ΑΘΛΗΤΙΚΑ

Αυτή δεν είναι μια ανάλυση του τελικού, αλλά μια αναδρομή στα 13 χρόνια φόβου και παράνοιας του μπασκετικού Ολυμπιακού.

Η αμφιλεγόμενη διοργάνωση στο Λας Βέγκας, που επέτρεψε ανοιχτά το ντόπινγκ και μοίρασε εκατοντάδες χιλιάδες δολάρια σε αθλητές, κατάφερε να γίνει μάλλον περίγελος στον κόσμο του αθλητισμού.

Η κατάκτηση της Ευρωλίγκας απέναντι στη Ρεάλ Μαδρίτης, εκτός από την ευτυχία του σήμερα, εξασφαλίζει κι ένα σαφώς πιο ήρεμο αύριο για όσους περιλαμβάνει το ερυθρόλευκο σύμπαν.

Από το καταραμένο σουτ του Cornelius Thompson μέχρι το πεταχτάρι του Γιώργου Πρίντεζη, οι ερυθρόλευκοι τα έχουν ζήσει όλα.

Η (ερυθρόλευκη) συνήθεια που έγινε λατρεία.

Ερευνητής που έχει ασχοληθεί με όσα συμβαίνουν στο σώμα και τον εγκέφαλο ενός φιλάθλου, ώρες πριν ένα μεγάλο παιχνίδι προτείνει τρόπους διαχείρισης.

Το βράδυ της Κυριακής, ένας εκ των Ολυμπιακού, Φενερμπαχτσέ, Βαλένθια και Ρεάλ Μαδρίτης θα βρίσκεται στα μπουζούκια. Ή σε κάποιο κλαμπ. Για το ευρωπαϊκό μπάσκετ, η πιο μεγάλη ώρα, είναι τώρα.

Στο σημερινό επεισόδιο, καταπιανόμαστε με ένα από τα μεγαλύτερα δίπολα στην καφενειακή ατζέντα.

Οι κανονιέρηδες της σεζόν 2003-2004 θύμιζαν Avengers. Με αφορμή την φετινή επιτυχία της Άρσεναλ, γυρνάμε πίσω στο χρόνο σε μία από τις καλύτερες ομάδες όλων των εποχών στο Νησί.

Από το παιδί-θαύμα της Santos στον πιο αμφιλεγόμενο ήρωα της Βραζιλίας. O Neymar επιστρέφει για ένα τελευταίο Παγκόσμιο Κύπελλο και αναζητά τη λύτρωση.

Οι τεράστιες αποστάσεις, οι χιλιάδες πτήσεις και οι ακραίες θερμοκρασίες φέρνουν τη FIFA στο επίκεντρο έντονης κριτικής για το περιβαλλοντικό αποτύπωμα της διοργάνωσης.

Στον απόηχο του αποκλεισμού του Παναθηναϊκού από τη συνέχεια της Euroleague, αναρωτιόμαστε αν είναι μάλλον αδύνατο να αποτάξεις από πάνω σου την οπαδική σκόνη για την αγάπη της λύπης του απέναντι.

Λίγες ώρες πριν την πέμπτη και τελευταία πράξη ανάμεσα σε Βαλένθια και Παναθηναϊκό, επαναφέρουμε στον δημόσιο διάλογο, ένα λαϊκό κι αγαπημένο θέμα για συζήτηση.

Πέθανε στα 47 του χρόνια, ο πρώτος ανοιχτά ΛΟΑΤΚΙ+ παίκτης στην ιστορία του ΝΒΑ.

Το Μουντιάλ του 2026 μοιάζει ήδη υπερβολικό (με την καλή και την κακή έννοια). Περισσότερες ομάδες, περισσότερα ματς, περισσότερο χάος, περισσότερη πολιτική και ένα τουρνουά απλωμένο σε τρεις χώρες.