Σε ηλικία 11 ετών, η Σοφία Κόκκαλη πάνω στο ποδήλατό της, αποχαιρέτησε την ανεμελιά

Η Σοφία Κόκκαλη βλέπει στη Μάργκο μια γυναίκα που φοβήθηκε και κλείστηκε πολύ. Τελευταία όμως, λέει, κάτι καλό βγαίνει από μέσα της. Πράγματι, η Μάργκο δεν φοβάται πια κανέναν τώρα και ξεσκεπάζεται με την πρωινή ζωντάνια, από την βαριά κουβέρτα του μαύρου φόβου. Ποιος δεν φοβήθηκε ποτέ τον θάνατο, στ’ αλήθεια;

Στη φιλμογραφία του Αλέξανδρου Βούλγαρη, τα ανθρώπινα συναισθήματα αιωρούνται σα μικροί γυάλινοι πλανήτες, τους οποίους ο ίδιος αγγίζει απαλά. Η νέα του ταινία, μοιάζει με ένα τρυφερό θρίλερ που περνάει μέσα από τα ηλεκτρικά ρεύματα των πιο ευαίσθητων υπαρξιακών μας αναζητήσεων.

Ή τουλάχιστον, έτσι ένιωσα εγώ. Δεν έχει σημασία.

Συναντηθήκαμε με την Σοφία Κόκκαλη μέσα σε ένα Νοέμβρη που συστήνεται ως Μάρτης και μας πήρε η ώρα ευχάριστα. Ξεκινήσαμε από όσα Βγαίνουν Μέσα Απ’ τη Μάργκο αλλά περάσαμε μέσα κι από τα κομμάτια που βγαίνουν μέσα από την Σοφία.

Η ταινία έκανε την ελληνική πρεμιέρα της στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης και θυμάμαι να βγαίνω από την αποθήκη Α στο Λιμάνι, κάπως χαρούμενος, αλλά και κάπως τριπαρισμένος.

«Είναι και μια τριπαριστή ταινία όντως από την άποψη των υφών. Δεν του έχει ξεφύγει, είναι επίτηδες έτσι. Είναι πιο έντονο το κομμάτι της σκηνοθεσίας σε σχέση με άλλες ταινίες. Σα να έφτιαξε μια γλώσσα. Όπως είπε και ένας φίλος, είναι σαν ένα τραπέζι που δεν έχει πόδια. Την ώρα που το βλέπεις, θα φύγεις.

Έχει πολλά πρόσωπα, με ένα μικρό πορτρετάκι στο καθένα. Είναι μέρος της εμπειρίας να τριπάρεις, να φύγεις, να πεις τι είδα. Δε μπορείς να την προσλάβεις ολόκληρη με τη μία», μου εξηγεί η Σοφία, η οποία υποδύεται την Μάργκο, σε περίπτωση που δεν έγινε ήδη κατανοητό.

«Ο κεντρικός χαρακτήρας έχει βιώσει το τέλος μιας εποχής σε πολλά πράγματα. Έχει να κάνει με υπαρξιακούς φόβους, την βία που μπορεί να νιώθει κάποιος, ψυχικά τραύματα από την οικογένεια αλλά ταυτόχρονα είναι και μια ταινία που πολύ αυθόρμητα την πρώτη φορά που την είδα στο Karlovy Vary μαζί με τον κόσμο, είπα πω πω τι ελαφριά ταινία. Ίσως επειδή ήξερα και μπόρεσα να δω το άλλο κομμάτι.

Γράφουμε για κάτι βαρύ από το σημείο εξόδου. Δε σου μιλάει από το κομμάτι της θλίψης, αλλά από την χρονική στιγμή που ξεκινά μια εκκίνηση για να βρεις το φως», προσθέτει.

«Είναι από αυτά τα πράγματα που εκπέμπονται που είναι κομματάκι μαγείας, πλούτου στη ζωή μου. Όταν διάβασα το σενάριο έλεγε ότι η Μάργκο επισκέπτεται τους γονείς της. Φανταζόμουν ότι θα είναι δύο γονείς σε μεγάλη ηλικία κλπ. Οι γονείς τελικά είναι πιο νέοι από μένα στην ηλικία λόγω του περίεργου flashback, που είναι αδιανόητα συγκινητικό.

Να είσαι σε μια στιγμή κρίσης και να μπορείς να επισκεφτείς τη νεαρή μητέρα σου και το νεαρό μπαμπά σου. Την είχα κι εγώ από φόβο αυτή τη σκηνή και θυμάμαι ότι μπήκαμε στο γύρισμα εκείνη τη μέρα, είπαμε καλημέρα και έπαιζε μουσική στο σετ, ήξερε ο Αλέξανδρος ότι είμαστε για λεπτά πράγματα. Ετοίμαζαν το σετ σα να κάνουν χορογραφία, όλοι ήταν ήσυχοι. Πάντα λίγο πριν τις σκηνές ή εγώ ή αυτός θα πούμε “για έλα”.

Θυμάμαι ότι άρχισε να μου λέει κάτι που δεν είχε να κάνει με τη σκηνή, αλλά με κάτι πολύ προσωπικό του και τον είδα πόσο πολύ ευάλωτος έγινε τη στιγμή που μου το είπε και εγώ πήρα αυτό το φορτίο, αυτή την ανταλλαγή και σε αυτή τη σκηνή έπαιξα με την αγάπη μου για τον Αλέξανδρο. Ήταν τόσο αρκετό να μπορέσω να χαρίσω κάτι στον Αλέξανδρο, σα να είναι ο Αλέξανδρος σε αυτό το κρεβάτι», λέει η Σοφία.

Ο Αλέξανδρος έχει ένα πολύ ιδιαίτερο και ζεστό τρόπο όταν εκφέρει το όνομα της. Αυτή είναι η τέταρτη μεγάλου μήκους ταινία στην οποία συνεργάζονται.

«Στο Νήμα δεν είχαμε κανένα δείγμα. Ίσα ίσα, δέχτηκα ένα κόσμο και ένα σενάριο που ήμουν σε φάση τι είναι αυτό. Έγινε μια ανταλλαγή στην πρώτη ταινία σε σχέση με αναφορές, με το να με βουτήξει σε ένα σινεμά, μου έδωσε πολλές ταινίες να δω. Είναι σα να βαπτίστηκα σε ένα πιο πλούσιο σινεμά. Αναγνώριζα κάποιες ελευθερίες ως ηθοποιός και το συνειδητοποίησα στο γύρισμα σε μια πολύ βασική σκηνή, χωρίς να έχουμε κάνει πρόβα.

Είδα στα μάτια του ότι ήρθε στη ζωή αυτό που φανταζόταν χωρίς να το συνεννοηθούμε. Είναι σα να μου έφτιαχνε ένα πλαίσιο που θα είχε ανοίξει πολύ η φαντασία μου κινηματογραφικά. Το πολύ προσωπικό μπαμ ήταν στην τελευταία σκηνή στη Winona, μέσα στο κρύο, μου είπε δύο πράγματα και ήταν σαν κάψουλες τροφοδότησης, σα να τρύπησε το σύμπαν με δύο οδηγίες. Το ένα έχει να κάνει με μια δική μου βαθιά ματιά στο ψυχισμό του Αλέξανδρου και στο πώς μοιράζεται τα προσωπικά του βιώματα.

Το άλλο είναι μια οδηγία που μου είχε πει ότι θέλω να λες αυτά τα λόγια σαν κάποιος που όταν ανοίγει το στόμα του δεν κάνει καμία προσπάθεια για να τους δώσει μια βαρύτητα, σα να είναι ήδη βιωμένα. Όπως σε ένα τραγούδι της Λένας Πλάτωνος, δεν έχει ανάγκη για χρωματισμούς, βαρύτητες στα συναισθήματα, σαν κάποιος που έχει βιώσει κάτι και ξέρει πολύ καλά τι λέει κι αυτό εκπέμπεται», μου εξηγεί.

Η Σοφία δεν χρησιμοποιεί πλέον τόσο τη μνήμη της στην προετοιμασία ενός ρόλου.

«Παλιά ήταν ένας τρόπος, τώρα δεν θέλω. Εννοείται όμως ότι εγγράφονται κάπως τα πράγματα μέσα από το δικό μου ζωτικό χώρο. Μπορεί να γίνεις αγωγός για κάτι που δεν έχει σχέση με σένα και μέσα από αυτό να σε ακουμπήσει. Σε αυτή την ταινία, ακουμπά η στεναχώρια μου και η πίκρα μου για τα πράγματα, για τα ψυχικά βάρη που έχω κουβαλήσει, για τις αγωνίες μου, για τον κόσμο που τελειώνει με μια συγκεκριμένη μορφή και πιο πολύ από όλα ακουμπά στο φωτεινό κομμάτι που σου έλεγα πριν.

Είμαι μια ηθοποιός που έχει τύχει να έχω παίξει σε ταινίες με ειδικό ψυχικό βάρος. Κάποτε μπορεί να μου ερχόταν κιόλας επειδή το καλούσα, για να το βγάλω στον κόσμο. Από την ώρα που έγινε σε μεγάλο βαθμό, με πιάνω να μην έχω ανάγκη αυτό τον αγωγό και να ψάχνω καταστάσεις με άλλο χρώμα. Αυτό συμβαίνει και τώρα στη ζωή μου. Έχω μια διάθεση να ανοίξω και να τελειώσω με κάποια πράγματα. Το βλέπω να συμβαίνει.

Μπορεί να ζητάς αγάπη, αγάπη, αγάπη για να νιώσεις καλύτερα και φτάνεις σε ένα σημείο που συνειδητοποιείς ότι πρέπει να δώσεις αγάπη, αγάπη, αγάπη για να γίνεις καλύτερα. Αυτό είναι ένα ωραίο μήνυμα της ταινίας, σαν ένα ποίημα του Γονατά», αναφέρει.

Μιλάμε για τους φόβους. Η ίδια, υπήρξε πολύ φοβικό άτομο σε πολλά πράγματα και είδε μέσα από τον φόβο να βγαίνει μια ανελευθερία.

«Κάπου λες ότι δεν σου επιτρέπει να ζήσεις μια ζωή με μεγαλύτερο θάρρος. Δεν είναι ότι θα φύγει ο φόβος, αλλά ταξινομούνται οι φόβοι. Κάποιος φόβος είναι πλαστός, επίκτητος ή μεταμφιεσμένος από μια ανασφάλεια που ονόμασες φόβο γιατί υπάρχουν και πράγματα που λύνονται, τακτοποιούνται.

Παλιά με παρέλυε ο φόβος, τώρα υπενθυμίζω στον εαυτό μου ότι εκεί που φοβάσαι, εκεί άνοιγε πιο πολύ. Πετυχαίνει ρε συ, η ντροπή, η έκθεση, μετά από μια ηλικία όλα αυτά τα παρατάς. Υπάρχει ένα κομμάτι σε μια συνέντευξη της Μελίνας Τανάγρη που λέει στη Μαλβίνα ότι έρχεται μια ηλικία στη ζωή που λες “ιδού η Ρόδος ιδού και το πήδημα”, που δε μπορείς άλλο να κρύβεσαι, πας με τα χεράκια χαλαρά κι ό,τι γίνει», λέει.

Στον κόσμο της, η εσωστρέφεια ήταν ένα safe place. Όταν ήταν μικρή, ο συνεχόμενος τρόμος συναντούσε την ελευθερία, κι αυτοί μαζί, μια μεγάλη αγωνία

«Δε μπορούσα να την ονομάσω, κάτι με κυνηγούσε πάντα, χωρίς να με σταματάει από την ζωή. Έχω εικόνες να είμαι πάνω στο ποδήλατο, σε κύματα. Το σχολείο ήταν μια μεγάλη αυλή, δεν ήμουν από τα παιδιά που δεν ήθελαν να πηγαίνουν. Θυμάμαι μια στιγμή που ήμουν στην πλατεία στο Πολύδροσο και έπαιζα, ήμουν 11 χρονών και μίλαγα στον εαυτό μου και του έλεγα, να τη θυμάσαι αυτή τη χρονιά, θα είναι η τελευταία ανέμελη χρονιά που θα ζήσεις στην ζωή σου. Και τώρα μπορείς να ζήσεις στιγμές ελευθερίας κι ευτυχίας, αλλά η ανεμελιά; Μόνο επιθυμίες και όνειρα τότε, καμία υποχρέωση και ευθύνη.

Πάντα υπήρχε μια έντονη τάση να φεύγω από την πραγματικότητα και να υπάρχει ένας πολύ ανοιχτός χώρος φαντασίας. Κάτι με κυνηγούσε να κάνω πιο έντονη την συνθήκη του ξεφεύγειν. Να μπω μέσα στην οθόνη, μέσα στο θέατρο. Να φτιάχνω δικές μου καταστάσεις στο μυαλό και να τις παίζω», καταλήγει.

ΣΧΕΤΙΚΟ ΘΕΜΑ