«Το “αναπόφευκτο” είναι η λέξη της σεζόν»: Ο Ryan Condal για το House of the Dragon

Σε ποιο στάδιο της παραγωγής βρίσκεστε αυτή τη στιγμή;

Είμαι σίγουρα πιο ήρεμος τώρα απ’ ό,τι ήμουν, ας πούμε, στο launch party. Έχουμε κλειδώσει οριστικά την εικόνα σε όλα τα επεισόδια, πράγμα που με χαροποιεί πολύ, αλλά συνεχίζουμε με τις μίξεις ήχου, τη μουσική και πολλά οπτικά εφέ. Τα visual effects είναι συνήθως το τελευταίο στάδιο. Κάποια στιγμή πρέπει κυριολεκτικά να σου πάρουν τους σκληρούς δίσκους για να σταματήσεις να προσθέτεις πλάνα — τύπου, «μήπως να βάλουμε λίγη ακόμα φωτιά;». Αυτή τη στιγμή, λοιπόν, έχουμε ακόμα αρκετά επεισόδια να παραδώσουμε. Αυτή είναι η φύση της τηλεοπτικής παραγωγής, αλλά είναι και πολύ συναρπαστικό. Σήμερα το πρωί ήμουν στο στάδιο της μίξης και έβλεπα το πέμπτο επεισόδιο.

Σε ποιο κομμάτι της δουλειάς νιώθεις περισσότερο ο εαυτός σου;

Νομίζω ότι νιώθω πιο άνετα — ή μάλλον πιο ευτυχισμένος — όταν απλώς γράφω. Αγαπώ ακόμα πάρα πολύ τη μοναχική διαδικασία του να κάθομαι με το σενάριο και να γράφω. Παραμένει το αγαπημένο μου κομμάτι. Επειδή η σειρά έχει τόσο δημόσιο πρόσωπο, όπως συμβαίνει και τώρα, και επειδή δουλεύω με ένα τεράστιο συνεργείο, υπάρχει ένα εσωστρεφές κομμάτι μου που αναζητά αυτή τη μοναχικότητα. Να είμαι μόνος στο γραφείο μου, με τα σπαθιά μου και τα αυγά μου.

Ένιωσες ότι η τρίτη σεζόν του House of the Dragon έπρεπε να αλλάξει κατεύθυνση;

Όχι. Είχαμε σχέδιο από την αρχή και σκοπεύουμε να το ακολουθήσουμε. Το να αντιδράς έντονα στη μέση της ιστορίας είναι σαν να βλέπεις ένα θεατρικό έργο και να ενοχλείσαι επειδή δεν σου αρέσει η τροπή που παίρνει στα μισά. Υπάρχουν ακόμα δύο πράξεις μπροστά μας. Καταλαβαίνω την απογοήτευση, γιατί το διάστημα ανάμεσα στις σεζόν είναι μεγάλο. Αλλά η σειρά χρειάζεται πολύ χρόνο για να γίνει. Η προετοιμασία και τα γυρίσματα, αφού πρώτα έχουν γραφτεί τα σενάρια, παίρνουν περίπου έναν χρόνο. Και μετά χρειάζονται άλλοι επτά ή οκτώ μήνες για να δημιουργηθούν οι δράκοι. Οπότε, κάντε τον υπολογισμό. Δεν γίνεται να βγαίνει κάθε χρόνο. Λυπάμαι, αλλά διαλέξατε να είστε φαν μιας σειράς που λέγεται House of the Dragon. Θέλατε δράκους!

Πώς διαφοροποιείται τονικά;

Ο τόνος της σειράς, νομίζω, είναι αρκετά σταθερός από την αρχή. Πρόκειται για μια σαιξπηρική οικογενειακή τραγωδία. Στην τρίτη σεζόν, όμως, η ατμόσφαιρα αλλάζει λίγο, γιατί τα πράγματα γίνονται πιο σκοτεινά και πιο ζοφερά. Στην πρώτη και στη δεύτερη σεζόν υπάρχουν στιγμές όπου σκέφτεσαι ότι ίσως υπάρχει ακόμα ελπίδα να αφήσουν τα όπλα και να βρουν έναν άλλο τρόπο να λύσουν τις διαφορές τους. Όμως, όσο συσσωρεύονται οι προσβολές και οι απώλειες και από τις δύο πλευρές, αρχίζει μια λογική αντιποίνων και κλιμάκωσης. Κάποια στιγμή οι άνθρωποι ξεχνούν ποια ήταν η πρώτη αφορμή. Η σειρά έχει ήδη θέσει αυτό το ερώτημα: ποιο ήταν το πρώτο χτύπημα στον Χορό των Δράκων; Ο θάνατος της γυναίκας του Viserys; Το γεγονός ότι όρισε τη Rhaenyra διάδοχό του; Το ότι ο Aemond έχασε το μάτι του; Όλοι οι χαρακτήρες κουβαλούν τεράστιο βάρος, τραύματα και πικρία. Καθώς αυτά συσσωρεύονται, μεγαλώνει και η προθυμία τους να εκδικηθούν την άλλη πλευρά ή απλώς να κερδίσουν. Τα ηθικά όρια μετακινούνται και τα πράγματα γίνονται όλο και πιο θολά. Η λέξη της σεζόν είναι «αναπόφευκτο».

Οι φαν περιμένουν κάθε σεζόν να είναι μεγαλύτερη, πιο εκρηκτική και πιο συναρπαστική. Πώς ανταποκρίνεσαι σε αυτή την προσδοκία;

Αυτό είναι από τα πράγματα που μας κρατούν ξάγρυπνους τα βράδια. Ευτυχώς, έχω γύρω μου μια εξαιρετική ομάδα που με βοηθά να φτιάξω αυτή τη σειρά. Στο αποκορύφωμα της παραγωγής μπορεί να δουλεύουν περίπου 2.500 άνθρωποι, όλοι προς την ίδια κατεύθυνση, για να υπηρετήσουν ένα ενιαίο δημιουργικό όραμα. Αυτό είναι κάτι πολύ όμορφο. Έχουμε τους καλύτερους ανθρώπους σε κάθε δημιουργικό κομμάτι της σειράς: σκηνοθέτες, σεναριογράφους, συνεργείο, σκηνογράφους, ενδυματολόγους. Όλοι θέλουν να ξεπεράσουν τον εαυτό τους. Κάναμε κάτι μεγάλο την προηγούμενη σεζόν, τώρα θέλουμε να πάμε ακόμα παραπέρα. Είναι μεγάλη πρόκληση, αλλά για μένα ξεκινά από την αφήγηση και από όσα συμβαίνουν στο writers’ room. Πρώτα πρέπει να κάνεις το κοινό να νοιαστεί δραματικά για τους χαρακτήρες, την ιστορία και την κατεύθυνσή της. Και μετά χτίζεις το θέαμα πάνω σε αυτό. Δεν ξεκινάς από το θέαμα για να βρεις μετά ποια ιστορία θέλεις να πεις.

Γιατί αφήσατε τη Μάχη του Gullet για την πρεμιέρα της νέας σεζόν, αντί να κλείσει με αυτή η δεύτερη σεζόν του House of the Dragon;

Δεν ξέρω αν θα έλεγα ότι την «κρατήσαμε». Υπήρχαν πολλές πρακτικές και παραγωγικές προκλήσεις: οι πόροι, το πώς θα το γυρίσουμε, πώς θα το υλοποιήσουμε, πώς θα σταθούμε αντάξιοι της μεγαλύτερης ναυμαχίας στην ιστορία του Westeros. Αυτό δεν είναι καθόλου μικρή πρόκληση. Ως προς τον ρυθμό των σεζόν, ο κόσμος έχει συνηθίσει από το Game of Thrones μια αργή κλιμάκωση, μετά μια μεγάλη έκρηξη ίσως στη μέση και σχεδόν σίγουρα προς το τέλος. Εδώ πιστεύω ότι θα τους αιφνιδιάσει, με την καλή έννοια, γιατί ξεκινά πολύ έντονα και απροσδόκητα. Ταυτόχρονα, όμως, θέτει και τον τόνο για το πού πηγαίνει η σεζόν. Από εδώ και πέρα υπάρχει πολλή κλιμάκωση.

Πόσο επηρέασε η μεταφορά της Μάχης του Gullet το συνολικό χρονοδιάγραμμα της σειράς;

Πάντα βλέπαμε το Gullet ως το μεσαίο σημείο της ιστορίας. Έχω μιλήσει ξανά για τη δομή των ταινιών. Επειδή προέρχομαι από τον κινηματογράφο, συνήθιζα να γράφω τις ταινίες μου σαν να έχουν τέσσερις πράξεις. Μιλάμε συχνά για δομή τριών πράξεων, αλλά η δεύτερη, μεσαία πράξη μπορεί να είναι 60 σελίδες ή και περισσότερο. Είναι δύσκολο να τη διαχειριστείς ως ένα ενιαίο κομμάτι. Γι’ αυτό την έσπαγα σε δύο μέρη, Α και Β. Το midpoint είναι συνήθως το σημείο χωρίς επιστροφή, η «κοιλιά του θηρίου». Στα Star Wars για παράδειγμα, είναι η στιγμή που το Millennium Falcon ρουφιέται μέσα στο Death Star και αναρωτιέσαι πώς θα ξεφύγουν οι ήρωες. Αυτό ακριβώς το συναίσθημα μου έδινε το Gullet όταν διάβαζα το βιβλίο. Παρότι άλλαξαν τα σχέδια για το πού και πότε θα εμφανιστεί ακριβώς στη σειρά, δεν άλλαξε τίποτα ως προς την κατεύθυνση της ιστορίας.

Ποια ήταν η βασική πρόκληση στα γυρίσματα της τρίτης σεζόν του House of the Dragon, από τη στιγμή που έχει πιο έντονη και δυναμική κατεύθυνση;

Η βασική πρόκληση είναι απλώς το μέγεθος. Μιλάμε για περίπου 314 ημέρες γυρισμάτων, σε δύο χώρες και σε τρεις μεγάλες περιοχές: Λονδίνο, έξω από το Λονδίνο και Βόρεια Ουαλία. Μερικές φορές γύριζαν ταυτόχρονα τρεις μονάδες παραγωγής. Ήταν μια τεράστια διαδικασία που έπρεπε να παρακολουθούμε συνεχώς. Και μέσα στη σεζόν υπάρχουν γιγαντιαία set pieces. Μπορώ πρόχειρα να σκεφτώ πέντε πολύ μεγάλες σκηνές που έπρεπε να σχεδιάσουμε τεχνικά, να κάνουμε storyboard και να κατασκευάσουμε. Και ανάμεσα σε αυτά υπήρχαν μικρότερα πράγματα που τελικά έγιναν μεγάλα. Κάτι μπορεί να φαίνεται μικρό στο χαρτί, αλλά στην πράξη να γίνεται τεράστια υπόθεση, γιατί πρέπει να βρούμε πώς θα το υλοποιήσουμε. Κάθε στιγμή με δράκο είναι από μόνη της μεγάλη υπόθεση. Χρειάζεται πάρα πολλή προετοιμασία: ποιος είναι πάνω στον δράκο, πού βρίσκεται, πού προσγειώνεται.

Υπάρχουν πράγματα που ζωντανεύουν στο γύρισμα και προσπαθούμε να τα αξιοποιήσουμε. Μερικές φορές έχουν να κάνουν με τους χαρακτήρες, άλλες φορές τα ανακαλύπτεις αργότερα στο μοντάζ. Αυτό είναι το ωραίο με το post-production αυτής της σειράς: έχεις τόσο πολύ υλικό, ώστε μπορείς να διαμορφώσεις επιμέρους ιστορίες και να δουλέψεις με τις επιλογές των ηθοποιών. Ένας καλός ηθοποιός συχνά σου δίνει πολλές διαφορετικές εκδοχές μιας σκηνής. Στο μοντάζ, παίζοντας με διαφορετικούς συνδυασμούς αυτών των επιλογών, μπορείς να διαμορφώσεις όχι την ίδια την ερμηνεία, αλλά τον τρόπο που το κοινό αντιλαμβάνεται τον χαρακτήρα. Πάντα έλεγα ότι σε αυτή τη διαδικασία πρέπει να μένεις ανοιχτός και να αφήνεις τη σειρά να σου αποκαλυφθεί.

Η Rhaenyra παρουσιάζεται σε μεγάλο βαθμό ως συμπαθητικός χαρακτήρας, αλλά η τρίτη σεζόν φαίνεται να εξερευνά μια πολύ πιο σκοτεινή πλευρά της. Πώς προσέγγισες αυτή την εξέλιξη;

Νομίζω ότι αυτό είναι το ιδιαίτερο συστατικό της σειράς. Είναι κάτι που το Game of Thrones καθιέρωσε εξαιρετικά: η αντίληψή σου για έναν χαρακτήρα μπορεί να αλλάξει. Ο Jaime Lannister που πετάει τον Bran από το παράθυρο δεν είναι ο ίδιος Jaime που βλέπουμε αργότερα στη σειρά, με το ένα χέρι, στο ταξίδι του με την Brienne. Το ότι ένας χαρακτήρας είναι κάτι σε μια συγκεκριμένη στιγμή δεν σημαίνει ότι αυτό είναι για πάντα η ουσία του. Η Rhaenyra είναι το βασικό παράδειγμα αυτής της ιδέας στη δική μας ιστορία. Τη βλέπουμε να μεγαλώνει με τον Viserys, έναν βασιλιά με πολλά ελαττώματα. Την επέλεξε αντί για τον θείο της ως διάδοχό του και την κράτησε στη θέση αυτή ακόμα και αφού απέκτησε γιο, κάτι που δημιούργησε τεράστια σύγκρουση. Ο Viserys έκανε πολλά λάθη, αλλά πίστεψε απόλυτα στη Rhaenyra. Μετά τον θάνατό του, εκείνη το παίρνει πολύ σοβαρά και προσπαθεί να κυβερνήσει με τον τρόπο που έμαθε από εκείνον. Αυτό φαίνεται πολύ στη δεύτερη σεζόν: προσπαθεί να κυβερνήσει με συναίνεση, όπως ο Viserys. Εκείνος έβλεπε τους δράκους ως μια δύναμη που οι άνθρωποι δεν θα έπρεπε ποτέ να ελέγχουν πλήρως. Δεν τους έβλεπε ως εργαλείο, αλλά ως κάτι που πρέπει να φοβάσαι και να σέβεσαι. Νομίζω ότι και η Rhaenyra, με τον δικό της τρόπο, το βλέπει έτσι — μέχρι τη στιγμή που αναγκάζεται να κάνει ηθικούς συμβιβασμούς για την οικογένειά της, για τον εαυτό της και για τη διεκδίκησή της στον θρόνο.

Υπάρχει επίσης η ιδέα του πεπρωμένου και της προφητείας, όλα αυτά τα μεγάλα μοτίβα της επικής φαντασίας. Ο «εκλεκτός» — ο Luke Skywalker, ο Harry Potter, ο Frodo ή ο Aragorn από τον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών — είναι ένα πολύ καθιερωμένο μοτίβο. Το House of the Dragon, όμως, τα ανατρέπει όλα. Τι συμβαίνει όταν λες σε έναν βασικό χαρακτήρα ότι είναι ο εκλεκτός, ότι οι θεοί τον διάλεξαν να κυβερνήσει, και του δίνεις πίσω του τη δύναμη έξι δράκων; Κάποια στιγμή αρχίζουν να πιστεύουν τον ίδιο τους τον μύθο, έτσι δεν είναι; Πιστεύουν ότι μπορούν να κάνουν τα πάντα. Αν οι θεοί το θέλησαν έτσι, τότε όλα δικαιολογούνται. Μου αρέσει πολύ ο τρόπος που αυτό συνομιλεί με τη σύγχρονη πολιτική, την πρόσφατη ιστορία και τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι ανεβαίνουν στην εξουσία μέσα σε μοναρχικά ή αυταρχικά πολιτικά πλαίσια. Η Rhaenyra είναι μια απίστευτα σύνθετη εκδοχή αυτής της ιδέας: ελπίζω να παραμένει συμπαθητική, αλλά ταυτόχρονα να λειτουργεί και ως προειδοποίηση, και ως τραγική φιγούρα.

Η Rhaenyra στρέφεται όλο και περισσότερο προς έναν θρησκευτικό φανατισμό, ώστε το δικαίωμά της στον θρόνο να μοιάζει ακόμα πιο δικαιολογημένο. Ειρωνικά, και η Alicent κάνει κάτι παρόμοιο μετά τη ρήξη της με τη Rhaenyra. Πώς περιγράφετε τους παραλληλισμούς στη σχέση των δύο γυναικών με τη θρησκεία;

Αυτό είναι βαθιά ενσωματωμένο στην ταυτότητα των Targaryen στο Westeros. Οι Targaryen αποδέχονται τους Επτά, γιατί καταλαβαίνουν ότι πρέπει να κρατούν τον λαό ικανοποιημένο — άρτος και θεάματα, σωστά; Πρέπει να κάνουμε τον κόσμο χαρούμενο, οπότε δεχόμαστε τους θεούς τους, παρότι κατά κάποιον τρόπο εμείς είμαστε οι θεοί. Και σίγουρα οι δράκοι είναι θεϊκές υπάρξεις. Νομίζω ότι οι Targaryen βλέπουν τους εαυτούς τους πιο κοντά στους θεούς παρά στους ανθρώπους. Αυτό είναι μέρος του ίδιου του ιστού της ιστορίας. Η Alicent, από την άλλη, έρχεται από το Oldtown, που λειτουργεί σχεδόν σαν το Βατικανό του Westeros. Η οικογένειά της βρίσκεται στο κέντρο της θρησκευτικής εξουσίας, εκεί όπου η Πίστη των Επτά είναι πιο ισχυρή και πιο σεβαστή. Η σχέση του Οίκου Hightower με τη θρησκεία είναι πολύ βαθιά. Αυτά τα δύο στοιχεία συγκρούονται μεταξύ τους και μας δίνουν έναν πολύ ενδιαφέροντα τρόπο να εξερευνήσουμε την πολιτική αυτού του κόσμου, αλλά και τους δύο χαρακτήρες σε προσωπικό επίπεδο.

Υπάρχει ακόμα εσωτερική σύγκρουση στην Alicent για το σε ποια πλευρά ανήκει πραγματικά ή έχει πλέον αφοσιωθεί πλήρως στον δρόμο που πιστεύει ότι είναι σωστός;

Η Alicent είναι ένας βαθιά διχασμένος χαρακτήρας, και ήταν έτσι από τότε που τη γνωρίσαμε, όταν ήταν περίπου 14 ετών. Για μεγάλο μέρος της ζωής της υπήρξε μαριονέτα του πατέρα της, ένα εργαλείο για την πολιτική του άνοδο. Εκείνος την έβαλε κυριολεκτικά στο κρεβάτι του αφεντικού του, του βασιλιά, για να φέρει τον εαυτό του και τη γενιά του πιο κοντά στον θρόνο. Τώρα η Alicent είναι μια ενήλικη γυναίκα που σκέφτεται λογικά και έχει πολύ μεγαλύτερη αυτενέργεια. Όμως είναι δύσκολο να ξεριζώσεις πράγματα που έχουν χαραχτεί μέσα σου από πολύ μικρή ηλικία. Βρίσκεται σε μια σύγκρουση: δεν θέλει να πεθάνει η οικογένειά της, αλλά δεν θέλει και να δει το βασίλειο να καίγεται γύρω της.

Καταλαβαίνει επίσης ότι διαθέτει τεράστια ήπια ισχύ, ότι μπορεί να επηρεάσει την πορεία του πολέμου. Το ερώτημα για εκείνη είναι: ποια θέλω να είμαι και πώς θέλω να με θυμούνται; Θέλω να είμαι σαν τον πατέρα μου, ένας αδίστακτος άνθρωπος που θα έκανε τα πάντα και θα θυσίαζε τους πάντες για να πλησιάσει την εξουσία; Ή θέλω να είμαι κάποια που ίσως ο Οίκος Hightower δεν θα θυμάται με στοργή, αλλά που έκανε το σωστό για το βασίλειο, σε έναν κόσμο γεμάτο ανθρώπους που έχουν κάνει τεράστιους ηθικούς συμβιβασμούς;

Έπειτα υπάρχει η σχέση της με τη Helaena, μια πολύ δυνατή και προστατευτική σχέση. Νιώθει ότι απέτυχε απέναντί της και ότι γι’ αυτό ο Jaehaerys είναι νεκρός. Ίσως νιώθει πως απέτυχε και επειδή επέτρεψε στον Viserys να παντρέψει τη Helaena με τον Aegon, αδελφό με αδελφή, σύμφωνα με το έθιμο των Targaryen. Πιθανότατα ήθελε να την κρατήσει κοντά της, γνωρίζοντας ότι η Helaena είναι διαφορετική από τους άλλους. Έτσι, στην τρίτη σεζόν έχει μια πραγματική αφοσίωση στη Helaena και ταυτόχρονα μεγάλη εσωτερική σύγκρουση για το πού θα σταθεί τελικά. Όπως όλοι οι χαρακτήρες της σειράς, και η Alicent θα περάσει από τις δικές της κορυφές και πτώσεις καθώς προσπαθεί να βρει τον δρόμο της.

Ποιος χαρακτήρας είχε τις περισσότερες δυνατότητες να αναπτυχθεί πέρα από όσα υπάρχουν στο Fire and Blood;

Θα έλεγα τον Ormund Hightower, που μπαίνει για πρώτη φορά σε αυτή τη σεζόν. Κυρίως επειδή στο βιβλίο είναι ουσιαστικά ένα προσχέδιο χαρακτήρα. Εξυπηρετεί μια λειτουργία στην πλοκή, αλλά δεν καταλαβαίνεις πραγματικά ποιος είναι. Επιπλέον, το βιβλίο είναι γραμμένο σαν ιστορική αφήγηση. Δεν μπαίνεις στην οπτική του Ormund, ούτε στο μυαλό του — και γενικά δεν μπαίνεις πραγματικά στο μυαλό κανενός χαρακτήρα. Έτσι, μας φάνηκε μια εξαιρετική ευκαιρία να φέρουμε μια νέα μεταβλητή στη σειρά. Ο Ormund ήταν ιδανικός γι’ αυτό: ένας πολύ ισχυρός άνθρωπος, ο ισχυρότερος εν ζωή Hightower που δεν ιππεύει δράκο. Είναι Lord Paramount, άρα κρατά τα κλειδιά για το τι θα κάνει ο Οίκος Hightower και ο στρατός του. Μας φάνηκε μια πολύ ενδιαφέρουσα νέα διάσταση. Και ο James Norton έχει κάνει καταπληκτική δουλειά. Ανυπομονώ να δείτε τι κάνει με τον ρόλο.

Υπάρχει κάποιος χαρακτήρας στην τρίτη σεζόν που πιστεύετε ότι θα μας εκπλήξει;

Θα έλεγα τον Aegon Targaryen, και συγκεκριμένα τον Tom Glynn-Carney με την εξαιρετική του ερμηνεία. Στο βιβλίο ξέρουμε ότι ο Aegon εξαφανίζεται για ένα διάστημα από την αφήγηση και δεν υπάρχει πραγματική καταγραφή για το πού πηγαίνει ή τι κάνει. Έχουμε το σημείο Α και το σημείο Ω, αλλά δεν ξέρουμε τι συνέβη ενδιάμεσα. Αυτό ήταν μια πολύ ενδιαφέρουσα ευκαιρία για εμάς: γνωρίζοντας πού πρέπει να καταλήξει η ιστορία, μπορούσαμε να δώσουμε στον Aegon μια ουσιαστική διαδρομή χαρακτήρα, γεμάτη δυσκολίες, και να δούμε πού θα τον οδηγήσει.

Ποιο είναι το μεγαλύτερο ερώτημα που απαντά αυτή η σεζόν;

Νομίζω ότι φέτος θα απαντηθούν πολλά μεγάλα ερωτήματα. Υπάρχουν αρκετά μυστήρια γύρω από τις συμμαχίες των χαρακτήρων και άλλα ζητήματα που ξεκαθαρίζουν ουσιαστικά. Ταυτόχρονα, βέβαια, πρέπει να ανοίξεις και νέα ερωτήματα για να σπρώξεις την ιστορία προς το endgame. Ο κόσμος της σειράς γίνεται πολύ πιο καθαρός και αιχμηρός. Και, όπως συμβαίνει και στην πραγματική ζωή, μαθαίνεις πολλά για έναν άνθρωπο όταν τον βλέπεις υπό πίεση. Η ακραία πίεση που ασκεί αυτή η σεζόν στους περισσότερους χαρακτήρες θα φωτίσει πραγματικά το ποιοι είναι στον πυρήνα τους.

Σε ποιο στάδιο βρίσκεται η τέταρτη σεζόν;

Γράφουμε ήδη ενεργά και έχουμε αρχίσει να παραδίδουμε προσχέδια στο HBO. Είναι ακόμα νωρίς και θα συνεχίσουμε να κάνουμε αλλαγές. Προσωπικά δεν αφήνω ποτέ ένα σενάριο μέχρι να μου το πάρουν από τα χέρια στην παραγωγή, οπότε έχουμε ακόμα πολλούς μήνες μπροστά μας. Παρ’ όλα αυτά, σε σχέση με το στάδιο στο οποίο βρισκόμαστε, είμαστε πιο μπροστά από ποτέ στη δημιουργία μιας νέας σεζόν, ενώ παράλληλα ολοκληρώνουμε το post-production της προηγούμενης. Αυτό δείχνει ότι η μηχανή λειτουργεί και έχει σταθεί στα πόδια της. Και επειδή μιλάμε για την τέταρτη σεζόν, για το τέλος, για την τελική πράξη, είναι μια ιστορία που περιμέναμε να πούμε εδώ και πολλά χρόνια. Είμαστε όλοι πραγματικά ενθουσιασμένοι.

Σε μια τόσο σκοτεινή σειρά, πόσος χώρος υπάρχει για ελπίδα;

Περιμένουμε στ’ αλήθεια happy endings στο Westeros; Η σειρά πηγαίνει σε πολύ σκοτεινά μέρη — σε μέρη που έχουμε ήδη δει και σε άλλα που δεν έχουμε δει ακόμα. Όμως μία από τις μεγάλες προκλήσεις στη διασκευή του Fire and Blood είναι να μην το μετατρέψουμε σε μια ασταμάτητη, ζοφερή πορεία προς τον θάνατο, παρότι η ίδια η ιστορία έχει αυτή τη φύση. Μιλάμε για μια οικογένεια που διαλύεται από μέσα, επειδή τίθεται το ερώτημα αν μια γυναίκα πρέπει να καθίσει στον θρόνο. Στις πολύ σκοτεινές ιστορίες, ακόμα και η πιο μικρή αχτίδα φωτός ή ελπίδας μοιάζει πολύ πιο λαμπερή. Στη σκοτεινότερη καταιγίδα, ένα μόνο φως που περνά μέσα από τα σύννεφα φαίνεται εντονότερο. Νομίζω ότι φτιάχνουμε μια πολύ πιστή διασκευή του Fire and Blood και της ιστορίας του Westeros σε αυτό το σημείο. Αλλά μία από τις προκλήσεις μας είναι να αφήσουμε το κοινό με κάποια αίσθηση ελπίδας και ανθρωπιάς, και να περάσουμε τους Targaryen στο επόμενο κεφάλαιο της δυναστείας τους. Έμαθαν άραγε κάτι από αυτό το απίστευτα ζοφερό και αυτοκαταστροφικό κομμάτι της ιστορίας τους; Δεν πιστεύω ότι τα happy endings είναι στο μενού. Αλλά το να αφήσουμε στο τέλος το κοινό με κάτι στο οποίο να μπορεί να κρατηθεί είναι κάτι που παίρνω πολύ σοβαρά, τώρα που γράφουμε την τέταρτη σεζόν.

Η 3η σεζόν του House of the Dragon προβάλλεται αποκλειστικά από το Vodafone TV, ξημερώματα Δευτέρας, αμέσως μετά την Αμερική.

ΣΧΕΤΙΚΟ ΘΕΜΑ

ENTERTAINMENT

House of the Dragon: Όσα πρέπει να θυμηθείς πριν τη μεγάλη πρεμιέρα της 3ης σεζόν

ΣΧΕΤΙΚΟ ΘΕΜΑ

ENTERTAINMENT

House of the Dragon: Τι θα συμβεί στη Μάχη του Gullet που προδίδει το τρέιλερ

Ακολουθήστε το OneMan στο Google News και μάθετε τις σημαντικότερες ειδήσεις.