HOMME ALONE

Ο φόβος ότι θα μου επιτεθεί καρχαρίας

Για μερικούς το κολύμπι δεν αποτελεί απαραίτητα διασκέδαση.

Όταν κυκλοφόρησαν στο σινεμά οι τρεις πρώτες ταινίες Jaws (με τον τρομοκρατικό ελληνικό τίτλο «ΤΑ ΣΑΓΟΝΙΑ ΤΟΥ ΚΑΡΧΑΡΙΑ»)  ήμουν αγέννητος. Όταν βγήκε το 4 με τον γλαφυρό τίτλο «The Revenge», ήμουν μόλις 7 μηνών.

Διαβάστε περισσότερα

Ο φόβος του κλέφτη που σε κρατάει ξύπνιο τα βράδια

Την ώρα που εσύ κοιμάσαι, μερικές χιλιάδες ανθρώπων δεν βρίσκουν γαλήνη από ένα θόρυβο, ένα τρίξιμο, μια έγνοια.

Τους ζηλεύω τους ανθρώπους που κοιμούνται βαριά. Χωρίς έγνοιες, χωρίς ανησυχίες, χωρίς χτυποκάρδια το πρωί, χωρίς φόβους. Τους ζηλεύω γιατί ο ύπνος είναι ένα από τα μεγαλύτερα αγαθά, κάτι που το θεωρούμε απολύτως δεδομένο την ίδια ώρα που πολλοί άνθρωποι εκεί έξω κρατούν τα μάτια τους ανοιχτά στις 2 το βράδυ. Όχι επειδή υποφέρουν από αϋπνίες ή κάποια άλλη πάθηση. Αλλά επειδή φοβούνται.

Διαβάστε περισσότερα

Η ζωή μου με μια στρίπερ

"H ταινία βασίζεται σε αληθινά γεγονότα", λένε στον κινηματογράφο. Ας το δανειστώ, αντί προλόγου, μιας και ιστορίες όπως αυτή που θα διαβάσετε -ή τέλος πάντων ανάλογες- έχουν μεταφερθεί στη μεγάλη οθόνη. Μία λεπτή, ευχάριστα περίεργη και διδακτική ιστορία.

Μου συστήθηκε ως "Ηλιάννα", με καταγωγή από την Ισπανία. Την γνώρισα σε ένα στριπ κλαμπ τον Ιούλιο του 2013, όταν με την άφιξη ενός φίλου από επαρχία και αφού είχε προηγηθεί κατανάλωση σεβαστής ποσότητας αλκοόλ, αποφασίστηκε η επανάληψη μιας βραδιάς "από τα παλιά". Φυσικά η επανάληψη δεν θα μπορούσε να είναι καρμπόν, αφού η εφηβεία είχε περάσει προ πολλού.

Διαβάστε περισσότερα

Ο φόβος ότι ξέχασα να κλειδώσω πίσω μου

Κάθε φορά που είναι να φύγω από το σπίτι με λούζει κρύος ιδρώτας. Είμαι σίγουρος ότι ξέχασα ανοιχτό τον θερμοσίφωνα, την εξώπορτα και όλα τα μάτια της κουζίνας.

Όταν ήμουν μικρότερος, κορόιδευα ανελέητα τους δυο κολλητούς μου (Χάρη και Κώστα) που, όταν παρκάραμε κάπου, τσέκαραν -από δυο φορές- κάθε πόρτα και το πορτμπαγκάζ για να σιγουρευτούν ότι τα 'τουτού' τους είναι κλειδωμένα. 20 χρόνια μετά εύχομαι να μπορούσα να τους μοιάσω. Να γίνω δηλαδή λάιτ ψυχαναγκστικός και όχι, όπως είμαι τώρα, ένα βήμα από το Δρομοκαΐτειο.

Διαβάστε περισσότερα

Ξυπνώντας χωρίς το μπροστινό σου δόντι

Ένας συντάκτης, ο ίδιος που παραλίγο να πεθάνει από κατσαριδοκτόνο, γράφει για τον αντικειμενικά μεγαλύτερο εφιάλτη που έζησε ξύπνιος.

Αποτελούσε ανέκαθεν κοινό μυστικό της οικογένειας ότι η πάστα των δοντιών μου θα μπορούσε να κατέβει στο παγκόσμιο πρωτάθλημα χειρότερης πάστας δοντιών και να γυρίσει στη χώρα με μετάλλιο. Το πόσο άτακτα έπλενα τα δόντια μου στο δημοτικό και το πόσα γλυκά έτρωγα στο κρεβάτι για να με πάρει γλυκά ο ύπνος (χοχο) δεν βοηθούσαν την κατάσταση.

Διαβάστε περισσότερα

Αποχαιρετώντας τα -άντα

Ένας συντάκτης του Oneman κλείνει τα 49, μπαίνει στα 50 και αποχαιρετάει με τον δικό του τρόπο τα -άντα, κάνοντας έναν σύντομο απολογισμό στα τελευταία 19 χρόνια της ζωής του.

Άντε να δω πώς ξεκινάει ένα τέτοιο κείμενο. Μεγάλο μπέρδεμα. Εσωτερικό και εξωτερικό. Μπάχαλο. Δεν είναι παίξε-γέλασε. Από πού να το πιάσεις άραγε; Μάλλον μικρή σημασία έχει τελικά. Πιάστο κι όπου σε πάει. Για να μη χασομεράμε λοιπόν, αύριο κλείνω τα 49 μου χρόνια και μπαίνω στο 50ο έτος της ηλικίας μου. Πράγμα το οποίο σημαίνει ότι αποχαιρετάω τα -άντα. Θα μου πείτε, έχω έναν ολόκληρο χρόνο μπροστά μου γι' αυτό. Θα σας απαντήσω όχι! Προτιμώ να το κάνω από τώρα, ώστε τέτοια μέρα του χρόνου να υποδεχτώ όπως τους αρμόζουν τα -ήντα. Έτσι κι αλλιώς, από πιτσιρικάς εφάρμοζα το εξής κόλπο. Επειδή η 18η Απριλίου είναι σχετικά κοντά στο ξεκίνημα κάθε έτους, με το που καβατζάριζε η Πρωτοχρονιά, πάντα μέτραγα έναν χρόνο περισσότερο χωρίς να περιμένω τα γενέθλια για να κάνω την πρόσθεση. Που σημαίνει ότι από τον επόμενο Γενάρη θα λέω 50, οπότε επιτρέψτε μου να πω αντίο στα -άντα από τώρα, σεβόμενος τουλάχιστον τον "συμβολισμό" της εισόδου μου στα -ήντα.

Διαβάστε περισσότερα

Οι 50 αποχρώσεις του να μπερδεύεις το πράσινο με το κόκκινο

Ένας συντάκτης που πάσχει από δυσχρωματοψία μοιράζεται ιλαροτραγικές στιγμές από τη ζωή του με αυτήν.

Θυμάστε κάποια στιγμή στο δημοτικό που επισκέφθηκαν τα σχολεία μας μερικοί γιατροί, μας εξέτασαν και την επόμενη μέρα η μισή τάξη φορούσε γυαλιά μυωπίας; Ε, εγώ εκτός από γυαλιά, την επόμενη μέρα είχα κονομήσει μια σκολίωση και μια δυσχρωματοψία (μια μορφή περιορισμένης αχρωματοψίας). Για τα δύο πρώτα ίσως μιλήσουμε κάποια άλλη στιγμή. Εδώ, θα αναφερθώ στις μετέπειτα εμπειρίες μου ελέω δυσχρωματοψίας.

Διαβάστε περισσότερα
1 2 3 4 5 6 7

Οι άνθρωποι; Δεν ξέρω αν με ενδιαφέρουν πια

Μικρές ιστορίες για τυχαίους ανθρώπους από τον Οδυσσέα Ιωάννου.

Ζωγράφιζα από μικρή. Είχα χέρι, λέγανε οι δασκάλες στους γονείς μου. Εκείνοι γελούσαν. Μάλλον, η μητέρα μου γελούσε. Ο πατέρας μου ούτε που το άκουγε.

Gift Calendar 2017
PROMO
Social Man
Newsletter

Το ΟΝΕΜΑΝ επιλέγει και σου στέλνει τα καλύτερα θέματα στο email σου.