58 χρόνια και 2 ημέρες: Η δολοφονία της Louisa Dunne
Μια υπόθεση βιασμού και δολοφονίας που παρέμενε άλυτη για δεκαετίες, με τον δράστη να συνεχίζει κανονικά τη ζωή του μέχρι που αποφάσισε να χτυπήσει ξανά.
- 14 ΝΟΕ 2026
Bristol, 1967
Άκουσα μια δυνατή κραυγή. Ήταν τόσο τρομακτική.
Ιούνιος 1967. Ένας σκύλος ξυπνάει τον 64χρονο Harold Hodson στη συνοικία Easton του Bristol. Μερικές μόνο στιγμές αργότερα, ο Hodson ακούει μια γυναίκα να ουρλιάζει και ύστερα κάτι πνιχτά βογκητά, σαν κάποιος να δέχεται επίθεση. Λίγο πιο πέρα, η Violet Fortune ξυπνάει κι εκείνη από μια κραυγή. Πηγαίνει στο παράθυρο για να δει τι συμβαίνει, αλλά δεν βλέπει κανέναν και ξαπλώνει και πάλι. Δύο λεπτά αργότερα ακούει μια γυναίκα να φωνάζει και μετά σιωπή. Το πρωί, μία ηλικιωμένη γειτόνισσά τους θα βρεθεί νεκρή και για τα επόμενα 58 χρόνια ο δολοφόνος της θα κοιμάται ήσυχος.
Η Louisa Jane Jarrett γεννήθηκε το 1892. Ήδη από νεαρή ηλικία ενεπλάκη στο εργατικό κίνημα της εποχής και παντρεύτηκε τον Edwin “Teddy” Parker, δημοτικό σύμβουλο και εξέχον στέλεχος του Εργατικού Κόμματος στο Bristol. Απέκτησαν δύο κόρες, την Edna και την Iris. Ο Teddy πέθανε το 1945 και εφτά χρόνια αργότερα η Louisa παντρεύτηκε τον νυχτοφύλακα John Dunne, αλλά το 1961 έμεινε χήρα για δεύτερη φορά.
Το 1967, σε ηλικία 75 ετών, ζει μόνη στο νούμερο 58 της Britannia Road, λαμβάνοντας μονάχα τη σύνταξή της και ένα μικρό επίδομα. Στο σπίτι της δεν υπάρχουν ούτε χρήματα ούτε τιμαλφή. Τα πολυτιμότερα αποκτήματά της μάλιστα είναι τα βιβλία της. Είναι γνωστή σε όλη τη γειτονιά, αφού κάθε μέρα στέκεται στο κατώφλι της, χαζεύει τον κόσμο και πιάνει κουβέντα με τους περαστικούς. Δεν παύει, όμως να είναι ιδιαίτερα προσεκτική, αφού τα βράδια συνηθίζει να κλείνει και να αμπαρώνει τα παράθυρά της.
Το απόγευμα της Τρίτης 27 Ιουνίου, η Louisa πηγαίνει, όπως κάθε εβδομάδα, στο σπίτι της Alice Clarke, της καλύτερής της φίλης εδώ και τριάντα χρόνια. Φτάνει γύρω στις 17:20 και όταν φεύγει, βρίσκεται σε ιδιαίτερα καλή διάθεση. Είναι η τελευταία φορά που κάποιος τη βλέπει ζωντανή.
Το πρωί της 28ης Ιουνίου, οι γείτονες ανησυχούν. Η Louisa δεν έχει βγει στο κατώφλι της, όπως συνηθίζει και το παράθυρο του σπιτιού της είναι ανοιχτό, κάτι που δεν συνέβαινε ποτέ. Η γειτόνισσα Violet Allen μπαίνει στο σπίτι από το παράθυρο και βρίσκει τη Louisa ξαπλωμένη ανάσκελα πάνω σε έναν σωρό από παλιά ρούχα. Η Louisa έχει βιαστεί. Ο ιατροδικαστής θα αποφανθεί πως ο δράστης τη στραγγάλισε με ένα φουλάρι, ενώ ταυτόχρονα της έκλεινε το στόμα με το χέρι, εμποδίζοντάς τη να πάρει ανάσα.
Στο σπίτι δεν υπάρχουν σημάδια πάλης. Η αυτοψία της σκηνής του εγκλήματος θα φανερώσει πως δράστης είχε μπει παραβιάζοντας ένα παράθυρο στην πίσω πλευρά του σπιτιού. Εκεί, οι αστυνομικοί θα βρουν το μοναδικό ίχνος που είχε αφήσει: ένα μερικό αποτύπωμα παλάμης, από το σημείο ανάμεσα στον καρπό και τη βάση του μικρού δαχτύλου.
Η αστυνομία του Bristol ξεκινά ένα άνευ προηγουμένου ανθρωποκυνηγητό. Οι αστυνομικοί χτυπούν χιλιάδες πόρτες και συλλέγουν αποτυπώματα παλάμης από περισσότερους από 19.000 άνδρες και αγόρια της περιοχής. Η έρευνα περιλαμβάνει 8.000 επισκέψεις από πόρτα σε πόρτα και περίπου 2.000 καταθέσεις μαρτύρων. Η αστυνομία παίρνει αποτυπώματα παλάμης από άνδρες ηλικίας 15 έως 60 ετών σε ακτίνα περίπου 2,4 χιλιομέτρων από το σπίτι της Louisa, αλλά κανένα δεν ταιριάζει με αυτό του δράστη.
Στη φούστα της Louisa βρίσκονται ίχνη σπέρματος, αλλά η επιστήμη το 1967 δεν έχει εξελιχθεί σε βαθμό που να φανερώσει σε ποιον ανήκει το σπέρμα. Τα ρούχα του θύματος και τα υπόλοιπα πειστήρια αποθηκεύονται και η υπόθεση μπαίνει στο συρτάρι. Πώς γίνεται ωστόσο ο δολοφόνος να κατάφερε να ξεφύγει από μία τέτοια ενδελεχή έρευνα; Η απάντηση θα αργούσε μισό αιώνα: ζούσε στην Picton Street, λίγο έξω από τα όρια της περιοχής όπου η αστυνομία συνέλεξε αποτυπώματα.
Το όνομά του είναι Ryland Headley. Το 1967 ήταν 34 ετών και σύμφωνα με τις διαθέσιμες βιογραφικές αναφορές, εργαζόταν στους σιδηροδρόμους. Ζούσε στο Bristol με τη σύζυγό του, με την οποία θα αποκτούσαν τρία παιδιά. Λίγο μετά τον φόνο θα φύγει από την πόλη και θα εγκατασταθεί στο Ipswich.
Τον Οκτώβριο του 1977, δέκα χρόνια μετά τη δολοφονία της Louisa, δύο ηλικιωμένες χήρες στο Ipswich, 79 και 84 ετών αντίστοιχα, θα δεχτούν επίθεση μέσα στα σπίτια τους. Ο δράστης τις βιάζει απειλώντας τις πως θα τις στραγγαλίσει. Αυτή τη φορά, ωστόσο, τα αποτυπώματά του θα τον προδώσουν. Ο Headley θα δηλώσει ένοχος για τους δύο βιασμούς και καταδικάζεται αρχικά σε ισόβια.
Στην έφεση, ωστόσο, ένας ψυχίατρος θα υποστηρίξει ότι οι πράξεις του οφείλονταν στη σεξουαλική απογοήτευση που βίωνε στον γάμο του. Η ποινή του μειώνεται από ισόβια σε επτά χρόνια. Παρόλο που η αστυνομία έχει πλέον τα αποτυπώματά του, κανείς δεν θα τον συνδέσει με την υπόθεση του Bristol.
Ο χρόνος περνάει. Το 2012, έπειτα από ένα άσχετο περιστατικό, το DNA του Headley καταχωρείται στην εθνική βάση δεδομένων της Βρετανίας. Η αστυνομία δεν παίρνει αποτυπώματα από την παλάμη του, καθώς πάσχει από αρθρίτιδα. Ο δολοφόνος της Louisa είναι πλέον καταχωρημένος στο σύστημα. Αυτό που λείπει είναι το DNA από τον τόπο του εγκλήματος.
Τον Ιούνιο του 2023 η Jo Smith, αναλύτρια της Ομάδας Επανεξέτασης Σοβαρών Εγκλημάτων της αστυνομίας του Avon and Somerset, ανοίγει τον φάκελο της Louisa Dunne. Η επιχείρηση παίρνει την κωδική ονομασία Beatle. Τον Μάιο του 2024 η μπλε φούστα που φορούσε η Louisa τη νύχτα της επίθεσης στέλνεται για εργαστηριακή ανάλυση και στα τέλη Αυγούστου, οι επιστήμονες καταφέρνουν αυτό που ήταν αδύνατο το 1967: εξάγουν ένα πλήρες προφίλ DNA από τα ίχνη σπέρματος. Το προφίλ καταχωρείται στην εθνική βάση δεδομένων και ταυτοποιείται με αυτό ενός 92χρονου άνδρα από το Ipswich.
Στις 19 Νοεμβρίου 2024 οι αστυνομικοί χτυπούν την πόρτα του. Την ίδια μέρα απαγγέλονται κατηγορίες στον Headley για τον βιασμό και τον φόνο της Louisa Dunne. Έπειτα από τη σύλληψή του, η αστυνομία επιτέλους θα πάρει αποτυπώματα από την παλάμη του. Τέσσερις ειδικοί θα καταλήξουν ανεξάρτητα στο ίδιο συμπέρασμα: το αποτύπωμα στο πίσω παράθυρο της Britannia Road είναι δικό του.
Η δίκη ξεκινά τον Ιούνιο του 2025 στο Bristol Crown Court. Ο Headley δηλώνει αθώος και αρνείται να καταθέσει. Από τους μάρτυρες του 1967 ζει πλέον μονάχα ένας, οπότε οι καταθέσεις των υπολοίπων, οι οποίες είχαν γραφτεί πριν από σχεδόν εξήντα χρόνια, διαβάζονται στην αίθουσα, ανάμεσά τους και οι καταθέσεις των γειτόνων οι οποίοι άκουσαν τις κραυγές του θύματος εκείνη τη νύχτα. Διαβάζονται επίσης οι καταθέσεις των δύο γυναικών από το Ipswich.
Στις 30 Ιουνίου 2025, έπειτα από μία σύσκεψη που θα κρατήσει 9 ώρες και 53 λεπτά, οι ένορκοι τον κρίνουν ένοχο. Την επόμενη μέρα, ο δικαστής Derek Sweeting τον καταδικάζει σε ισόβια και χαρακτηρίζει το έγκλημα ως μία «ανελέητη και σκληρή πράξη ενός διεστραμμένου ανθρώπου». Η υπόθεση θεωρείται η μακροβιότερη υπόθεση ανεξιχνίαστου εγκλήματος το οποίο εξιχνιάστηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Η Louisa Dunne, ωστόσο, δεν ήταν το μοναδικό θύμα εκείνης της νύχτας. Η εγγονή της, η Mary Dainton, περιέγραψε στο δικαστήριο πώς η μητέρα της αρρώστησε βαριά μετά τον φόνο και πώς το στίγμα του εγκλήματος βάραινε την οικογένειά της για δεκαετίες. Όπως είπε η ίδια, η οικογένεια διαλύθηκε.
Για 58 χρόνια, ο άνθρωπος που σκότωσε τη Louisa Dunne ζούσε τη ζωή του ανέμελα: δούλεψε, μεγάλωσε τα παιδιά του, πήρε σύνταξη και όλο αυτό το διάστημα, η λύση στην υπόθεση βρισκόταν σε ένα κουτί, ξεχασμένο σε κάποια αποθήκη πειστηρίων και περίμενε υπομονετικά τη στιγμή που η επιστήμη θα τη χρησιμοποιούσε. Όταν η αστυνομία ανακοίνωσε στη Mary Dainton ότι πλέον υπάρχει ύποπτος, εκείνη αδυνατούσε να το πιστέψει. Όπως είπε άλλωστε: «είχα αποδεχτεί ότι κάποιοι φόνοι πολύ απλά δεν λύνονται ποτέ».
Ακολουθήστε το OneMan στο Google News και μάθετε τις σημαντικότερες ειδήσεις.