Πώς ο ελληνικός τελικός της Eurovision μάς δίδαξε μόνο όσα χρειάζεται να είμαστε
Βρεθήκαμε στον ελληνικό τελικό το βράδυ της Κυριακής (15/02), που μάς δίδαξε ευγένεια, ενσυναίσθηση, σεβασμό, συμπερίληψη και αγάπη - γιατί ενωμένοι θα το FEROUME.
- 16 ΦΕΒ 2026
Ο τελικός της ελληνικής διαδικασίας ανάδειξης της εθνικής συμμετοχής για τη Eurovision 2026 – αποδείχτηκε όνομα και πράγμα: Sing for Greece και πραγματικά, κανένα παρατράγουδο, ίχνος μίσους ή έστω αντιπάθειας και κακεντρέχειας δεν είχαν θέση στον χώρο Δ της Πειραιώς 260. Η ΕΡΤ διοργάνωσε μια καλοκουρδισμένη βραδιά, σφιχτή, έξυπνη, σύγχρονη, με γρήγορο ρυθμό και φαντασμαγορικά σκηνικά.
Βασικά όμως, ο ελληνικός τελικός μάς δίδαξε ευγένεια, ενσυναίσθηση, σεβασμό, συμπερίληψη και αγάπη.
Κατερίνα Βρανά, Μπέττυ Μαγγίρα και Γιώργος Καπουτζίδης ενορχήστρωσαν με απόλυτο επαγγελματισμό το show, δίνοντας χώρο στους 14 υποψήφιους, ενώ παράλληλα ήταν διακριτικά παρόντες, εμπλουτίζοντας τη βραδιά με το ταλέντο, το χιούμορ και την εμπειρία τους, χωρίς να επιδιώκουν να στρέψουν τους προβολείς πάνω τους.
Οι 14 υποψήφιοι διατυμπάνιζαν πως «είναι μία οικογένεια» και όσο κλισέ κι αν ακούγεται αυτή η δήλωση (ίσως η 2η πιο κλισέ μετά το «περνάμε καλά κι αυτό βγαίνει προς τα έξω»), η κερκίδα που σχημάτιζαν σταδιακά στο green room μετά τις εμφανίσεις τους, ήταν αναμφισβήτητη απόδειξη του δεσμού που έχουν μεταξύ τους.
Σε κάθε act, οι μεταξύ τους κουβέντες έπαυαν και όλοι επικεντρώνονταν στο να στηρίξουν με ενθουσιασμό όποιον βρισκόταν στη σκηνή.
Τραγουδούσαν τους στίχους όλων των τραγουδιών και χειροκροτούσαν με την ψυχή τους. Σαν να μην διαγωνίζονταν για τον ίδιο τίτλο, λες και δεν είχε στην πραγματικότητα σημασία ποιος θα βρεθεί στη Βιέννη να μας εκπροσωπήσει. Τελικά, μπορεί για εκείνους όντως να μην είχε πλέον σημασία.
Όσα ζήσαμε εμείς live στο studio, πέρασαν σχεδόν αλώβητα και στις οθόνες σας. Ίσως μόνο εκτός από το συναίσθημα που κυρίευσε τον χώρο όταν ο Akylas έκρυψε το πρόσωπό του ανάμεσα στα χέρια του και στην αγκαλιά της μητέρας του από συγκίνηση για τη νίκη του. Σύσσωμο το κοινό δεν παρέλειπε να χειροκροτά και να φωνάζει σε κάθε αναφορά του Akyla και του FERTO. Το ρεύμα του σε διαπερνούσε και δεν γινόταν να μην σε ηλεκτρίσει και να σε κάνει να χορεύεις στον ρυθμό του. Αυτό, νομίζω πως ήταν μοναδικό να το ζεις στον ίδιο χώρο με εκείνον.
Μοναδικό είναι και πώς μια τόσο εκκεντρική, διαφορετική, ιδιαίτερη -και λοιπές λέξεις που λατρεύει να χρησιμοποιεί η κοινή γνώμη για να καταδείξει ευγενικά κάτι που δεν της αρέσει επειδή ξεφεύγει από το συμβατικό- περίπτωση/εμφάνιση, χαίρει αποδοχής από τόσο διαφορετικά κοινά: gen Z, millennials, τους γονείς μας, τους καθωσπρέπει, τους νεωτεριστές, τους παραδοσιακούς, τους φιλελεύθερους, τους ομοφοβικούς, τα τηλεοπτικά πάνελ και τις πένες των κριτικών και των eurofans.
Ο Akylas με τη χτεσινή του νίκη κατάφερε το ακατόρθωτο: να μας ενώσει. Η απόλυτη σύμπνοια ξένης και ελληνικής κριτικής επιτροπής, αλλά και του κοινού, είναι κάτι που σπάνια συμβαίνει. Όχι μόνο στο κομμάτι της Eurovision, αλλά σε πάσης φύσεως θεματική που χρήζει γνωμούλας και ψηφοφορίας. Χτες ο διχασμός έγινε μια τεράστια αγκαλιά για τον Akyla και την ιστορία του και ένα ομαδικό σπρώξιμο στην πλάτη του που φώναζε «Φέρ’ το».
Ο Akylas μάς έκανε να δώσουμε ξανά τα χέρια και να ξεχάσουμε λίγο το μίσος και τις διαφορές μας, όχι γιατί απαραίτητα είναι σπουδαίο το τραγούδι του ή επειδή ανυπομονούμε να κερδίσουμε τη Eurovision, αλλά γιατί μας θύμισε μετά από καιρό πώς είναι να ονειρεύεσαι και να ελπίζεις.
Aκολουθήστε το OneMan στο Google News και μάθετε τις σημαντικότερες ειδήσεις.