© Leemage/AFP
ΒΙΒΛΙΟ

«Οι μόνοι που αξίζουν για μένα είναι οι τρελοί»: 10 φράσεις για τα 100 χρόνια του Jack Kerouac

Ο βασικός εκφραστής της beat generation, ένας συγγραφέας τόσο μεγάλος όσο ο θρύλος του.

Αν οι Ηνωμένες Πολιτείες ζητούσαν να γεννηθεί ένας Αμερικανός συγγραφέας που θα ευαγγελιζόταν το ελεύθερο πνεύμα των 60s (πριν καν μπει η δεκαετία του 1960), δεν θα μπορούσαν να δουν την ευχή τους να πραγματοποιείται με καλύτερο τρόπο από ότι έγινε τελικά. Στο μποέμ και καλοσχηματισμένο πρόσωπο του Jack Kerouac μία γενιά ανθρώπων βρήκε τον λογοτεχνικό ήρωά της, στο γράψιμό του η beat generation βρήκε τον κύριο εκφραστή της.

Τζαζ και αγία αλητεία, ειρωνεία για το αμερικάνικο όνειρο που είχαν χτίσει για εκείνους χωρίς εκείνους, ατέλειωτα ταξίδια στις ατέλειωτες λεωφόρους της Γης της Επαγγελίας, φτώχεια και ουσίες, αλκοόλ και έρωτας. Ναι, ο Jack Kerouac ήταν ο προφήτης των 60s και ας έγραψε το κορυφαίο του έργο, εκείνο που τον έκανε superstar στο άντεργκραουντ κίνημα, το 1957.

Ποτέ πριν και ποτέ μετά, ένα δικό του κείμενο δε θα γνώρισε τη διαχρονική δημοτικότητα που γνώρισε το On the Road.

Έτσι, 100 χρόνια μετά τη γέννησή του, οι ατάκες του Στο δρόμο μοιραία πρωταγωνιστούν ανάμεσα τα λογοτεχνικά αποφθέγματα που μας άφησε παρακαταθήκη ο σπουδαίος Αμερικανός συγγραφέας. Ο Jack Kerouac ήταν, άλλωστε, κάθε μία από τις λέξεις που χτυπούσε στη γραφομηχανή.

Ο Jack Kerouac μέσα από τις δικές του λέξεις

Οι μόνοι που αξίζουν για μένα είναι οι τρελοί, αυτοί που τρελαίνονται να ζήσουν, να μιλήσουν, να σωθούν, που ποθούν τα πάντα την ίδια στιγμή, αυτοί που ποτέ δεν χασμουριούνται ή δεν λένε κοινότοπα πράγματα, αλλά που καίγονται, καίγονται σαν τα μυθικά κίτρινα ρωμαϊκά κεριά – Στο δρόμο

Μια μέρα θα βρω τις κατάλληλες λέξεις και θα είναι απλέςΟι αλήτες του Ντάρμα

Δέχτηκα κάτι σαν επιφοίτηση, που φαίνεται να με έχει αλλάξει πάλι προς κάτι που υποθέτω πως θα είναι το καλούπι μου για άλλα επτά χρόνια ή περισσότερο: στην ουσία, ένα σατόρι, η γιαπωνέζικη λέξη για την«ξαφνική επιφοίτηση», το «ξαφνικό ξύπνημα» ή απλά «χτύπημα κατακούτελα» – Σατόρι στο Παρίσι

Δεν υπήρχε πουθενά να πάω, αλλά παντού, κι έτσι απλά συνεχίζω να κινούμαι κάτω από τα αστέρια – Στο δρόμο

Τα πάντα, άλλωστε, τελειώνουν με δάκρυα –  Οι αλήτες του Ντάρμα

Ο αέρας ήταν απαλός, τα αστέρια τόσο ωραία, η υπόσχεση για κάθε λιθόστρωτο δρομάκι τόσο υπέροχα, που νόμιζα ότι ήμουν σε ένα όνειρο – Στο δρόμο

Να ζεις, να ταξιδεύεις, να ριψοκινδυνεύεις, να ευγνωμονείς, και να μη λυπάσαι. – Ο γυρισμός του ταξιδευτή

Είμαι ένας ιδεαλιστής που έχω ξεπεράσει τον ιδεαλισμό μου, δεν έχω τίποτα να κάνω στην υπόλοιπη ζωή μου από το να τη ζήσω και έχω την υπόλοιπη ζωή μου για να το κάνω – Mexico City Blues

Όταν σταματάς μη σκέφτεσαι τις λέξεις, να σκέφτεσαι καλύτερα την εικόνα – και να χάνεσαι μέσα στο έργο σου – Δρ. Σαξ

Τίποτα πίσω μου, όλα είναι μπροστά μου, όπως είναι πάντα στο δρόμο – Στο δρόμο