«Ποτέ δεν φαντάστηκα ότι θα ιδρύσω το πρώτο αποτεφρωτήριο στην Ελλάδα»
Ο Αντώνης Αλακιώτης, ιδρυτής του μοναδικού αποτεφρωτήριο στη χώρα μας, αυτό της Ριτσώνας, μιλά στο OneMan για την αφορμή που τον οδήγησε να πάρει την απόφαση, τα εμπόδια -όχι, όλα- που κατάφερε να υπερπηδήσει, την «αποσύνθεση του σώματος που δεν έχει καμία σχέση με την πίστη».
- 9 ΜΑΡ 2026
Ο παππούς μου αποφάσισε να πεθάνει την πρώτη μέρα του Ιουλίου. Όχι δεν υπερβάλλω, ούτε «λογοτεχνίζω» επί τούτου. Είπε «θα πεθάνω αύριο» και το έκανε. Όταν ήθελε κάτι, δεν άκουγε «όχι». Οπότε πέθανε. Ξεροκέφαλος. Με παρόμοια αποφασιστικότητα, είχε ζητήσει και να αποτεφρωθεί, χωρίς να σηκώνει αντιρρήσεις. Όχι ότι θα του τις έφερνε κανείς.
Αυτή λοιπόν ήταν η πρώτη μου επαφή με τη διαδικασία και το τελετουργικό της αποτέφρωσης, αλλά και η παρθενική μου επίσκεψη στο (μοναδικό) αποτεφρωτήριο της Ελλάδας, στη Ριτσώνα.
Πριν από κάποια χρόνια, είχαμε θάψει τη γιαγιά μου στο νεκροταφείο της περιοχής που μένουμε. Θυμάμαι ότι ανυπομονούσα να τελειώσει αυτό το μακάβριο και απάνθρωπο βασανιστήριο. Μυγάκια έφερναν βόλτες πάνω από το πρόσωπό της όταν άνοιξαν το φέρετρο, ενώ μάλλον δεν είχε γίνει πολύ καλή δουλειά στο σκάψιμο του λάκκου και έπρεπε να βλέπουμε τους υπαλλήλους να χτυπούν την κάσα στις γωνίες με τα φτυάρια και να προσπαθούν να συνεννοηθούν μεταξύ τους φωνάζοντας και πετώντας το μπαλάκι της ευθύνης, επειδή κάποιες πέτρες την εμπόδιζαν να τοποθετηθεί σωστά. «Σπουδαίος αποχαιρετισμός», είχα σκεφτεί τότε.
Στη Ριτσώνα αντίθετα, επικρατούσε απόλυτη ησυχία και γαλήνη. Το αποτεφρωτήριο είναι ένα κτίσμα πανέμορφο αρχιτεκτονικά, με το λευκό να κυριαρχεί και να ησυχάζει το βλέμμα και την ψυχή.
Ο παππους μου, τοποθετήθηκε σε ένα δωμάτιο πολύ στρατηγικά, σε σημείο που το φως του ήλιου έμπαινε από έναν φεγγίτη στο ταβάνι και έλουζε το σώμα του. Αυτό το πολύ ποιητικό ενσταντανέ, συμπλήρωνε η μουσική επένδυση του πιάνου, που βρισκόταν στην αίθουσα και έπαιζε ένας υπάλληλος του αποτεφρωτηρίου, ενώ οι συγγενείς αποχαιρετούσαν τον νεκρό τους.
«Κάναμε κάποια ταξίδια στο εξωτερικό για να δούμε αντίστοιχες μονάδες. Πήγαμε στην Γερμανία, καθώς εκείνοι θα μας έδιναν τον εξοπλισμό. Τότε, τα αποτεφρωτήρια εκεί δεν είχαν κάποια αρχιτεκτονική αξία, έμοιαζαν πιο πολύ με εργοστάσια, αντί για χώρους που είχαν κάποια αισθητική. Εμείς, αυτό που είχαμε ως στόχο εξαρχής ήταν να δημιουργήσουμε έναν χώρο τον οποίο όποιος τον επισκέπτεται, παρόλο που βιώνει κάτι πολύ δύσκολο εκείνη τη στιγμή, θα μπορεί κάπως το κτίριο το ίδιο να συνεισφέρει στο να είναι όσο γίνεται πιο γαλήνιο. Γι’ αυτόν τον λόγο, επιλέξαμε γενικά κάτι πολύ ήρεμο, ως αισθητική προσέγγιση», μου λέει η Ιόλη Ζαβιτσάνου από το αρχιτεκτονικό γραφείο Monogon που ανέλαβε την κατασκευή του αποτεφρωτηρίου.
«Δεν θέλαμε ούτε πολύ έντονους όγκους, ούτε έντονες γωνίες, αλλά όσο το δυνατόν να είναι κάτι ήπιο σαν αίσθηση. Γι’ αυτό και είναι ισόγειο και λευκό. Η ιδέα ήταν να δημιουργήσουμε κάπως έναν περίπατο, ώστε να θυμίζει τη διαδικασία της πομπής».
Λίγη ιστορία
Από το 1.200 π.Χ. εώς τον πρώτο αιώνα μ.Χ. η αποτέφρωση των νεκρών ήταν πολύ συνηθισμένο φαινόμενο στην Ελλάδα. Στον Κεραμεικό καθώς και σε πολλά νεκροταφεία, σε όλες σχεδόν τις γνωστές πόλεις της Αρχαίας Ελλάδας, έχουν βρεθεί πολλές τεφροδόχοι και λάρνακες, ενώ και ο Όμηρος περιέγραφε πολλές περιπτώσεις επιφανών Ελλήνων που είχαν αποτεφρωθεί (Πάτροκλος, Αχιλλέας, Έκτορας κλπ).
Κατά τον 3ο αιώνα μ.Χ. με τη ραγδαία διάδοση του Χριστιανισμού και των αντιλήψεων περί αναστάσεως νεκρών την ημέρα της κρίσης, άρχισαν να αλλάζουν τα ταφικά έθιμα και να κυριαρχεί η ολόσωμη ταφή των νεκρών.
Το 1873, ο Ιταλός καθηγητής Μπρουνέτι παρουσίασε στη Παγκόσμια Έκθεση της Βιέννης έναν κλίβανο αποτέφρωσης. Πολλοί επιστήμονες άρχισαν να βλέπουν την αποτέφρωση ως υγειονομική λύση αντί της ταφής και άλλοι ως σημαντικά οικονομικότερη.
Έναν χρόνο μετά, στο Μιλάνο της Ιταλίας, το δημοτικό συμβούλιο αποφάσισε την εφαρμογή της αποτέφρωσης. Τον Δεκέμβριο του 1878 λειτούργησε στην πόλη Γκόθα της Γερμανίας το πρώτο αποτεφρωτήριο.
Τον Νοέμβριο του 1997, συστήνεται η Ελληνική Κοινωνία Αποτέφρωσης, με σκοπό τη δημιουργία του νομοθετικού πλαισίου που θα επιτρέπει την αποτέφρωση νεκρών στη χώρα μας. Το αποτεφρωτήριο της Ριτσώνας πήρε τελικά την άδεια λειτουργίας του τον Σεπτέμβριο του 2019. Αν δηλαδή πριν από οκτώ χρόνια, επιθυμούσε κάποιος στην Ελλάδα να αποτεφρωθεί, η σορός του θα έπρεπε να ταξιδέψει στο εξωτερικό για να γίνει η διαδικασία.
Ο Αντώνης Αλακιώτης εμπορευόταν σχολικά είδη και γραφική ύλη. Μάλιστα ήταν εκείνος που είχε τα (δικαιώματα για τα) Στρουμφάκια στην Ελλάδα τη δεκαετία του ‘80 σε χαρτικά, σχολικά είδη και είδη πάρτυ. Η ζωή του δεν είχε καμία σχέση με τον θάνατο και τις διαδικασίες γύρω από αυτόν – το αντίθετο μάλιστα. Η αγάπη του για τη ζωγραφική και η αγορά ενός πίνακα του Παύλου Μοσχίδη, τον έφεραν πολύ κοντά με αυτόν τον καλλιτέχνη, ο οποίος ζούσε σύμφωνα με τις βουδιστικές διδασκαλίες, έκανε μακροχρόνιες ασκήσεις σιωπής, νηστείας και διαλογισμού. Όταν λοιπόν το 1996, ο φίλος του, Παύλος Μοσχίδης, του ανέθεσε να αναλάβει την τελευταία του επιθυμία, που ήταν η αποτέφρωσή του, εκείνος το αποδέχτηκε φυσικά, χωρίς να γνωρίζει ότι δεν πραγματοποιούνται αποτεφρώσεις στην Ελλάδα.
Ο Αντώνης Αλακιώτης, υποσχέθηκε στον φίλο του, ότι θα κάνει ό,τι μπορεί ώστε να γίνει ένα αποτεφρωτήριο στην Ελλάδα προτού πεθάνει.
Spoiler alert: Δεν τα κατάφερε. Ο Παύλος Μοσχίδης έφυγε από τη ζωή οκτώ χρόνια μετά, ενώ χρειάστηκε τουλάχιστον άλλη μια δεκαπενταετία μέχρι να ξεκινήσει επίσημα η αποτέφρωση στη χώρα μας.
Έτσι λοιπόν, από μια υπόσχεση σε έναν φίλο, ξεκίνησε ο σημερινός πρόεδρος της Ελληνικής Κοινωνίας Αποτέφρωσης, Αντώνης Αλακιώτης, την προσπάθειά του για τον εκσυγχρονισμό των ταφικών εθίμων στην Ελλάδα και – βασικά – την διεκδίκηση για το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση του σώματός μας μέχρι το τέλος της ζωής μας.
Επιστροφή στο σήμερα
«Είναι στοιχείο πολιτισμού το πώς φερόμαστε στον νεκρό», υπογραμμίζει ο Αντώνης Αλακιώτης, ενώ μόλις έχει βάλει έναν δίσκο του Μότσαρτ στο πικάπ. Πίσω του, ένα κάδρο με προσωπική αφιέρωση και τη φωτογραφία του Αντρέα Παπανδρέου μού τραβάει την προσοχή: «Στα γεγονότα στο Πολυτεχνείο συμμετείχα και πολιτικά και μετά, εντάχθηκα στον χώρο του ΠΑΣΟΚ. Ζήσαμε λοιπόν αυτή την εποχή του ΠΑΣΟΚ και πολλοί βουλευτές και υπουργοί ήταν φίλοι μου, οπότε λέω εντάξει, θα τους μιλήσω και θα το φτιάξουμε το νομοσχέδιο. Προδόθηκα όμως από τον χώρο μου, αφού απέρριψαν τις δύο τροπολογίες που είχαμε καταθέσει. Ενώ βρήκα τελικά υποστήριξη σε μία οικογένεια που όσοι ήμασταν “Αντρεϊκοί” δεν την είχαμε σε εκτίμηση. Η Ντόρα και ο Κυριάκος έβαλαν πλάτες και βοήθησαν ώστε να περάσει η τρίτη τροπολογία που συντάξαμε».
Για να μάθεις αναλυτικά όλες τις διαδικασίες που πήραν 23 ολόκληρα χρόνια μέχρι να ανοίξει το αποτεφρωτήριο στην Ελλάδα, δες αυτό το ντοκιμαντέρ.
Η γραφειοκρατία, οι αντιρρήσεις των πολιτικών παρατάξεων, αλλά κυρίως οι αντιδράσεις της Εκκλησίας, έβαζαν για πολλά χρόνια φρένο στο να νομιμοποιηθεί και να μπορεί να πραγματοποιηθεί στην Ελλάδα η αποτέφρωση.
«Η αποσύνθεση του σώματος δεν έχει καμία σχέση με την πίστη. Αυτό που κάνει η Εκκλησία να το συνδέει δεν έχει θεολογική βάση».
«Αυτό που σήμερα ονομάζει η Εκκλησία, ταφή, είναι υποκριτικό, γιατί διαρκεί τρία χρόνια. Τι ταφή είναι, όταν στα τρία χρόνια αναγκάζεις την οικογένεια να σπάσει τον τάφο που της στοίχισε ένα κάρο λεφτά και να βγάλει έναν νεκρό που του είπες “αναπαύσου εν ειρήνη”, λιωμένο-άλιωτο;
Αυτή τη βάρβαρη διαδικασία, η Εκκλησία τη δέχεται “κατ’ οικονομία”. Ποτέ δεν ήταν στις παραδόσεις της η εκταφή, γιατί δέχεται λοιπόν η Ιερά Σύνοδος μια τόσο βάρβαρη διαδικασία και αφήνει την οικογένεια να υποστεί όλο αυτό το μαρτύριο; Κι αν ο νεκρός δεν έχει λιώσει, τον ξαναθάβουν μπροστά τους. Έχω ζήσει την εκταφή του πατέρα μου και είχε ένα καφέ κοστούμι και το θυμάμαι ακόμα και τώρα. Είχε λιώσει, αλλά όταν τον βγάλανε οι εργάτες, έπρεπε να τον κόψουν κομμάτια για να το βάλουν στο καρότσι. Κι εγώ ήμουν παιδί. Αυτοί χτυπούσαν με τα φτυάρια το άψυχο σώμα, αλλά για μένα ήταν ο πατέρας μου. Η εικόνα αυτή είναι τραγική. Αυτές οι εκταφές είναι μία ιερόσυλη πράξη.
Μετά, όσα σώματα έχουν λιώσει, τα βάζουν σε κάτι κουτιά που λέγονται οστεοθήκες. Όσο είναι οι στενοί συγγενείς στη ζωή, πληρώνουν ετησίως το ποσό που πρέπει. Μετά που θα πεθάνουν και τα εγγόνια σταματάνε να πληρώνουν, παίρνουν όλα αυτά τα ιερά οστά που κάποιοι αστείοι θεωρούν ότι θα αναστηθούν και τα ρίχνουν σε κάποια μεγάλα πηγάδια, τα χωνευτήρια. Αυτά λέγονται έτσι επειδή, για να χωνέψουν τα κόκαλα τους, ρίχνουν χημικά και ασβέστη και γίνονται στάχτη. Μα στάχτη γίνονται και τα οστά των ανθρώπων και το σώμα με την αποτέφρωση. Δεν υπάρχει θεολογική βάση λοιπόν. Είναι αστεία τα επιχειρήματα της Εκκλησίας».
Παρόλο που η Πολιτεία έχει νομιμοποιήσει την αποτέφρωση λοιπόν, η Εκκλησία δεν την αποδέχεται και δεν παρέχει θρησκευτική κηδεία σε όσους επιλέγουν αυτή τη μέθοδο, καθώς θεωρεί την αποτέφρωση αντίθετη προς την Ορθόδοξη παράδοση, το δόγμα και τα έθιμα της πίστης. H Ιερά Σύνοδος λοιπόν, έχει αποφασίσει να μην παρέχεται η εξόδιος ακολουθία σε όλους όσοι αποτεφρώνονται.
Η πρώτη αποτέφρωση στην Ελλάδα
Στις 30 Σεπτεμβρίου του 2019 πραγματοποιήθηκε η πρώτη αποτέφρωση στη Ριτσώνα. Ήταν μια γυναίκα από την Κρήτη. «Ήρθαν τα παιδιά της, δύο μεσήλικες. Κάτσαμε στην αυλή και ήθελα να τους μιλήσω γιατί μετά από τόσα χρόνια είχε έρθει επιτέλους η στιγμή για την πρώτη αποτέφρωση. Μου λένε ότι όποτε μιλούσαν γι’ αυτό με τη μητέρα τους, δεν ήθελε με τίποτα να τη θάψουν. Η επιθυμία της ήταν να αποτεφρωθεί. Τα παιδιά όμως είχαν προβληματιστεί γιατί αν δεν έβρισκαν έναν παπά να τη διαβάσει, θα την έθαβαν – παρόλο που εκείνη δεν το ήθελε. Συγκλονίστηκα. Μέσα στη συνείδηση των ανθρώπων το να πάει κανείς αδιάβαστος, είναι βαρύ -τόσο βαρύ- που μπορεί να κάνει κάποιον να παρακούσει και την επιθυμία του θανόντος.
Δεν καταλαβαίνω λοιπόν, την τόσο τιμωρητική στάση της Εκκλησίας απέναντι σε όσους μένουν πίσω – γιατί στην ουσία, η εξόδιος είναι παρηγορητικά λόγια για την οικογένεια και τους οικείους που μένουν στη ζωή, όχι για τον νεκρό. Ποιος ο λόγος λοιπόν, να τιμωρούνται εκείνοι για την απόφαση του ανθρώπου που έφυγε;».
«Ναι, αλλά τον παππού μου στο αποτεφρωτήριο, τον διάβασε ένας παπάς – με το αζημίωτο φυσικά», είπα – για να μου μιλήσει ο Αντώνης Αλακιώτης για το αυτεξούσιο που έχουν οι μητροπολίτες: «Υπάρχουν αρκετοί μητροπολίτες που είναι πιο προσαρμοσμένοι στην πραγματικότητα και βλέπουν ότι αυτό θα γίνει κάποια στιγμή από μόνο του. Δηλαδή θα υπάρχει μία ανεκτικότητα σιγά σιγά και στο τέλος θα γίνει, γιατί κανένας δεν θα αρνείται όταν η αποτέφρωση στην Ελλάδα φτάσει το 15% και 20%. Η Εκκλησία για κάθε εξόδιο ακολουθία παίρνει κατ’ ελάχιστον 150€ από το το γραφείο και τους συγγενείς στο νεκροταφείο.
Υπάρχουν λοιπόν, αρκετές εκκλησίες σε όλη την Ελλάδα που οι μητροπολίτες είναι ανεκτικοί και μέσα σε αυτό το πλαίσιο της ανεκτικότητας, δέχονται να εξυπηρετήσουν τις οικογένειες που θέλουν να διαβαστεί ο νεκρός τους».
Η επιλογή της Ριτσώνας
Πώς προέκυψε όμως η επιλογή της Ριτσώνας για το πρώτο αποτεφρωτήριο στην Ελλάδα;
«Για να επιτραπεί η αποτέφρωση και να γίνει το αποτεφρωτήριο, πέρα από τον νόμο, έπρεπε να τακτοποιηθούν τα μηχανολογικά, τα περιβαλλοντολογικά, τα κτιριακά, τα αρχιτεκτονικά. Οπότε από το 2011 ήταν αποκλειστική αρμοδιότητα των δήμων πλέον. Πήγαμε Θεσσαλονίκη, Ζωγράφου, Αθήνα, Μαρκόπουλο. Κανένας δεν δεχόταν να το αναλαβει. Χαρακτηριστικές αντιδράσεις είχα και στο Μαρκόπουλο και στον Μαραθώνα. Πήγα να φάω ξύλο. Ο Νικόλαος Μεσογαίας μάζεψε 500 ανθρώπους και έβριζαν εμένα και τον Δήμαρχο Μαρκόπουλου, κύριο Μεθενίτη – πάρα πολύ χριστιανικό. Δεν υπάρχει πιο οργανωμένη δύναμη από τους φανατικούς της Εκκλησίας.
Μετά από έξι χρόνια προσπαθειών, πρότεινα να το κάνουμε ιδιωτικό, γιατί μέσα σε όλα αυτά τα χρόνια που είχα ασχοληθεί, με είχαν προσεγγίσει πολύ μεγάλες εταιρείες για να βοηθήσουν. Ο Φώντας Ζαβιτσάνος είχε προσφερθεί να μου δώσει δύο στρέμματα μέσα σε ένα ΒΙΟΠΑ για να κάνουμε εκεί το αποτεφρωτήριο. Διέκρινα λοιπόν την ανιδιοτέλειά του κι έτσι του ζήτησα να προχωρήσουμε μαζί στην ίδρυση της ανώνυμης εταιρείας για το αποτεφρωτήριο Ριτσώνας το 2017. Είχα ένα μερίδιο 30% στο αποτεφρωτήριο και από αυτό, το 10% το έδωσα στα Παιδικά Χωριά SOS. Και επειδή με τη σύζυγο δεν έχουμε παιδιά, αλλά και γιατί ένιωσα ότι ο θάνατος πρέπει να έχει ένα κοινωνικό πρόσημο».
Το 2019 που ξεκίνησε τη λειτουργία του στη Ριτσώνα, πραγματοποιήθηκαν 2.700 αποτεφρώσεις, ενώ το 2025 έκλεισε με 5.000 αποτεφρώσεις. Η αύξηση είναι σταδιακή, αλλά σημαντική.
«Πιστεύω από δω και μετά, και με την επιλογή κάποιου πολύ επώνυμου, όπως ο Γιώργος Παπαδάκης, που δεν ήταν ας πούμε Πρόεδρος Δημοκρατίας, αρχηγός κόμματος, αλλά το “μέλος” της οικογένειάς μας, ο “παππούς” μας, ο “πατέρας” μας, ο “αδελφός” μας που αποφάσισε να γράψει στα παλιά του παπούτσια, αυτά που λένε οι παπάδες περί Αναστάσεως και να πει ότι εγώ θέλω να αποτεφρωθώ, είναι μία κανονικοποίηση της διαδικασίας. Η απόφαση ενός τόσο συμπαθούς χαρακτήρα, που χαίρει και τέτοιας εκτίμησης, να αποτεφρωθεί, όπως και ο Μπουτάρης, προσδίδει στη διαδικασία της αποτέφρωσης στοιχεία κανονικότητας».
Στο αποτεφρωτήριο, υπάρχει μια αίθουσα στην οποία μπορείς να δεις και να διαλέξεις τεφροδόχο από μια μεγάλη συλλογή. Πόσο εξοικειωμένοι είμαστε με τη διαχείριση της τέφρας και υπάρχουν, αλήθεια, πρέπει;
«Οι παραδόσεις για τη διαχείριση της τέφρας ποικίλλουν από χώρα σε χώρα. Πολλοί δεν ξέρουν ότι στην Ευρώπη η τέφρα πρέπει να θαφτεί εντός της γης υποχρεωτικά και δεν επιτρέπεται να δίνεται στην οικογένεια να την πάρει στο σπίτι ή οπουδήποτε αλλού. Η ολοκλήρωση της διαδικασίας με την αποτέφρωση από το γραφείο τελετών είναι να προσκομίσει στο ληξιαρχείο σε ποιο σημείο βρίσκεται η τέφρα. Αν είναι σε νεκροταφείο, σε χώρο, αν είναι σε ειδικά σημεία που θάβουν τις τέφρες σε δάση, θα πρέπει να πάρουν πιστοποιητικό.
Αν το ρίξουν στη θάλασσα, θα πρέπει το γραφείο τελετών να πάρει από τον καπετάνιο, πιστοποιητικό με τις γεωγραφικές συντεταγμένες που έχει ριχτεί η τέφρα.
Υπάρχει όμως και το αμερικάνικο σύστημα, που παίρνει η οικογένεια την τέφρα και την κάνει ό,τι θέλει. Έχουμε ακούσει και ακραίες περιπτώσεις που κάποιος μπορεί να την έχει σνιφάρει – αδρανές υλικό είναι άλλωστε.
Στην Ελλάδα λοιπόν, όταν εγώ κλήθηκα να πάρω μια απόφαση, τι θα γίνεται με την τέφρα, υπήρχαν ήδη 20.000 άνθρωποι που είχαν πάει -όπως εγώ- τους συγγενείς τους στο εξωτερικό και οι περισσότεροι είχαν την τέφρα στα σπίτια τους. Έτσι λοιπόν ακολουθήσαμε το αμερικάνικο σύστημα που επιτρέπει στην οικογένεια, να αποφασίσει τι θα την κάνει. Άλλοι τη μοιράζουν σε μικρά κουτάκια, άλλοι την πάνε στη θάλασσα εκεί που άρεσε στον νεκρό να κάνει μπάνιο ή τη ρίχνουν στη φύση ή την βάζουν στον κήπο ενθύμησης στο αποτεφρωτήριο (σ.σ. Ένας κήπος με τριανταφυλλιές, όπου θάβονται οι τέφρες των νεκρών) καίγεται στις θερμοκρασίες αυτές, καθίσταται αδρανές υλικό. Οπότε δεν υπάρχει κανένας κίνδυνος για την δημόσια υγεία.
Ποτέ μου δεν φαντάστηκα ότι θα φέρω την αποτέφρωση στην Ελλάδα και ότι θα ασχοληθώ με τον θάνατο. Ήταν κάτι το οποίο έγινε έτσι, από μία υπόσχεση. Τελικά πίσω από μεγάλα γεγονότα, καμια φορά κρύβονται άνθρωποι της καθημερινότητας. Ξεκινούν από κάτι και γίνονται κάτι πράγματα τα οποία ούτε οι ίδιοι φαντάζονται ότι θα μπορούσαν να καταφέρουν», καταλήγει ο Αντώνης Αλακιώτης για το έργο του και το πόσο σαν καρμικό ντόμινο έμοιαζε η ζωή να τον κατευθύνει προκειμένου να συνεχίσει να κυνηγάει την ίδρυση του πρώτου αποτεφρωτηρίου στην Ελλάδα.
Αντί επιλόγου
Θα κλείσω με μια ιστορία, όπως μου την αφηγήθηκε ο ίδιος, όταν του ζήτησα να μου μιλήσει για την πιο συγκινητική στιγμή όλης αυτής της πολυετούς προσπάθειας:
«Η πιο συγκινητική στιγμή ήταν όταν πέθανε αυτό το παιδί: Βαγγέλης Ασπρόμουγγος, 41 ετών, πάλεψε με τον καρκίνο. Είχαμε τρέξει μαζί στον Μαραθώνιο, ήμασταν μαζί στο ίδιο περιοδικό – μας είχαν πάρει συνέντευξη. Και με ειδοποιούν ότι πέθανε ο Βαγγέλης που πάλεψε με τον καρκίνο 7,5 χρόνια. Δημιούργησε τη σελίδα Cancel the Cancer και βοήθησε πολλούς συμπάσχοντες. Είχε ζητήσει να αποτεφρωθεί.
Ήταν Ιανουάριος του 2020. Χιόνιζε, είχε πολύ κρύο. Έρχεται και ο πατέρας του – άκλαυτος. Έγινε και το τρισάγιο και μας ζήτησε να βάλουμε μια μουσική. Το τραγούδι που ζήτησε ήταν η Ωδή στον Καραϊσκάκη, του Σαββόπουλου. “Πού πας παλικάρι ωραίο σαν μύθος, κι ολόισια στο θάνατο κολυμπάς” και να χιονίζει και να είναι 400 άτομα και να τραγουδούν το τραγούδι.
Δίνω μετά μία συνέντευξη και με ρωτάνε ποια ήταν η πιο συγκινητική στιγμή και περιγράφω την ιστορία αυτή, χωρίς να αναφέρω ονοματεπώνυμα. Μετά την εκπομπή, με πήρε ο πατέρας του παιδιού αυτού τηλέφωνο και με ευχαρίστησε γιατί τον βοήθησα να κλάψει. Μου είπε ότι από τότε που πέθανε το παιδί του, ήταν η πρώτη φορά που κατάφερε να κλάψει».
Ακολουθήστε το OneMan στο Google News και μάθετε τις σημαντικότερες ειδήσεις.