εκείνη την ώρα υπάρχει κάποιος που πονάει πιο πολύ από σένα, αγωνιά πιο πολύ από σένα και ζει ήδη και τις προεκτάσεις αυτού που συμβαίνει. Εγώ εκεί φρενάρω και λέω «πρέπει να κρατήσεις λίγο χαρακτήρα, γιατί δεν είσαι μόνη σου εδώ».
Τα νούμερα σε απασχολούν;
Προφανώς. Απόλυτα. Είμαι τρελός νουμεράκιας, γιατί εκεί απευθυνόμαστε, στους τηλεθεατές. Εκεί μετριόμαστε.
Αυτή τη σεζόν τι θα δούμε στο MEGA STORIES;
Ένα από τα θέματα που ετοιμάζουμε, είναι μια εκπομπή για την ψυχική υγεία των εφήβων και έχει πολύ ενδιαφέρον γιατί προκύπτει ότι τα παιδιά έχουν μεγάλο άγχος από την εικόνα και το προφίλ τους στα social media, εντυπωσιακά μεγάλο άγχος και για τα likes, για το τι θα ανεβάσουν, αν θα αρέσει.
Ποια είναι η διαδικασία που ακολουθείτε συνήθως πριν από κάθε εκπομπή; Πώς προκύπτουν τα θέματα;
Κάνουμε με γόνιμη σύσκεψη τα μέλη της ομάδας και λέμε ιδέες για τα ζητήματα που μας απασχολούν, που θα θέλαμε να αγγίξουμε και να θίξουμε. Γίνεται ένας διάλογος που μπορεί να διαρκέσει πολλές ώρες.
Γίνεται εδώ και πολλά χρόνια συζήτηση για το περίφημο infotainment. Εσύ πιστεύεις ότι μπορεί να παντρευτεί η ψυχαγωγία με την ενημέρωση;
Κοίταξε, η τηλεόραση είναι ένα συγκεκριμένο μέσο και αυτά που γίνονται εδώ, έχουν ήδη γίνει πρώτα στις ΗΠΑ, μετά στην Ευρώπη και νομίζω ότι η τηλεόραση πηγαίνει ανάλογα με τις απαιτήσεις του κοινού και τα νούμερα της τηλεθέασης. Αυτά είναι που κοιτάνε οι ιδιοκτήτες των καναλιών και οι διευθυντές και κάπως έτσι προχωρούν στον σχεδιασμό τους.
Αν με ρωτάς, πιστεύω πως η τηλεόραση είναι ένα σούπερ μάρκετ που πρέπει να τα έχει όλα.
Έχει αλλάξει η δουλειά του δημοσιογράφου με την άνοδο των social media και των ψηφιακών πλατφορμών;
Κοίταξε, θεωρώ ότι εμείς κρίνουμε και έχουμε την επιλογή να κρίνουμε, να επιλέγουμε αυτό που θέλουμε και μας ταιριάζει. Θεωρώ ότι το πρόβλημα με τα social media είναι η υπεραπλούστευση της είδησης. Μας αρκούν λίγα δεύτερα για να αισθανθούμε ότι έχουμε ενημερωθεί για κάποιο θέμα, ενώ αυτό δεν είναι καθόλου η ουσία των πραγμάτων.
Το πρόβλημα είναι ότι τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης υπεραπλουστεύουν τις ειδήσεις. Για να πουλήσουν θα πρέπει το reel ή το όποιο βιντεάκι να είναι λιγότερο από ένα λεπτά για να το δει κάποιος. Αυτό είναι ένα πρόβλημα γιατί έχουμε την ψευδαίσθηση ότι ενημερωνόμαστε για τα πράγματα που τους απασχολούν, ενώ στην ουσία δεν γίνεται αυτό.
Ο άλλος κίνδυνος είναι τα fake news. Νομίζω δηλαδή ότι πρέπει με κάποιον τρόπο να κηρύξουμε πόλεμο στο ψέμα. Κυκλοφορούν πάρα πολλές ψευδείς ειδήσεις στο διαδίκτυο, που κανένας δεν τις τσεκάρει και μπορεί ο καθένας να πέσει θύμα τους.
Εσύ ως Δώρα, τι καταναλώνεις στο διαδίκτυο;
Τα πάντα. Και την σαβούρα και τα πιο σοβαρά. Εγώ και λόγω επαγγέλματος ψάχνω και πιο στοχευμένα πράγματα, αλλά δεν θα σου κρύψω ότι και εγώ θα σκρολάρω ατελείωτα στα social media και θα δω και όλα αυτά τα περίεργα βιντεάκια που βλέπουν όλοι, γιατί η αλήθεια είναι ότι το έλκουν το μάτι με έναν τρόπο.
Εσύ πώς χρησιμοποιείς τα social media;
Θα ήθελα να ασχολούμαι λίγο περισσότερο με το Instagram, απλά δεν έχω τον τρόπο, δεν έχω την άνεση. Ένα απλό story μου παίρνει ακόμα πολύ χρόνο. Η αλήθεια είναι πως δεν έχω εξοικειωθεί όσα θα ήθελα ή όσο θα έπρεπε ενδεχομένως, για να μπορέσω κι εγώ να διαφημίσω με καλύτερο τρόπο τη δουλειά μου.
Μπορεί να ακούγεται κάπως απλοϊκή αυτή η ερώτηση, αλλά πιστεύεις ότι θα ήταν πιο εύκολο η πορεία σου στην δημοσιογραφία, αν ήσουν άντρας;
Όχι δεν μου ακούγεται καθόλου απλοϊκή, αλλά δεν μπορώ να φανταστώ πως θα ήταν η πορεία μου αν ήμουν άντρας. Όταν μπήκα εγώ σε αυτή τη δουλειά, το 2003, δεν ήμασταν πολύ περιθωριοποιημένες οι γυναίκες τότε, μας δίνονταν ευκαιρίες. Μπορεί να υπήρχαν όμως απαξιωτικά βλέμματα, που είναι πολύ ενοχλητικό όταν το βιώνεις και υπάρχουν στιγμές που λες «αν εγώ δεν ήμουν γυναίκα και ήμουν άντρας δεν θα με κοίταζες έτσι», αλλά νομίζω τα ξεπερνάς αυτά.
Ευκαιρίες μου δόθηκαν πολλές, δεν θεωρώ δηλαδή ότι δεν ήμουν τυχερή. Σίγουρα μισθολογικά θα ήμουν καλύτερα, αυτό σίγουρα, αλλά σε επίπεδο ευκαιριών όχι, δεν νομίζω.
Έχεις δημοσιογραφικά απωθημένα;
Μόνο απωθημένα έχω. Κοίταξε, είναι πολλές συνεντεύξεις που θες να πάρεις και πολλές συνεντεύξεις που ζηλεύεις και θέματα που ζηλεύεις. Δηλαδή, βλέπεις κάποιον να γράφει κάτι και κοιτάς πως ασχολείται με κάτι και λες «κι εγώ ήθελα να το κάνω αυτό» και κοιτάς πως το ανέδειξε.
Εμένα πάντα με ενδιαφέρει η προσέγγιση. Θέλω στα θέματα, με τα οποία καταπιανόμαστε στην εκπομπή να υπάρχει μια ανθρώπινη ματιά, κάτι πέρα από το προφανές. Αυτή είναι η μόνη μου αγωνία για αυτήν τη εκπομπή. Δηλαδή, να βλέπουμε κάτι και να το αναδεικνύουμε, που να μην είναι το προφανές, αλλά να έχει μια πτυχή που να ξεκλειδώνει πράγματα για τον άλλο.
Ακολουθήστε το OneMan στο Google News και μάθετε τις σημαντικότερες ειδήσεις.