Η εικόνα που έχουμε οι περισσότεροι από έναν πλαστικό χειρουργό είναι χλιδάτη αλλά καθαρά τηλεοπτική. Είτε μέσα από το DR 90210 του E! Entertainment είτε από το Nip / Tuck, μάθαμε να λογίζουμε τους πλαστικούς χειρουργούς ως κάτι σούπερ επιτυχημένους 35άρηδες με πολλές γυναίκες, γρήγορα αμάξια και λεφτά.

Είναι η πρώτη φαντασίωση κάθε εφήβου που δεν βγάζει τα ακουστικά του iPod ούτε κατά τη διάρκεια του μαθήματος. Είναι το όνειρο κάθε ανήσυχου πνεύματος που φτιάχνει μια μπάντα με τους κολλητούς του και τα "σπάει" στο στούντιο της γειτονιάς του.

Γιατρός ή δικηγόρος. Το moto των προηγούμενων δεκαετιών, η μόνιμη προτροπή των γονιών που ηχούσε επί δεκαετίες στα αυτιά μαθητών της τρίτης Λυκείου, έχει μάλλον ξεφτίσει. Και όχι άδικα. Οι οικονομικές επιστήμες αποδείχθηκαν πιο χρήσιμες, τα λεγόμενα “μοντέρνα επαγγέλματα” γέμισαν την αγορά ελεύθερους επαγγελματίες.

Όταν ο κόσμος μιλάει για κριτικούς κινηματογράφου, ο Παναγιώτης Τιμογιαννάκης είναι ένας από εκείνους που έρχεται κατευθείαν στο μυαλό. Ιδίως όταν η κουβέντα φτάνει στα Όσκαρ. Σήμερα θεωρείται δεδομένο να συζητάμε για αυτά, αλλά όταν ο Τιμογιαννάκης έκανε εκείνο το πρώτο άνοιγμα πριν 3 δεκαετίες, σε μια εποχή χωρίς DVD και google, ήταν κάτι σαν πρωτοπόρος. “Όταν ξεκίνησα, οι εφημερίδες τότε δεν ασχολούνταν με τα Όσκαρ,” μου λέει.

Μεγαλώνοντας είχα μια συγκεκριμένη άποψη για τους DJ. Ότι είναι κάτι τύποι που ντάξει μωρέ ασχολούνται από μικροί με την μουσική, βγάζουν καλά λεφτά (και μαύρα) και έχουν τις γκόμενες να τρέχουν από πίσω τους. Δεν ξέρω πόσο μπορεί να απέχει αυτό από την πραγματικότητα αλλά σίγουρα αυτή η δουλειά έχει πολλά παραπάνω. Πάρα πολλά παραπάνω.

Για όποιον δεν έχει δουλέψει σε ανδρικό περιοδικό, η εντύπωση είναι ότι ο διευθυντής του είναι ένας τύπος ο οποίος είναι αραχτός σε μια πολυθρόνα και χαζεύει γυμνές γκόμενες όλη μέρα για να διαλέξει το επόμενό του εξώφυλλο. Πόσο μάλιστα για το Playboy. Τότε ο τύπος αυτός είναι αραχτός στην πολυθρόνα του με παντόφλες, σατέν ρομπίτσα και πίπα κρεμασμένη στο χείλος του σαν τον Hugh Hefner.

Είναι πολύ απλό να ισχυριστείς ότι ένας παίκτης μπάσκετ έχει απλά να πάει 2 φορές τη μέρα στην προπόνηση. Βασικά ίσως κάποιες μέρες να ισχύει απλά αυτό. Αλλά ούτε όλες οι μέρες είναι έτσι, ούτε μπορεί να πει κανείς ότι είναι εύκολο ένας άνθρωπος που γεννήθηκε μια μικρή πόλη της Κροατίας να φτάσει να φορέσει στο χέρι του το δαχτυλίδι των Πρωταθλητών του NBA.