Στο Τριανόν θα ζήσουμε ό,τι πιο κοντινό σε συναυλία των Fugazi

Οι Fugazi, μία από τις πιο καλές, επιδραστικές και σημαντικές αμερικανικές punk (ή, αν θέλουμε να είμαστε πιο ακριβείς, post-hardcore) μπάντες όλων των εποχών, από το 1986, οπότε και σχηματίστηκαν στην Ουάσιγκτον, μέχρι την εν έτει 2002 παύση των εργασιών τους, κυκλοφόρησαν 6 άλμπουμ, έγραψαν πάνω από 100 τραγούδια και έπαιξαν περισσότερες από 1000 φορές ζωντανά μπροστά σε κοινό και μάλιστα χωρίς ποτέ να ανέβουν στη σκηνή με προκαθορισμένο setlist.

Όλως παραδόξως, δεδομένου ότι είναι συντοπίτης τους, ο σκηνοθέτης Jeff Krulik βρέθηκε μόλις σε μία από όλες αυτές τις συναυλίες – οι περισσότερες εκ των οποίων διατίθενται πια online από το ίδιο το συγκρότημα με αντίτιμο μόλις 5 δολάρια.

«Παρόλο που πολλοί φίλοι μου πήγαιναν συνέχεια στις συναυλίες τους και παρακολουθούσαν κάθε τους κίνηση, τα μουσικά μου ενδιαφέροντα ήταν αλλιώτικα» λέει σήμερα. Αλλιώτικα όχι μόνο ειδικά από τους Fugazi, αλλά και γενικότερα από τον punk και hardcore ήχο που πρεσβεύει από το 1980 μέχρι σήμερα το δισκογραφικό τους σπίτι, η εμβληματική ανεξάρτητη δισκογραφική εταιρία Dischord που συνίδρυσε ο frontman τους, Ian MacKaye.

«Πάντα ήμουν όμως μεγάλος θαυμαστής της όλης κατάστασης που δημιούργησαν, διατήρησαν και ανέπτυξαν. Η ιστορία των Fugazi και της Dischord είναι ένας ύμνος στη σημασία της ανεξαρτησίας, στο πώς μπορείς να κάνεις τα πράγματα με τον δικό σου τρόπο, μακριά από τα mainstream κυκλώματα και να είσαι διαχρονικά επιδραστικός, εμπνέοντας συνέχεια τους νέους να ακολουθήσουν τα χνάρια σου. Αποτελούν πρότυπο».

Μία συναυλία τους αποδείχτηκε τελικά αρκετή μιας και πριν τέσσερα χρόνια γεννήθηκε στο μυαλό αυτού του, περισσότερο σε εγκυκλοπαιδικό επίπεδο των Fugazi, φαν η εξαιρετικά πρωτότυπη ιδέα ενός ντοκιμαντέρ που όμως «δεν είναι ένα ντοκιμαντέρ για τους Fugazi». Μια ιδέα που αναδύθηκε από την αλγοριθμική «μαύρη τρύπα» του YouTube.

«Δούλευα πάνω σε ένα ντοκιμαντέρ για ένα άλλο ροκ συγκρότημα της Ουάσιγκτον από τη δεκαετία του 1970, τους The Razz, οι οποίοι ήταν πολύ δημοφιλείς αλλά διαλύθηκαν το 1979. Kαθώς δούλευα στο πρότζεκτ σκέφτηκα ότι θα είχε ενδιαφέρον μια σειρά προβολών για την τοπική μουσική σκηνή. H όλη ιδέα ήταν να έχει ως άξονα από τη μία πλευρά τους Razz και από την άλλη τους Fugazi για να τιμήσουμε την 20ή επέτειο της τελευταίας τους συναυλίας τον Νοέμβριο του 2022».

Το αρχικό πλάνο ήταν να προβληθεί το δικό του ντοκιμαντέρ για τους τοπικούς 70s αντιήρωες και το Instrument, το πρώτο και μέχρι τότε μοναδικό ντοκιμαντέρ για τους Fugazi που γυρίστηκε λίγο πριν την αλλαγή της χιλιετίας.

«Όμως καθώς έβλεπα το ένα βίντεο τους μετά το άλλο στο YouTube, έμεινα έκπληκτος από το πόσο σπουδαίοι ήταν όταν έπαιζαν ζωντανά από την αρχή της πορείας τους μέχρι το τέλος. Οπότε σκέφτηκα: Τι θα γινόταν αν αναδημιουργούσαμε την εμπειρία μιας συναυλίας των Fugazi χρησιμοποιώντας όλο αυτό το υλικό; Θυμίζω ότι οι Fugazi ήταν ενεργοί την εποχή που ναι μεν πολύς κόσμος είχε κάμερες και μαγνητοσκοπούσε ερασιτεχνικά, αλλά μιλάμε για βαριές, άβολες κάμερες, καμία σχέση με τις σημερινές που χωράνε σε μια τσέπη. Είναι πολύ σημαντικό ότι οι Fugazi από τα πρώτα τους βήματα και καθ’ όλη τη διάρκεια της καριέρας τους επέτρεπαν τη βιντεοσκόπηση των συναυλιών τους, δεν είχαν κανένα πρόβλημα να τους καταγράφει το κοινό. Το ενθάρρυναν».

Εκτός αυτού οι Fugazi ποτέ δεν έπαιξαν ζωντανά σε χώρους όπου ίσχυε όριο ελάχιστης ηλικίας για το κοινό, ποτέ δεν πούλησαν marchandise (μπλουζάκια, κονκάρδες, κλπ) και ποτέ το εισιτήριο στις συναυλίες τους δεν κόστιζε περισσότερα από 15 δολάρια (ενώ πολύ συχνά η τιμή δεν ξεπερνούσε τα 5).

Το πρώτο που έπρεπε φυσικά να κάνει ο Jeff Krulik ήταν να απευθυνθεί στον Ian MacKaye, άτυπο ηγέτη των Fugazi, θεματοφύλακα της κληρονομιάς τους και τοτέμ ανεξαρτησίας από την εποχή των προπομπών τους, Minor Threat. «Συμφώνησε αμέσως, αλλά έθεσε έναν όρο: να μην χρειαστεί να δουλέψει καθόλου ο ίδιος για το όλο εγχείρημα. Τον διαβεβαίωσα ότι θα αναλαμβάναμε εμείς όλη τη δουλειά και ότι το αποτέλεσμα θα παρουσιαζόταν μόνο μία φορά, αν και ήξερα ότι θα μπορούσε να έχει απήχηση και να εξελιχθεί πραγματικά σε κάτι σημαντικό. Αμέσως μετά έβαλα στην ομάδα τον Joe Gross, δημοσιογράφο και συγγραφέα του βιβλίου In on the Kill Taker (σ.σ. για το ομώνυμο άλμπουμ των Fugazi στη σειρά βιβλίων 33 1/3 όπου αναλύονται μερικές από τις σημαντικότερες στιγμές της δυτικής ποπ και ροκ μουσικής) και τον Joseph Pattisall, κινηματογραφιστή και γνώστη της μουσικής σκηνής της Ουάσινγκτον. Γρήγορα, όπως είχα προβλέψει, το ενδιαφέρον για το πρότζεκτ μεγάλωσε, υπήρξε μεγάλη κάλυψη από τα ΜΜΕ».

Σκηνοθέτες, δημοσιογράφοι, συγγραφείς, παραγωγοί, μοντέρ, όμως πάνω απ’ όλα οι τρεις συνεργάτες δηλώνουν εν προκειμένω «επιμελητές» (curators): «Αυτός ο τίτλος μας φαίνεται πιο ταιριαστός με τη φιλοσοφία των Fugazi. Άλλωστε το υλικό δεν είναι δικό μας. Εμείς το αναδεικνύουμε. Δεν χρησιμοποιήσαμε όμως το υλικό από το YouTube. Εντοπίσαμε τους ανθρώπους που το τράβηξαν και τους ζητήσαμε τις κασέτες για να έχουμε καλύτερη ανάλυση. Ευτυχώς καταφέραμε να έχουμε πρόσβαση στο μεγαλύτερο μέρος του υλικού που θέλαμε για να δουλέψουμε σωστά. Χρειαζόταν απλά περισσότερη επιμονή. Και σε κάποιο σημείο αποφάσισε ο ίδιος ο Ian να μας δώσει υλικό από το αρχείο της Dischord».

Υλικό που για πρώτη φορά βλέπει το φως της δημοσιότητας μέσα από το We Are Fugazi From Washington D.C., το «όχι-ακριβώς-ντοκιμαντέρ» που θα έχουμε την ευκαιρία να δούμε στην Αθήνα (Δευτέρα 11/5, 20:00, Τριανόν), σε μια συνδιοργάνωση της ανεξάρτητης συναυλιακής εταιρίας Porosi και του μουσικού φανζίν Lung («Οι Fugazi μας έμαθαν ότι κάτι μπορεί να είναι συναισθηματικό μα και πολιτικό μαζί. Πειραματικό και ευθύ την ίδια στιγμή. Τίμησαν το DIY ethos και μπόλιασαν με αυτό ολόκληρη την σκηνή μαθαίνοντας μας πως μια κοινότητα δημιουργημένη από εμάς είναι αυτή που μας χωράει όπως ακριβώς είμαστε»), με μέρος των εσόδων της προβολής να διατίθεται στον Μη Κερδοσκοπικό Οργανισμό “Emfasis” για την ενίσχυση του έργου της στην υποστήριξη των αστέγων.

«Νομίζω ότι όλοι οι κινηματογραφιστές ήταν πραγματικά χαρούμενοι που συμμετείχαν και εντυπωσιασμένοι με το αποτέλεσμα» λέει ο Krulik. «Ήταν πολύ σημαντικό για τον Ian να τιμήσουμε τους ανθρώπους που, με δική τους πρωτοβουλία, έφεραν κάμερες στις συναυλίες και μαγνητοσκόπησαν το συγκρότημα. Συμπεριλάβαμε μερικές σύντομες δηλώσεις από κάθε έναν από τους κινηματογραφιστές και αυτό ήταν πραγματικά υπέροχο. Και πάλι, δίνω τα εύσημα στον Ian που είχε την ιδέα και επέμεινε να το κάνουμε. Γιατί οι Fugazi ποτέ δεν θεώρησαν ότι είναι σημαντικότεροι από τον κόσμο που τους αγαπάει».

Εν όψει της προβολής του We Are Fugazi From Washington D.C., είκοσι χρόνια μετά τη διάλυση του συγκροτήματος και με τη φήμη του να μεγαλώνει διαρκώς παραμένοντας απολύτως άσπιλη, το OneMan δεν μπορεί παρά να κάνει στον συνδημιουργό της ταινίας και την ερώτηση που, όλος αυτός ο κόσμος, περισσότερος από ποτέ μάλιστα σήμερα, έχει κατά νου: Με το χέρι στην καρδιά, πιστεύει ότι υπάρχει έστω και μηδαμινή πιθανότητα να παίξουν ξανά μαζί;

«Δεν το έχω συζητήσει ποτέ με τον Ίαν, γιατί ξέρω ότι είναι κάτι για το οποίο δεν θα ήθελε να βρεθεί σε δύσκολη θέση. Ποιος ξέρει. Πιστεύω ότι η φήμη και η κληρονομιά τους παραμένουν άθικτες και θα συνεχίσουν να μεγαλώνουν. Χαίρομαι που κι εμείς μπορούμε να συμβάλουμε σε αυτή την κληρονομιά, και μάλιστα συζητάμε να κάνουμε κάτι ακόμα, εστιάζοντας αυτή τη φορά στους διοργανωτές των εκατοντάδων συναυλιών των Fugazi μέσα στα χρόνια. Λυπάμαι που δεν μπορώ να δώσω κάποια ευχάριστη πληροφορία εκ των έσω που θα αφορά την επανένωση τους. Όμως και τα τέσσερα μέλη έχουν πολύ καλές σχέσεις μεταξύ τους και απολαμβάνουν την αλληλεπίδραση με τους φίλους της μπάντας, νέους και παλιούς».

We are Fugazi from Washington D.C. / Δευτέρα 11 Μαΐου στις 20:00 στον κινηματογράφο ΤΡΙΑΝΟΝ / Πρόλογος: Δ. Ιωάννου, Θ. Μίχος, Γ. Ραουζαίος / Μέρος των εσόδων θα διατεθούν στον Μη Κερδοσκοπικό Οργανισμό “Emfasis” για την ενίσχυση του έργου της στην υποστήριξη των αστέγων.

ΣΧΕΤΙΚΟ ΘΕΜΑ