Τη φωνή του Θάνου Λέκκα την έχεις ακούσει κάπου, κάπου την ξέρεις
Ο ηθοποιός της παράστασης-φαινόμενο Μία Άλλη Θήβα και τηλεοπτικών επιτυχιών όπως Το Ναυάγιο, Ο Γιατρός και Η Τούρτα της Μαμάς, ασχολείται εδώ και σχεδόν μία δεκαετία με τη μεταγλώττιση κινουμένων σχεδίων. Πρόσφατα, χάρισε τη φωνή του σε ένα χρυσόψαρο.
- 4 ΝΟΕ 2026
ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΗ ΦΙΛΟΞΕΝΙΑ ΤΟ CLò.
«Μεγάλωσα, όπως τα περισσότερα παιδιά στα 90s, με παραμύθια, βιντεοκασέτες -πάρα πολλές βιντεοκασέτες- και Sailor Moon· με το να ανυπομονώ να ξυπνήσω πρωί πρωί τα σαββατοκύριακα για να δω στην τηλεόραση παιδικά. Υπήρχε μία ωραία τρέλα εκείνα τα χρόνια. Τόσο γλυκιά και αθώα. Υπήρχε η παιδικότητα βασικά. Θυμάμαι να παίζω στο δωμάτιο, να κάνω σκετσάκια και φωνούλες, να φτιάχνω τις δικές μου ιστορίες».
Στο κατώφλι της τέταρτης δεκαετίας της ζωής του, ο Θάνος Λέκκας έχει φροντίσει για «το παιδί που κρύβει μέσα του» να μην το κρύβει.
«Ήμουν στον θίασο της παράστασης του Θωμά Μοσχόπουλου, Η Δίκη του Κ. και είχε έρθει τότε ο καλός συνάδελφος Ηλίας Ζερβός (σ.σ. συνεργαζόταν με την Audio Visual και με άλλες εταιρείες μεταγλώττισης τόσο ως ηθοποιός, δανείζοντας τη φωνή του σε κινούμενα σχέδια και σε αφηγήσεις, όσο και ως σκηνοθέτης μεταγλωττισμένων σειρών και ταινιών) να μας δει. Έψαχνε καινούργιες φωνές για να συνεργαστεί στην animation ταινία, Small Foot. Μία από τις φωνές αυτές ήμουν και εγώ, όπως και ο συμπρωταγωνιστής μου στην παράσταση, ο Μιχάλης Συριόπουλος. Του χρωστάω του Ηλία που με εμπιστεύτηκε. Εκείνος ήταν που με έβαλε στον κόσμο της μεταγλώττισης κινουμένων σχεδίων».
Κι αυτό είναι κάτι που ίσως δεν ήξερες για τον Θάνο Λέκκα, τον οποίο γνωρίζεις ως ηθοποιό σε παραστάσεις και σειρές. Τον έχεις δει στο θέατρο και στην παράσταση-φαινόμενο Μία Άλλη Θήβα σε ένα εξαιρετικό ερμηνευτικό ντουέτο με τον Δημήτρη Καπουράνη, αλλά και σε τηλεοπτικές επιτυχίες όπως Το Ναυάγιο, Ο Γιατρός και Η Τούρτα της Μαμάς. Παράλληλα, είναι η φωνή πίσω από ήρωες γνωστών animation.
Από το 2018, ο Θάνος ασχολείται «με συνέπεια και συνέχεια με την μεταγλώττιση», όπως τονίζει χαρακτηριστικά ο ίδιος -«δεν έχω ρόλο επισκέπτη, δεν είναι κάτι που κάνω στη χάση και στη φέξη για να βγάλω κάτι έξτρα».
Μέσα στα σχεδόν δέκα αυτά χρόνια, έχει συνεργαστεί με το Mabrida Studios -το ιστορικό Στούντιο Σοφιανός που μεγάλωσε γενιές Ελλήνων μέσα από εμβληματικές παιδικές κουκλοθεατρικές σειρές, όπως η Φρουτοπία και Στου Κουτιού τα Παραμύθια-, καθώς και με πλατφόρμες streaming και κινηματογραφικές εταιρείες παραγωγής. Δίνει φωνή στους πιο τρελούς φανταστικούς animated χαρακτήρες. Πρόσφατα, χάρισε τη φωνή του σε ένα χρυσόψαρο. Συνεργάστηκε με την Tanweer για την μεταγλώττιση του Ένας γάτος με καπέλο σε σκηνοθεσία των Αλεσάντρο Καρλόνι και Έρικα Ριβινόγια, που διασκεύασαν το ομώνυμο παιδικό βιβλίο του Dr Seuss, το οποίο θα δούμε για πρώτη φορά στο σινεμά – κυκλοφορεί από αύριο, 5/11, στις ελληνικές αίθουσες.
«Ο κεντρικός ήρωας είναι ο γάτος με το καπέλο, ένα πειραχτήρι με μεγάλη καρδιά, που έχει ως αποστολή να φτιάξει το κέφι σε δύο αδέρφια, την μικρή Γκάμπι και τον μικρό Σεμπάστιαν, που μόλις έχουν μετακομίσει με τους γονείς τους και δυσκολεύονται να προσαρμοστούν στη νέα τους ζωή. Εγώ είμαι το χρυσόψαρο των παιδιών, ο Γουάφλς. Ένας φλεγματικός Εγγλέζος, η φωνή της λογικής, που είναι σαν πατρική φιγούρα για τα παιδιά. Όλοι μαζί θα μπλέξουν σε μία μεγάλη, τρελή περιπέτεια, στην πορεία της οποίας θα δούμε τον Γουάφλς να αλλάζει, να μετατοπίζεται βασικά και να αρχίζει να απολαμβάνει την ακαταστασία, την αταξία, που είναι χαρακτηριστικό του γάτου», εξηγεί και συνεχίζει:
«Έχω κι εγώ έντονο το λογικό, το αναλυτικό κομμάτι μέσα μου, όπως και το χρυσόψαρο. Βέβαια, θεωρώ ότι στις μεγάλες αποφάσεις δεν είναι τελικά η λογική που με κατευθύνει, αλλά το συναίσθημα και το ενστικτο μου πάνω στα πράγματα. Ζει μέσα μου και το ψάρι και η γάτα».
Αυτό που του δίνει η μεταγλώττιση είναι «μία ζωογόνος τρέλα». «Είναι σαν να ξεπιάνομαι. Στη δουλειά μου παίζω συγκεκριμένους ρόλους, εννοώ παίζω ανθρώπινους χαρακτήρες, στο Μία Άλλη Θήβα εδώ και μία τετραετία κάνω κάτι συγκεκριμένο. Φυσικό και επόμενο, το μυαλό κάπως να εγκλωβίζεται. Όταν λοιπόν καλούμαι ξαφνικά να μεταμορφωθώ σε έναν σκίουρο που συνομιλεί με ένα γουρούνι, ε αυτό με λυνει, με απελευθερώνει, με διασκεδάζει. Όχι γιατί δεν είναι κουραστικό, είναι και πολύ μάλιστα, ειδικά για γκαζιάρηδες ρόλους, όπως αυτούς που μου αναθέτουν συνήθως, απαιτούνται μεγάλα αποθέματα ενέργειας».
Ο Θάνος ουσιαστικά είναι αυτοδίδακτος στον χώρο της μεταγλώττισης. Βλέπει σειρές και ταινίες, μιμείται, κάνει πρόβες, εκπαιδεύει τη φωνή του. «Χρειάζονται αντανακλαστικά στη μεταγλώττιση, γιατί διαβάζεις ένα κείμενο, μελετάς τον ξένο χαρακτήρα και πρέπει να μιμηθείς το ηχόχρωμά του, τις διακυμάνσεις της φωνής, της έντασης, του βάθους και να κάνεις μία αυτόματη μεταφορά του πώς θα ακουγόντουσαν όλα αυτά στα ελληνικά. Δημιουργείς δηλαδή κάτι από το μηδέν και ταυτόχρονα, κάτι ίδιο με κάτι άλλο.
Στη μεταγλώττιση πρέπει επίσης να ρίξεις τις άμυνές σου, να διώξεις κάθε συστολή και να αφήσεις απλά τα πράγματα να συμβούν, να βγει η φωνή από μέσα σου».
Για εκείνον, είναι ένας απλός τρόπος για να εκτονώνει τη σοβαροφάνειά του.
«Μου αρέσει να παίζω τους κακούς της υπόθεσης, αν και με επιλέγουν κυρίως για τους τρελούς, τους εξωστρεφείς, εκείνους που απολαμβάνουν να ζουν.
Ο πιο αγαπημένος μου ρόλους σε animation μέχρι στιγμής είναι ο Σεμπάστιαν. Αυτός ο κόκκινος κάβουρας που τρέχει πίσω από την ερωτευμένη γοργόνα για να την προστατέψει. Στο μεταξύ, η Άριελ ήταν από τα πολύ αγαπημένα μου παιδικά. Είναι κάπως σαν όνειρο που κατάφερα να παίξω στο live action. Είχα κάνει δοκιμαστικό για τον ρόλο του πρίγκιπα, αλλά μου τον έφαγε ο Καπουράνης (γελάει)».
Αυτή την περίοδο, βρίσκεται σε τηλεοπτικά γυρίσματα για τη σειρά Μία Γυναίκα που προβάλλεται κάθε Τετάρτη και Πέμπτη στον Alpha TV και σε πρόβες για την παράσταση Πολύ Κακό για το Τίποτα, τη σαιξπηρική ρομαντική κωμωδία που ο Κωνσταντίνος Ρήγος θα παρουσιάσει από τον Δεκέμβριο στο Εθνικό Θέατρο ως ένα εντυπωσιακό τηλεοπτικό σόου. Με τη νέα χρονιά θα έρθουν κι άλλες πρόβες. Τον Μάρτιο θα τον δούμε σε μία μαύρη κωμωδία και αστυνομικό θρίλερ μαζί: στη Φονοθεραπεία σε σκηνοθεσία Δημήτρη Αγιοπετρίτη-Μπογδάνου στο Θέατρο Πόρτα, τη θεατρική μεταφορά του μυθιστορήματος Karsten Dusse, που έχει γίνει και σειρά στο Netflix (Murder Mindfully).
«Επέλεξα αυτή τη δουλειά, επειδή έχει ακριβώς αυτό το στοιχείο: το ότι δεν κάνω ποτέ μία δουλειά. Έχει τεράστια επισφάλεια σαν επάγγελμα, αλλά προς το παρόν μου έχει βγει. Είναι απόλυτα συντονισμένο αυτό που κάνω με αυτό που είμαι. Μου αρέσει που φτιάχνω κάτι με ανθρώπους που δεν τους ξέρω και πολύ γρήγορα πρέπει να γνωριστούμε και να μπούμε σε μία δημιουργική διαδικασία και μετά, αυτό να το επαναλάβω με κάποιους άλλους -που ποτέ δεν θα είναι επανάληψη, γιατί η ομάδα των ανθρώπων δεν θα είναι ίδια- κι αν δεν τα πήγαινα καλά με τη συνθήκη του άγνωστου και της αβεβαιότητας θα είχα σίγουρα πρόβλημα, θα γέμιζα ανασφάλειες.
Είμαι τυχερός που έχω ένα μιξ χαρακτηριστικών που με βοηθούν στη συγκεκριμένη δουλειά, ίσως σε μία δουλειά γραφείου να μην με βοηθούσαν. Είμαι προσαρμοστικός και κατα βάση, μπαίνω καλοπροαίρετα στα πράγματα. Τα μικρά πράγματα στη δουλειά μού δίνουν ενέργεια και ανατροφοδοτούν την αγάπη μου γι’ αυτό που κάνω. Δεν έχω τον στόχο του καλύτερου. Εκτιμώ τη διαδικασία της δημιουργίας».
Κι αν η υποκριτική είναι η δουλειά του, ο ύπνος είναι το χόμπι του. Η διασκέδασή του είναι ένα ωραίο φαγητό με φίλους. Η ηρεμία του είναι τον τελευταίο καιρό η γυμναστική.
«Ξέρεις, κάποτε δεν θεωρούσα χόμπι μόνο τον ύπνο (γελάει). Πάντα μου άρεσε το θέατρο, αλλά το έβλεπα κάπως σαν χόμπι. Θεωρούσα ότι η δουλειά είναι δουλειά και ότι δεν είναι απαραίτητα κάτι που μας δίνει χαρά και ικανοποίηση. Δουλεύουμε για να βγάλουμε χρήματα, μέχρι εκεί. Δεν ξέρω πώς είχε γράψει τότε στην εφηβεία αυτό μέσα μου.
Ήμουν και είμαι ένας άνθρωπος που αν δεν βρίσκει χαρά σε αυτό που κάνει, δεν μπορεί να λειτουργήσει. Όταν λοιπόν σπούδαζα βιολογία, την οποία λατρεύω, εγώ την επέλεξα σαν επιστήμη γιατί εξηγεί πώς λειτουργεί η ίδια η ζωή -μικρός έλεγα ότι θέλω να γίνω “αρχιτέκτονας, μηχανικός, φυσικός, χημικός και εφευρέτης”, ότι ήθελα να φτιάξω τον κόσμο-, συνειδητοποίησα ότι το περιβάλλον στο οποίο θα κληθώ να εργαστώ θα ήταν στείρο. Έτσι, μου φαινόταν.
Και τότε γνώρισα τον κολλητό μου. Θα έδινε σε δραματική σχολή για να γίνει ηθοποιός και είπα ας δώσω και εγώ μαζί του. Δώσαμε μαζί στην Σχολή του Εθνικού Θεάτρου και κοπήκαμε. Περάσαμε τελικά σε εκείνη του Ωδείου Αθηνών». Και τα υπόλοιπα είναι ιστορία.
***
Η ταινία Ένας γάτος με καπέλο κυκλοφορεί στις 5 Νοεμβρίου στους κινηματογράφους από την Warner Bros. Pictures Animation και την Tanweer.
Ακολουθήστε το OneMan στο Google News και μάθετε τις σημαντικότερες ειδήσεις.