Στο The End of Oak Street, ο Ewan McGregor λάτρεψε το παρανοϊκό σενάριο
Το OneMan εξασφάλισε ένα αποκλειστικό Q&A με τον πρωταγωνιστή της ταινίας που κυκλοφορεί ήδη στις ελληνικές αίθουσες.
- 27 ΑΥΓ 2026
Μια τυπική αμερικάνικη οικογένεια της δεκαετίας του ’80, μένει σε ένα προάστιο, όταν ξαφνικά η γειτονιά μεταφέρεται στην εποχή των δεινοσαύρων. Σου φαίνεται παρανοϊκή ιδέα για ταινία; Αν ναι, μαζί σου συμφωνεί κι ο Ewan McGregor, ο οποίος υποδύεται τον Greg Platt στο The End of Oak Street, που κυκλοφορεί ήδη στις ελληνικές αίθουσες από την Tanweer.
Όπως παραδέχτηκε ο ίδιος στο αποκλειστικό Q&A που εξασφάλισε το OneMan, αυτό το απρόσμενο στοιχείο του σεναρίου, ήταν που τον τράβηξε στο πρότζεκτ, στο οποίο πρωταγωνιστεί επίσης η Anne Hathaway και σκηνοθετεί ο David Robert Mitchell.
Ο 55χρονος Σκωτσέζος, μίλησε μεταξύ άλλων για τον χαρακτήρα που υποδύεται, τη συνεργασία του με την Hathaway και τους νεότερους ηθοποιούς και τα αληθοφανή σκηνικά που τον έκαναν να νιώθει ότι ζει ένα παιδικό του όνειρο.
Για το τι τον τράβηξε στο συγκεκριμένο πρότζεκτ
Αυτό που με τράβηξε σε αυτή την ταινία ήταν το γεγονός ότι το σενάριο ήταν εντελώς απρόσμενο και παρανοϊκό με την καλή έννοια. Ήταν σαν μια οικογενειακή ταινία του Spielberg από τη δεκαετία του ’80, και δεν είχα ιδέα πού θα κατέληγε. Αυτό που μου άρεσε, όμως, ήταν ότι υπήρχε κάτι που δεν πήγαινε καλά με το ζευγάρι, μια δυστυχία στον γάμο τους μέσα σε αυτή την τέλεια ζωή των ’80s, σε αυτή την αμερικανική ατμόσφαιρα.
Αυτό μου κέντρισε το ενδιαφέρον. Και μετά εμφανίζονται οι δεινόσαυροι και, καθώς διάβαζα το σενάριο, δεν μπορούσα να πιστέψω αυτό που συνέβαινε. Το να τρέχεις για να σώσεις τη ζωή σου, κυνηγημένος από έναν τεράστιο, ασταμάτητο δεινόσαυρο, είναι απίστευτα διασκεδαστικό, τόσο να το βλέπεις όσο και να το κάνεις. Κάθε φορά που βγαίνουν έξω, παλεύουν για τη ζωή τους, αλλά υπάρχει και χιούμορ· υπάρχουν πραγματικά πολύ αστείες στιγμές.
Για τον χαρακτήρα του, τον Greg Platt
Υποδύομαι τον Greg, έναν πατέρα της δεκαετίας του ’80, Αμερικανό, εργαζόμενο της εργατικής τάξης, με έναν γιο, μια κόρη και μια σύζυγο. Ζει σε αυτή τη γειτονιά όπου προφανώς μένουν εδώ και αρκετό καιρό και γνωρίζουν όλους τους γείτονες. Ήθελα να τον υποδυθώ με έναν τρόπο που να είναι σωστός για την εποχή, οπότε ίσως δεν είναι τόσο παρών στην οικογενειακή ζωή όσο θα περιμέναμε από έναν πατέρα σήμερα.
Έχει χάσει τη δουλειά του και προσποιείται ότι δεν την έχει χάσει, επειδή ντρέπεται γι’ αυτό, και προσπαθεί να συνεχίσει να συντηρεί την οικογένειά του κάνοντας διάφορες περιστασιακές δουλειές, όπως να παραδίδει πίτσες τα βράδια. Η σύζυγός του, η Denise, ο χαρακτήρας της Annie, είναι εκνευρισμένη επειδή εκείνος φεύγει συνέχεια για να παραδίδει πίτσες. Οπότε, η δυναμική της οικογένειας είναι απόλυτα ρεαλιστική, με τα πάνω και τα κάτω της και τις στιγμές έντασης και απογοήτευσης.
Warner Bros./Tanweer
Για τη συνεργασία του με τους νεότερους ηθοποιούς
Η Annie, ο Christian και η Maisy ήταν πραγματικά υπέροχοι στη συνεργασία. Όσο απίστευτη και τρελή κι αν πρόκειται να είναι η δράση με τους δεινόσαυρους, νομίζω ότι αν δεν είχες στο επίκεντρο μια οικογένεια που να είναι πειστική και για την οποία να νοιάζεσαι, δεν θα είχε τόση σημασία. Ένιωθα πραγματικά πατρικά απέναντι στα παιδιά, εν μέρει επειδή είμαι κι εγώ πατέρας, αλλά και επειδή είμαι ένας μεγαλύτερος σε ηλικία ηθοποιός που συνεργάζεται με δύο εντελώς νέους ηθοποιούς.
Η Maisy είναι εκπληκτική. Είναι απόλυτα αυθεντική σε ό,τι κάνει μέσα σε μια σκηνή και βλέπεις ότι αυτό είναι σημαντικό για εκείνη. Και μετά είναι ο Christian. Φυσικά, είναι αγόρι κι εγώ έχω τέσσερις κόρες, οπότε με τη Maisy ένιωθα απόλυτα άνετα, είμαι πολύ εξοικειωμένος με τα κορίτσια.
Έχω έναν γιο που ήταν μόλις τεσσάρων ετών τότε, ενώ ο Christian ήταν 13, και απλώς απολάμβανα να βρίσκομαι μαζί του, γιατί δεν γνωρίζω αυτή την ενέργεια. Δεν ξέρω τίποτα για όλα αυτά τα πράγματα για τα οποία ήθελε να μιλάει και τα οποία ήταν τόσο αστεία και ενδιαφέροντα. Είναι ένα πολύ έξυπνο παιδί και ένας πολύ καλός ηθοποιός.
Για τη συνεργασία με την Anne Hathaway, ώστε να χτιστεί η σχέση των Platt
Πάντα ήθελα να συνεργαστώ με την Annie. Απολαμβάνω τη δουλειά της όλα αυτά τα χρόνια και, μόλις έμαθα ότι θα συμμετείχε σε αυτή την ταινία, ήθελα να διαβάσω το σενάριο. Είναι πολύ αληθινή και ειλικρινής, και δεν φοβάται να αντιμετωπίσει τη ζημιά που έχει υποστεί ο γάμος του Greg και της Denise. Βλέπεις ότι αγαπιούνται και υπάρχουν στιγμές στην ιστορία της επιβίωσής τους όπου τα πάντα καθοδηγούνται αποκλειστικά από αυτή την αγάπη. Είναι απλώς κάτι που χάθηκε στην πορεία.
Εκείνος δεν είναι αρκετά ανοιχτός ούτε αρκετά παρών και εκείνη είναι απογοητευμένη γι’ αυτό. Είναι συγγραφέας και ονειροπόλα και θέλει περισσότερα από τη ζωή της, ενώ εκείνος είναι κάπως στάσιμος. Δεν προχωράει μπροστά με κανέναν τρόπο και, στην πραγματικότητα, ξέρουμε ότι έχασε τη δουλειά του, οπότε βρίσκεται ελαφρώς σε καθοδική πορεία. Η πολυπλοκότητα όλων αυτών ήταν πραγματικά πολύ διασκεδαστική να την εξερευνήσουμε.
Για τον σεναριογράφο και σκηνοθέτη David Robert Mitchell
Μου αρέσει πραγματικά. Μου αρέσει η γραφή του, μου αρέσει ως σκηνοθέτης. Είναι απίστευτα γενναιόδωρος και προσεκτικός σε ό,τι αφορά την υποκριτική, αλλά ταυτόχρονα ξέρει ακριβώς τι θέλει. Και ποτέ δεν επέτρεψε στον εξαιρετικά τεχνικό χαρακτήρα μιας ταινίας όπου δεινόσαυροι κυνηγούν ανθρώπους να αποσπάσει την προσοχή μας από την υποκριτική εμπειρία του να είμαστε αυτοί οι άνθρωποι.
Για τις εκτεταμένες σκηνές με κασκαντέρ στην ταινία
Η Annie κι εγώ είχαμε να κάνουμε μερικά πραγματικά μεγάλα τρεξίματα – πάνω από κήπους, στους δρόμους, πηδώντας φράχτες, περνώντας μέσα από τις μπροστινές αυλές των σπιτιών των ανθρώπων, προσέχοντας να μη βάλουμε τον αστράγαλό μας σε κάποια τρύπα. Αλλά το διασκεδάσαμε, και το να παλεύουμε με τους δεινόσαυρους ήταν πάντα διασκεδαστικό. Είχαμε έναν εξαιρετικό συντονιστή κασκαντέρ και οι κασκαντέρ συνεργάστηκαν πολύ καλά μαζί μας. Ήταν αρκετά σωματικό ώστε να μοιάζει ρεαλιστικό και να μας δίνει αυτό που χρειαζόμασταν, χωρίς ποτέ να μας θέτει σε κίνδυνο.
Και είχαμε στη διάθεσή μας μια ολόκληρη γειτονιά, η οποία ήταν ένα εκπληκτικό σκηνικό για να δουλεύουμε. Οι κάτοικοι της Ατλάντα ήταν πολύ γενναιόδωροι απέναντί μας και μου αρέσει να δουλεύω εκεί.
Για τα ρεαλιστικά σκηνικά στα γυρίσματα
Μία από τις αγαπημένες μου στιγμές ήταν όταν έφτασα στα Electric Owl Studios στην Ατλάντα, πέρασα την πόρτα και είδα τα σκηνικά. Λατρεύω τα σκηνικά μέσα σε στούντιο, είναι κατά κάποιον τρόπο το παιδικό σου όνειρο, οπότε όλα αυτά είναι αρκετά συναρπαστικά.
Μπήκα σε αυτό το σπίτι και ήταν πραγματικά σαν να έμπαινα σε ένα αληθινό σπίτι της δεκαετίας του ’80. Κάθε λεπτομέρεια, κάθε αντικείμενο, τα πάντα μέσα στο ψυγείο, τα πάντα στα ράφια, παντού όπου κι αν κοιτούσες, όλα ήταν αληθινά. Ήταν πραγματικά εκπληκτικό να βρίσκομαι σε αυτό το περιβάλλον.
Και τα εξωτερικά γυρίσματα, ολόκληρη αυτή η γειτονιά – ένας τόσο τεράστιος, μακρύς δρόμος όπου κάναμε τα γυρίσματα – μας έδωσε ουσιαστικά έναν ακόμη χαρακτήρα, ο οποίος ήταν η ίδια η γειτονιά, μεταφερμένη πίσω στον χρόνο.
Για το τι θα βιώσει το κοινό όταν δει το The End of Oak Street
Νομίζω ότι θα είναι μια εκπληκτική εμπειρία. Ο συνδυασμός της οικογενειακής ιστορίας με αυτή την τρελή, παρανοϊκή περιπέτεια όπου τρέχεις για να σώσεις τη ζωή σου από δεινόσαυρους θα αφήσει τον κόσμο άφωνο. Και νομίζω ότι, επειδή οι ίδιοι οι δεινόσαυροι είναι απίστευτα ρεαλιστικοί, θα χυθεί αρκετό ποπ κορν, αν καταλαβαίνετε τι εννοώ.
Ακολουθήστε το OneMan στο Google News και μάθετε τις σημαντικότερες ειδήσεις.