Μήπως ήρθε η ώρα να μιλήσουμε και για τα nepo babies της λογοτεχνίας;

Από τη λογοτεχνία μέχρι τη μουσική και το Χόλιγουντ, τα «διάσημα επίθετα» εξακολουθούν να ανογούν συζητήσεις γύρω από το ταλέντο, την επιρροή και φυσικά τον περίφημο νεποτισμό. Στον χώρο των βιβλίων, όμως, η ιστορία μοιάζει πιο σύνθετη. Όπως σημειώνει σε εκτενές άρθρο του ο Guardian, ολοένα και περισσότερα παιδιά γνωστών συγγραφέων ακολουθούν τα βήματα των γονιών τους, δημιουργώντας μια νέα γενιά λογοτεχνών που μεγαλώνει μέσα σε σπίτια γεμάτα βιβλία, χειρόγραφα και ιστορίες.

Αυτό που κάποτε ο Martin Amis αποκαλούσε «λογοτεχνική περιέργεια», η συνύπαρξη πατέρα και γιου συγγραφέα δηλαδή, σήμερα μοιάζει σχεδόν συνηθισμένο.

Η κόρη του Kazuo Ishiguro, Naomi Ishiguro, κυκλοφορεί νέα fantasy σειρά, η κόρη της Margaret Atwood, Jess Gibson, έκανε πρόσφατα το λογοτεχνικό της ντεμπούτο, ενώ ο Patrick Charnley, γιος της αείμνηστης Helen Dunmore, απέσπασε εξαιρετικές κριτικές για το πρώτο του μυθιστόρημα.

Το μεγάλο ερώτημα, βέβαια, παραμένει:. Γεννιέται κανείς συγγραφέας ή απλώς μεγαλώνει σε ένα περιβάλλον που κάνει τη συγγραφή να μοιάζει φυσική εξέλιξη;

Ο Nick Harkaway, γιος του θρυλικού John le Carré, θυμάται ότι ως παιδί δεν καταλάβαινε πόσο διαφορετική ήταν η ζωή του. «Μπορούσαμε να ταξιδεύουμε στην Ελλάδα ή στην Αμερική και σε κάθε βενζινάδικο υπήρχε ένα βιβλίο του πατέρα μου», λέει στον Guardian. Στο σπίτι, μάλιστα, υπήρχαν στιγμές σχεδόν κινηματογραφικές, όπως όταν. όπως θυμάται, επικρατούσε απόλυτη σιωπή επειδή είχε περάσει από εκεί ο φιλόσοφος Isaiah Berlin.

Η Deborah Moggach, συγγραφέας του Tulip Fever, μεγάλωσε επίσης σε οικογένεια συγγραφέων και παραδέχεται ότι για χρόνια θεωρούσε απολύτως φυσιολογικό να γράφει κανείς βιβλία. «Αν οι γονείς μου ήταν χασάπηδες, πιθανότατα θα γινόμουν κι εγώ χασάπης», λέει χαρακτηριστικά.

Η κόρη της, Lottie Moggach, ακολούθησε τελικά τον ίδιο δρόμο, αν και θυμάται ότι ο χρόνος που έπαιρνε η μητέρα της για να γράψει ήταν ιερός, λέει. Η ίδια η Deborah Moggach παραδέχεται ότι πολλές φορές ένιωθε απορροφημένη από τους χαρακτήρες των βιβλίων της και όχι από την οικογενειακή καθημερινότητα.

Παρότι από έξω η ζωή ενός επιτυχημένου συγγραφέα μπορεί να μοιάζει λαμπερή, πολλοί περιγράφουν τη διαδικασία της γραφής ως επίπονη και ψυχοφθόρα. Η Amanda Craig αναφέρει ότι τις περισσότερες φορές βρίσκεται σε κακή ψυχολογία όταν γράφει, εκτός αν έχει προηγηθεί μια ιδιαίτερα παραγωγική μέρα. Ωστόσο, αυτή η εμπειρία δεν λειτούργησε αποτρεπτικά για την κόρη της, Leon Craig, η οποία ακολούθησε κι εκείνη τον δρόμο της λογοτεχνίας, εξηγώντας ότι «δεν είναι απλώς ένα επάγγελμα, αλλά ένας ολόκληρος τρόπος ζωής».

Κοινός παρονομαστής σχεδόν όλων είναι ότι το γράψιμο έμοιαζε αναπόφευκτο. Ο Aidan Cottrell-Boyce, γιος του συγγραφέα και σεναριογράφου Frank Cottrell-Boyce, λέει ότι γράφει καθημερινά και πως «είναι πιο δύσκολο να μη γράφεις».

Παράλληλα, πολλοί προσπάθησαν να απομακρυνθούν όσο μπορούσαν από το βαρύ οικογενειακό όνομα. Ο Patrick Charnley, για παράδειγμα, έστειλε το πρώτο του μυθιστόρημα με ψευδώνυμο, θέλοντας να αποφύγει τις εύκολες συγκρίσεις με τη μητέρα του. Άλλοι παραδέχονται ότι μπορεί το επίθετο να ανοίγει μια πρώτη πόρτα στον εκδοτικό κόσμο, αλλά δεν αρκεί για να εξασφαλίσει μια πραγματική καριέρα.

Ο εκδότης Francis Bickmore δηλώνει στον Guardian ότι ένα διάσημο λογοτεχνικό όνομα μπορεί να εξασφαλίσει πως ένα χειρόγραφο θα διαβαστεί πιο εύκολα, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι θα εκδοθεί κιόλας. «Τελικά τα βιβλία πρέπει να σταθούν μόνα τους», σημειώνει.

ΣΧΕΤΙΚΟ ΘΕΜΑ