Marty Supreme εναντίον Balls of Fury: Ποιος κερδίζει την παρτίδα κινηματογραφικού πινγκ πονγκ;

Είναι αναμφίβολα μια ταινία-σταθμός για την απεικόνιση του πινγκ πονγκ στη μεγάλη οθόνη.

Ένας ήρωας αναζητά τη δόξα στο τιμημένο άθλημα του πινγκ πονγκ κι ενώ σε νεότερη ηλικία φαινόταν πως ο δρόμος μπροστά του είναι στρωμένος με χρήμα και δόξα, κάπως έχασε τη στροφή και η καριέρα δεν εξελίχθηκε σε αυτό που περίμενε ή ήθελε.

Όμως τώρα, θα έχει την ευκαιρία να αποκτήσει την κορυφή που νιώθει πως η μοίρα του υποσχέθηκε. Μέσα από μια αγωνιώδη –και σίγουρα όχι τυπικού πλαισίου– πινγκ πονγκ μάχη που θα συμβεί μακριά από την ασφάλεια του σπιτιού του, σε ασιατικό φόντο, και με τα πάντα σα να είναι ήδη γραμμένα εναντίον του, θα έχει την ευκαιρία να αρπάξει τη δόξα που του ανήκει. Όσο ρισκαδόρικο κι αν είναι αυτό – για τον ίδιο αλλά και για τη γυναίκα της ζωής του.

Αλλά αρκετά με το Balls of Fury, ας μιλήσουμε λίγο για το Marty Supreme. Η ταινία του Josh Safdie (το δημιουργικό ήμισυ του Good Time και του Uncut Gems) έχει ήδη εξελιχθεί σε μεγάλη εμπορική επιτυχία στις ΗΠΑ και ακούμε πως ήδη κινείται εξαιρετικά και στην Ελλάδα στις πρώτες μέρες κυκλοφορίας της.

---

Αυτό σε μεγάλο βαθμό οφείλεται στον Chalamet, που μέσα από μια τρομερά αφοσιωμένη τουρνέ προώθησης, όχι απλά δημιούργησε τεράστιο awareness για την ταινία αλλά την έκανα να μοιάζει απίστευτα κουλ. Θυμηθείτε μόνο το πολύ αστείο zoom call βίντεο όπου ο Chalamet στο ρόλο του “Chalamet” δίνει καμμένες ιδέες στην ομάδα προώθησης – ένα πρόμο βίντεο για το οποίο τον είχαμε συμπεριλάβει στις ερμηνείες της χρονιάς.

Δυστυχώς δεν μπορεί να πάρει Όσκαρ για εκείνο το βίντεο αλλά δεν πειράζει, θα το πάρει τουλάχιστον για την ίδια την ταινία. Έτσι λένε όλα τα προγνωστικά αυτή τη στιγμή. Αλλά προς το παρόν βολευόμαστε και με τη Χρυσή Σφαίρα που κέρδισε πριν λίγες μόλις μέρες.

---

Σε κάθε περίπτωση, μιλάμε για ερμηνεία αληθινού σούπερ σταρ, σε μια φοβερά αγωνιώδη και συναρπαστική περιπέτεια, που βρίσκει τον Marty να τρέχει σαν τον παλαβό από το ένα μπλέξιμο στο άλλο, καταφέρνοντας με τα διάφορα κολπάκια του να επιβιώνει και έχοντας στο μυαλό, εμμονικά, την απόλυτη καταξίωση – την κορυφή στην παγκόσμια ελίτ του αθλήματος.

Το ότι όλα αυτά συμβαίνουν για το πινγκ πονγκ είναι κομμάτι της πικρής διάστασης του φιλμ. Ο Marty κάνει τα πάντα για να πείσει όλους γύρω του πως το σπορ είναι το μέλλον και πως αυτός θα είναι ο τιτάνας του, αλλά 70 χρόνια μετά την εποχή που διαδραματίζεται η ταινία, ξέρουμε πως κάτι τέτοιο φυσικά δε συμβαίνει.

20 χρόνια πριν, μια άλλη ταινία χρησιμοποίησε το πινγκ πονγκ ως συντόμευση για να πετύχει το δικό του σκοπό που ήταν φυσικά πιο ευθέως κωμικός. Το καλτ Balls of Fury του 2007 spoofάρει ταινίες πολεμικών τεχνών σαν το κλασικό Enter the Dragon, αντί για Bruce Lee και πολεμικές τέχνες, έχουμε τον Dan Fogler και το πινγκ πονγκ – από μόνο του αστείο.

Το επίσης φοβερό είναι ότι αυτές οι δύο ταινίες διαθέτουν εκτεταμένες σκηνές αθλητικής δράσης, προφανώς δεμένες με την αισθητική του κάθε έργου. Στο Marty Supreme το πινγκ πονγκ είναι ρεαλιστικά φτιαγμένο, κι ο Chalamet κάθισε κι έμαθε πώς να παίζει. Στο Balls of Fury είναι βασικά κουνγκ φου αλλά αντί για κουνγκ φου είναι πινγκ πονγκ. Σαφές!

Καθώς λοιπόν το άθλημα του Κρεάνκα και του Τσιόκα ζει σπάνιες στιγμές δόξας με αφορμή το Marty Supreme, εμείς βλέπουμε ξανά το Balls of Fury και βάζουμε τις δύο ταινίες τη μία δίπλα στην άλλη για να τις συγκρίνουμε. Γιατί καλά τα συναδελφικά κι όλα αυτά, αλλά ξέρουμε πως στα σπορ ένας είναι ο νικητής.

Ο κεντρικός ήρωας

Από τη μία ο Marty Mauser, αμερικανάκι στα χρόνια της επούλωσης από τον Β’ Παγκόσμιο, που θέλει ο κόσμος να του υποκλιθεί. Από την άλλη ο Randy Daytona, που κάποτε πίστευε πως θα κάνει καριέρα αλλά ξέρετε πώς είναι συνήθως αυτά τα μεγάλα όνειρα. Αρκετά κλασικός τύπος ήρα – ο Marty έχει περισσότερο ενδιαφέρον και έχει περισσότερα να πει για την Αμερική, κι ας είναι αχώνευτος.

Πόντος: Marty Supreme

Ο σταρ

Τον Marty παίζει ο Timothee Chalamet που ξέρουμε ότι θα κερδίσει αυτό το Όσκαρ από πέρσι τον Φλεβάρη. Κλασικό star performance, ποιος να του πει τι. Από την άλλη έχουμε τον Dan Fogler που μάλλον προς απογοήτευση όλων δεν είναι ο Jack Black.

Πόντος: Marty Supreme

Το σκηνικό

Ο Marty θα βρεθεί στην Ιαπωνία για έναν μεγάλο αγώνα, αλλά τόσο οι τοποθεσίες κάποιας heightened εκδοχής Chinatown, όσο και το generic καταφύγιο του αρχι-κακού λειτουργούν απολαυστικά στο Balls of Fury. Στόχος είναι η σάτιρα των γενικόλογων ‘εξωτικών καταφυγίων’ που βλέπουμε σε πολλές περιπέτειες, κι ως τέτοια λειτουργεί άψογα.

Πόντος: Balls of Fury

Η κινηματογραφική επιρροή

To Balls of Fury spoofάρει το Enter the Dragon δένοντάς το με μια γενική σάτιρα των αθλητικών αουτσάιντερ ιστοριών, με λίγο από Bloodsport και κάτι ψιλά από το Hustler με τον Paul Newman (αν το είχαν γυρίσει οι αδερφοί Farrelly) κι αυτό είναι έξυπνο και αστείο.

Αλλά το Marty Supreme βουτά τόσο βαθιά στο After Hours (τον αγαπημένο μου Scorsese), στο Hustler με τον Paul Newman (ναι πάλι αυτό, ζει τη Στιγμή του) και στα «βρώμικα» αμερικάνικα ‘70s, που με είχε να χαμογελώ σαν χαζός ακόμα κι όταν τα πάντα στην οθόνη ήταν δυσάρεστα.

Πόντος: Marty Supreme

Ο μεγάλος κακός

Ο Kevin O’Leary που παίζει τον κακό επιχειρηματία στο Marty Supreme είναι villain και στην πραγματική ζωή, πιστεύοντας πως οι κοινωνικές ανισότητες είναι επιθυμητές και πως η επένδυση μετράει πάνω τις όποιες κοινωνικές της συνέπειες, οπότε ναι, προφανώς είναι καλός στο ρόλο του αντιπαθέστερου καπιταλιστή του πλανήτη. Σιγά μην του δώσουμε και πόντους από πάνω.

Προφανώς, εδώ κερδίζει ο Christopher Walken που είναι αστείος στο Balls παίζοντας τον Feng ακριβώς όπως θα έπαιζε τον villain σε κάποιο Bond (όπως είχε ήδη παίξει σε Bond δηλαδή εδώ που τα λέμε).

Πόντος: Balls of Fury

Η ατάκα

Αν και κωμωδία, το Balls of Fury βασίζεται περισσότερο στις καταστάσεις παρά στην ατάκα, παρ’ ολαυτά η αφοσιωμένη σοβαρότητα με την οποία ο James Hong παραδίδει τον «το πινγκ πονγκ δεν είναι μακαρένα» μονόλογο παίρνει έναν πόντο.

Ωστόσο το “that doesn’t even enter my consciousness” του Marty είναι άμεσα iconic, απλά ξέρεις ότι είναι θέμα χρόνου για να το χρησιμοποιούν με απόλυτη σοβαρότητα οι πιο ενοχλητικοί άνθρωποι του κόσμου.

Πόντος: Marty Supreme

Ζήτημα ζωής και θανάτου;

Ο Marty νομίζει πως τα πάντα είναι ζήτημα ζωής και θανάτου, σε βαθμό που καταλήγει όντως να μπλέκει τον εαυτό του σε επικίνδυνες καταστάσεις. Συγγνώμη, αλλά ποιος φταίει;;; Από την άλλη ο Daytona τι να κάνει ο άνθρωπος, συμφώνησε να βοηθήσει το FBI σε αποστολή εναντίον του Feng και κατέληξε να παίζει πινγκ πονγκ όπου ο χαμένος εκτελείται.

Τίποτα από αυτά δε θα συνέβαινε αν απλώς κάθονταν στον καναπέ τους να βλέπουν αθλητικά στην τηλεόραση όπως όλοι οι άνθρωποι αλλά τελοσπάντων, τουλάχιστον ο Daytona δεν τσιγκλάει διαρκώς το σύμπαν.

Πόντος: Balls of Fury

Το αθλητικό highlight

Υπάρχει μια φανταστική σκηνή στην πρώτη πράξη του Marty Supreme που ο Marty κι ο αντίπαλός του συμφωνούν στο πλαίσιο της φιλίας τους και της απόλαυσης του αθλήματος να δώσουν στο κοινό το κάτι παραπάνω – και απλά κάνουν κάτι σαν αγώνα επίδειξης για τον τελευταίο πόντο του παιχνιδιού.

Από την άλλη βέβαια, ο Randy Daytona έρχεται αντιμέτωπος με τον Δράκο.

Πόντος: Balls of Fury

To τρελό cameo

Το Balls of Fury έχει τον Patton Oswalt να παίζει πολύ αστεία την τέλεια εκδοχή του πώς θα έμοιαζε ένας ενοχλητικός jock… αν έπαιζε πινγκ πονγκ. (Όταν ξεπροβάλει το χεράκι πάνω από το banner και αρχίζει απλά να το σκίζει, έκλαψα.)

Αλλά το Marty Supreme εκτός του ότι έχει τη θεότητα Abel Ferrara να παίζει βασικά τον εαυτό του σε γκάνγκστερ εκδοχή, έχει και ένα ακραία true cameo: τον Robert Pattinson να δίνει τη φωνή του στον εκφωνητή του British Open.

Την οποία φωνή ο Pattinson κάνει με την όρεξη μεταγλώττισης – έχει άλλο τόνο δηλαδή από την κανονική του φωνή. Ο άνθρωπος δεν έχει υπάρξει ποτέ μη μερακλής.

Πόντος: Marty Supreme

Το legacy

Το Marty Supreme θα πάρει ένα τσουβάλι βραβεία, είναι εμπορική επιτυχία, θα δώσει Όσκαρ στον Chalamet. Αλλά το legacy του Balls of Fury είναι ότι τη μέρα που κυκλοφόρησε το Marty Supreme, ο Κωνσταντίνος Αμπατζής μου ζήτησε να γράψω κάτι για το Balls of Fury. So!

Πόντος: Balls of Fury

Η ταινία-αντικατοπτρισμός

Το Marty Supreme έχει το πολύ ενδιαφέρον στοιχείο πως είναι σόλο σκηνοθετική δουλειά του Josh Safdie, ο οποίος χώρισε δημιουργικά με τον αδερφό του, Benny, αφού πρώτα είχαν γυρίσει μαζί ταινίες σαν το Uncut Gems και το Good Time.

Το φοβερό όμως είναι ότι ο Benny έκανε το Smashing Machine, άλλη μια ταινία με ήρωα έναν αθλητή που θέλει πάση θυσία την κορυφή στο άθλημά του. Είναι σα να κάθισαν να βρουν ιδέα για την επόμενη ταινία τους και να τσακώθηκαν τόσο πολύ για το πώς θα την ανέπτυσσαν, που κατέληξαν να γυρίσει ο καθένας την εκδοχή του.

Περιττό να πω ότι ο Josh κέρδισε με ευκολία, παρόλο που ο Benny πήρε το βραβείο σκηνοθεσίας στη Βενετία. Όχι κι άσχημα για χωρισμό.

Το Balls of Fury δεν έχει κάποιο αντίστοιχο «σκοτεινό είδωλο» όπως το Marty Supreme έχει το Smashing Machine, αλλά από την άλλη ανήκει σε μια ευρύτερη ομάδα τέτοιων αναλόγων: Θυμάστε εκεί γύρω στα μέσα των ‘00s που ήταν πολύ της μόδας αυτές οι αθλητικές κωμωδίες που εστίαζαν σε ένα άθλημα με τον πιο παράλογο τρόπο; Blades of Glory, Talladega Nights… και φυσικά Dodgeball! Είναι αργά να βγάλουμε μια ταινία για χάντμπολ άραγε;

---

Τελοσπάντων δεν ξέρω καν πού πάει όλο αυτό. Το άρθρο αυτό έχει αρχίσει να προσομοιάζει το ίδιο το Marty Supreme, με την έννοια πως ξεκίνησε με μια χαριτωμένη ακολουθία μικρο-επεισοδίων και τώρα νιώθεις πως έχουν περάσει δυο ώρες, σε έχει πιάσει το κεφάλι σου, και δε θυμάσαι καν από πού είχε ξεκινήσει αυτό που κοιτάζεις αυτή τη στιγμή. (Και το λέω για καλό!) (Καλό για το Marty Supreme, όχι για το άρθρο.)

Πόντος: Κανείς. Η μπάλα στην εξέδρα.

Το tie-break

Είμαστε ισόπαλοι! Θα κερδίσει όποιος κάνει πρώτος το τέλειο ουρλιαχτό:

Θρίαμβος. Balls of Fury, καλτίλα αθάνατη!

Ακολουθήστε το OneMan στο Google News και μάθετε τις σημαντικότερες ειδήσεις.