Ποιο βιβλίο να διαβάσω στις διακοπές; 10 πρόσωπα απαντούν (Part 1)

Από αυτή την Κυριακή (26/07) και για τις επόμενες τρεις Κυριακές, επιχειρούμε στο OneMan το πιο καλοκαιρινό βιβλιοφαγικό αφιέρωμα. 

Στο Part 1, οι Δημήτρης Πιατάς, Κώστας Φασουλόπουλος, SugahSpank!, Θεοδόσης Μίχος, Νάνσυ Μπούκλη, Γιώργος Ζαχαρόπουλος, Μανίνα Ντάνου, Μυρτώ Στείρου, Κική Βασσάλου και Ρένα Οροκλού καταθέτουν τις δικές τους καλοκαιρινές λογοτεχνικές προτάσεις.  

Πέτα το στη Θάλασσα για τον Δημήτρη Πιατά

Ο Σάκης Σερέφας είναι μία ιδιοφυής περίπτωση ενός συγγραφέα, ενός ποιητή, που γράφει θέατρο και έχω την τύχη να έχω παίξει σε αρκετά δικά του θεατρικά έργα. Είναι από τις πιο ενδιαφέρουσες φωνές της Θεσσαλονίκης, καθώς διαθέτει την πεμπτουσία του θεάτρου και της λογοτεχνίας: το χιούμορ. 

Η θεματολογία του Πέτα το στη Θάλασσα (εκδ. Μεταίχμιο) είναι ένα αληθινό γεγονός που συνέβη το 1963: Μία γυναίκα ταξιδεύει από το Μόναχο στη Θεσσαλονικη. Φτάνει στον Θερμαϊκό κόλπο και μπροστά από το Makedonia Palace, που ήταν τότε στα μπετά, πετάει το μωρό στη θάλασσα. Η παιδοκτόνος γίνεται πρώτο θέμα στα μίντια της εποχής ως μία σύγχρονη Μήδεια.

Παίρνωντας αυτή τη θεματολογία, ο Σερέφας σκιαγραφεί έναν ολόκληρο κόσμο, που είναι ο κόσμος μας, η χώρα μας. Το κυριότερο, κατ’ εμέ, είναι ότι καταφέρνει να σκιαγραφήσει τον περιβάλλοντα χώρο της Θεσσαλονίκης και της εποχής εκείνης. Η ιστορία της παιδοκτονίας μπλέκεται με τη βασίλισσα Φρειδερίκη που εγκαινιάζει φιλανθρωπικό έργο και στην πραγματικότητα, μαζεύει μωρά που στέλνονται σε υιοθεσία στην Αμερική και χάνονται. Υπάρχει επίσης ένας χωροφύλακας, υπαρκτό πρόσωπο, που λέγεται Φρυδάς και είναι ανακριτής της μάνας και ο οποίος έχει σχέση με το αστυνομικό παρακράτος της Θεσσαλονικης και με τη δολοφονία του Λαμπράκη. 

Όλα αυτά τα συνθέτει ο Σερέφας σε ένα ενιαίο μυθιστόρημα, που μόνο αν το διαβάσεις θα μπορέσεις ίσως να καταλάβεις το πόσο ενδιαφέρον έχει ένα τραγικό γεγονός το παρελθόντος να καταφέρνει να μας αγγίξει στο τώρα, χάρη στο σαρκαστικό πνευμα του συγγραφέα.

* Ο Δημήτρης Πιατάς είναι ηθοποιός. Περιοδεύει με την Επιθεώρηση – «Εγώ θα σας τα πω!» σε σκηνοθεσία Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου. Από τα τέλη Σεπτεμβρίου, θα παίζει στον Μάρτυρα Κατηγορίας του Νικορέστη Χανιωτάκη στο Θέατρο Χορν.

Θα Σπείρουμε τον Όλεθρο για τον Κώστα Φασουλόπουλο 

Ο Τζέρι Ρας, χαρισματικός τραγουδιστής των Bad Chemicals, βρίσκεται νεκρός. Η αστυνομία βιάζεται να κλείσει την υπόθεση και αποδίδει το θάνατο σε υπερβολική δόση. Όμως, μια μυστηριώδης γυναίκα δεν πείθεται και αναθέτει στο νεαρό πανκη και ιδιωτικό ερευνητή Άλεξ Νταματζ (!) να πιάσει την άκρη του νηματος. Απέναντι στον χείμαρρο Νορντικ Κραιμ Φιξιον και επανεκδόσεων της Agatha Christie, οι επιλογές των Εκδόσεων Έρμα -όπως η σειρά Φακτορι του Derek Raymond- είναι πραγματική όαση. 

Το κοίταγμα της μουσικής βιομηχανίας που κάνει ο συγγραφέας Kyle Decker, θυμίζουν την εντελώς φευγατη ταινία The Adventures of Ford Fairlane. 

Το βιβλίο είναι ήδη στο ράφι μου και ανυπομονώ να το ξεκινήσω στις καλοκαιρινές διακοπές μου. Χίλια μπράβο στον εκδοτικό που επιμένει σε τίτλους εναλλακτικούς και πάντοτε ενδιαφέροντες. 

* O Κώστας Φασουλόπουλος είναι συγγραφέας. Το τελευταίο του αστυνομικό μυθιστόρημα Ψηλά τα χέρια, σύντροφε κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κυψέλη.

Ο Αββάς Γ. για την SugahSpank!

Ετοιμάζω τα πράγματα μου για Φλωρεντία και το μόνο βιβλίο που έχω βάλει στο backpack και καίγομαι να διαβάσω είναι Ο Αββάς Γ. του Georges Bataille, που μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Πλέθρον. Μεταφράζεται για πρώτη φορά στα ελληνικά το συγκεκριμένο μυθιστόρημα και θέλω να δω σε τι ιερόσυλες σκέψεις για τον ερωτισμό, την αγιοσύνη και την προδοσία θα με βάλει πάλι ο αγαπημένος μου διαστροφικός διανοούμενος. 

Δεν μπορώ να φανταστώ μεγαλύτερη χαρά σε αυτό το ταξίδι από το να πίνω καφέ με θέα το Duomo και να διαβάζω κείμενο του Bataille, άγνωστο μέχρι τώρα για μένα.

* Η SugahSpank! (Γεωργία Καλαφάτη) είναι μουσικός, τραγουδίστρια και συγγραφέας. Το βιβλίο της, Η Αγέραστος Ρόζα κυκλοφορεί από τις ΑΩ Εκδόσεις.

Αδελφοί Καραμαζόφ για τον Θεοδόση Μίχο

Έχω την ίδια απορία κάθε καλοκαίρι: Από πού κι ως πού θεωρούμε ότι οι διακοπές δεν προσφέρονται για μεγαλεπήβολα αναγνωστικά πλάνα; Από πού κι ως πού «βιβλία ιδανικά για την παραλία» λέμε ότι είναι τα «εύκολα» (λες και είναι κακό να διαβάζεται εύκολα ένα βιβλίο, λες και δεν μπορούν να διαβαστούν εύκολα πολλά σπουδαία βιβλία), εννοώντας τις μπούρδες; Ίσα ίσα, όταν έχεις αρκετό ελεύθερο χρόνο και πιο καθαρό μυαλό είναι η ιδανική συνθήκη για να «κολυμπήσεις» στα βαθιά. 

Ως εκ τούτου σε αυτές τις διακοπές αν και όχι το μόνο βιβλίο που θα στριμώξω στη βαλίτσα μου, το πρώτο, ίσως δε και το μοναδικό που θα τελειώσω, είναι το Αδελφοί Καραμαζόφ στην πρόσφατη έκδοση της Άγρας (μτφρ: Ελένη Μπακοπούλου), σκληρόδετη και τόσο λαχταριστή, δηλαδή χαίρομαι που τόσα χρόνια ανέβαλλα ή/και αμελούσα να διαβάσω το τελευταίο και κατά πολλούς καλύτερο μυθιστόρημα του Dostoyevsky. Σοβαρά.

* Ο Θεοδόσης Μίχος είναι δημοσιογράφος, συγγραφέας και ραδιοφωνικός παραγωγός. Είναι Οι Πρωινοί του Βest 92.6, μαζί με την Μανίνα Ντάνου. Το τελευταίο του βιβλίο, η συλλογή διηγημάτων Ένα για τον δρόμο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

Σπουδή στο μπλε για τη Νάνσυ Μπούκλη

«Το να ερωτευτεί κανείς το μπλε μήπως σημαίνει λοιπόν ότι ερωτεύτηκε μια αναταραχή;». Για να δούμε, θα το απαντήσω αυτό διαβάζοντας το βιβλίο της Maggie Nelson; Ήθελα να έχω μαζί μου για παρέα, στην καλοκαιρινή περιοδεία με την παράσταση, ένα βιβλίο μικρό σε όγκο. Να το έχω στην τσάντα μου πάντα κι όπου βρίσκω ευκαιρία να το ανοίγω και να ξεκουράζομαι. Να παίρνω μυρωδιά. 

Με τράβηξε αρχικά ο τίτλος του και, ξεφυλλίζοντας το, με κέρδισε ο τρόπος που γράφει η συγγραφέας. Ο λόγος της ποιητικός, πυκνός, άμεσος και εξομολογητικός. Το ύφος της, μου θυμίζει αρκετά τον Roland Barthes, όχι επειδή τον μιμείται, αλλά γιατί κι εκείνη μοιάζει να χρησιμοποιεί το προσωπικό βίωμα ως αφετηρία για να μιλήσει για κάτι πολύ πιο καθολικό. Φαίνεται να αναζητά την ομορφιά ως καταφύγιο απέναντι στη μοναξιά. Και χωρίς να το έχω στο νου μου από πριν, βρέθηκα τελικά να κρατώ στα χέρια μου ένα βιβλίο που μιλάει για τον έρωτα, την επιθυμία, την απώλεια και τη μεταμόρφωση, με αφορμή ένα χρώμα.

* Η Νάνσυ Μπούκλη είναι ηθοποιός. Συμμετέχει στην καλοκαιρινή περιοδεία της Αντιγόνης σε σκηνοθεσία Θέμη Μουμουλίδη. Από τον Οκτώβριο, θα παίζει στον Βυσσινόκηπο της Σοφίας Σπυράτου στο Θέατρο Κάτια Δανδουλάκη.

Το Τανγκό του Σατανά για τον Γιώργο Ζαχαρόπουλου

Υπάρχουν μερικά βιβλία που, ως αναγνώστης, νιώθω την ανάγκη να τα επισκεφθώ πάνω από μια φορά, άλλοτε επειδή χρήζουν περαιτέρω εμβάθυνσης και άλλοτε επειδή θέλω διακαώς να αναβιώσω την απόλαυση που μου προσέφεραν. 

Φέτος, με ένα σκεπτικό που συνδυάζει και τις δύο περιπτώσεις, στην ησυχία των διακοπών, θα διαβάσω για δεύτερη φορά Το Τανγκό του Σατανά του László Krasznahorkai (εκδ. Πόλις). Οι μακροσκελείς περίοδοι, η αριστοτεχνική του σύνταξη και το παιχνίδι στην ροή της αφήγησης με είχαν πραγματικά γοητεύσει, όμως αυτό που με καθήλωσε και ανυπομονώ να επιστρέψω, κατά την ραστώνη της θερινής μου απόδρασης, είναι η ατμόσφαιρα του βιβλίου. Όλο το ανάγνωσμα διακατέχεται από μια αχλή, μια μουντή γκριζάδα, ένα αποπνικτικό συναίσθημα το οποίο περιβάλλει τους υπέροχους χαρακτήρες του Krasznahorkai. Είναι σπουδαίο το πως αυτή η ατμόσφαιρα παραμένει αναλλοίωτη στο βιβλίο, από την αρχή ως το τέλος. 

Η αριστουργηματική μεταφορά του βιβλίου στον κινηματογράφο από τον Béla Tarr συλλαμβάνει κατά πολύ το προαναφερθέν συναίσθημα, όμως, όπως πάντα, το βιβλίο έχει να προσφέρει κάτι παραπάνω.

* Ο Γιώργος Ζαχαρόπουλος είναι ποιητής. Η πρώτη του ποιητική συλλογή Αγρός Αίματος κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μωβ Σκίουρος.

Ο κηπουρός και ο θάνατος για την Μανίνα Ντάνου

«Ένας άντρας κάθεται δίπλα στο κρεβάτι του άρρωστου πατέρα του καταγράφοντας πότε τρυφερά και πότε αμείλικτα τη ζωή του». Μετά την Πατρική Κληρονομιά του Philip Roth και τους θανάτους των γονιών μου, διαπιστώνω ότι τα αναγνώσματα που με συναρπάζουν περισσότερο είναι αυτά όπου ο συγγραφέας μιλά για τους νεκρούς γονείς του. Είναι αδιανόητο το πόσα πολλά πράγματα μαθαίνεις για εκείνους, αλλά και για τον εαυτό σου όταν χάνεις τους γονείς σου. Θα παραμένει για πάντα αχαρτογράφητο αυτό το πεδίο, όσα βιβλία κι αν γραφτούν και έχω και μια περίεργη αίσθηση ότι ακόμα κι αν είναι κακογραμμένα, θα έχουν πάντα ενδιαφέρον γιατί αυτό που επιχειρούν να περιγράψουν είναι πέρα για πέρα και βαθιά αληθινό. Στην προκειμένη περίπτωση δεν χρειάζεται να ανησυχώ για κάτι τέτοιο. 

Ο Georgi Gospodinov στο Ο κηπουρός και ο θάνατος (εκδ. Ίκαρος) έχει τη μελαγχολική ματιά ενός ποιητή και τη γλώσσα ενός σπουδαίου συγγραφέα, οπότε το ‘χουμε. Όσο για την γνωστή επωδό φίλων και γνωστών “δε σε πιάνει κατάθλιψη με τόσο βαριά βιβλία/τραγούδια;”, πόσω μάλλον καλοκαιριάτικα, η απάντηση είναι πάντα η ίδια. Καταθλιψη με πιάνει με τα κακά βιβλία και τα κακά τραγούδια. Ένα καλό βιβλίο και ένα καλό τραγούδι με κάνουν πάντα ευτυχισμένη. 

* Η Μανίνα Ντάνου είναι δημοσιογράφος και ραδιοφωνικός παραγωγός. Είναι Οι Πρωινοί του Βest 92.6, μαζί με τον Θεοδόση Μίχο.

Κατεδάφιση για τη Μυρτώ Στείρου

Την Άνια Βολούδη τη γνώρισα πρώτα ως φωτογράφο και μετά ως ποιήτρια. Και στις δύο αυτές ιδιότητες κατάφερε να διαμορφώσει μια απολύτως δική της, αναγνωρίσιμη φωνή. 

Κατεδάφιση (εκδ. Αντίποδες) τιτλοφορείται το πρώτο της μυθιστόρημα και μοιάζει σαν η φυσική συνέχεια αυτής της διαδρομής. Ένα βιβλίο που ανυπομονώ να διαβάσω, γιατί έχω την αίσθηση ότι θα κουβαλά την ίδια ευαισθησία, την ίδια οξυδέρκεια και την ίδια ιδιαίτερη ματιά που με κέρδισαν από την πρώτη στιγμή.

* Η Μυρτώ Στείρου είναι συνεκδότρια των εκδόσεων Carnivora και των φωτογραφικών εκδόσεων Void.

Στα Τέσσερα για την Κική Βασσάλου

Αν είσαι πάνω από σαράντα και είσαι γυναίκα, μάλλον σε αφορά. Έτσι μου το περιέγραψε μια καλή φίλη, που ήρθε από το βιβλιοπωλείο για να το αγοράσει δεύτερη φορά για δώρο, ενώ μια άλλη «συναδέλφισσα» μαμά από τη γειτονιά, μου είπε χαρακτηριστικά ότι ανυπομονούσε να κοιμηθούν τα παιδιά για να διαβάσει με την ησυχία της. 

«Η Miranda July μπορεί να είναι μια από τις πιο ενδιαφέρουσες συγγραφείς της εποχής μας», διαβάζω συγχρόνως, μαζί με την περίληψη του βιβλίου (εκδόσεις Αλεξάνδρεια) που τη λες και ιντριγκαδόρικη: «Μια σχεδόν διάσημη καλλιτέχνιδα ανακοινώνει την απόφασή της να διασχίσει τη χώρα οδικώς, από το Λος Άντζελες στη Νέα Υόρκη. Τριάντα λεπτά αφού αποχαιρετήσει τον σύζυγο και το παιδί της, βγαίνει αυθόρμητα από τον αυτοκινητόδρομο, κάνει τσεκ ιν σε ένα ταπεινό μοτέλ και παρασύρεται σ’ ένα εντελώς διαφορετικό ταξίδι».

* Η Κική Βασσάλου είναι δημοσιογράφος και ιδιοκτήτρια του βιβλιοπωλείου ΜΠΕΡΛΙΝ.

Ο Μεσημεράς για την Ρένα Οροκλού

Γεννημένη τη δεκαετία του 70, η ιστορία του Μεσημερά με έχει κυριολεκτικά «σημαδέψει». Ο Μεσημεράς ήταν ο φόβος και ο τρόμος των παιδικών μου χρόνων. Ήταν εκείνος που αν δεν κοιμόμουν το μεσημέρι, ιδίως τα καλοκαίρια που με είχαν οι δικοί μου να λυσσάω ολημερίς, θα ερχόταν να με πάρει, να με κατασπαράξει, να με κατατρομάξει, να με αφανίσει εν ολίγοις. Ήταν ο τοπικός αστικός μπαμπούλας, ένα φανταστικό στα όρια του ρεαλιστικού -για ένα μικρό παιδί- πλάσμα, σκοτεινό και μοχθηρό που θα με τιμωρούσε. 

Στο δικό μας σπίτι, εμφανιζόταν συχνά, γιατί εγώ και ο αδελφός μου δεν ήμασταν πολύ συνεργάσιμοι στον μεσημεριανό ύπνο. Και εκείνα τα χρόνια οι γονείς, οι παππούδες και οι γιαγιάδες επιστράτευαν τέτοια αθώα κόλπα για να μας συνετίσουν. Σε μια από τις επισκέψεις του, κατακαλόκαιρο, κρύφτηκα με μια φίλη μου για να γλυτώσουμε από το μένος του, κάτω από ένα κρεβάτι, όπου με άγνωστο τρόπο, κατάφερα να σκίσω το πόδι μου πολύ άσχημα και να φτάσω ένα βήμα πριν τα επείγοντα. Η ουλή -μεγάλη και τότε, μεγάλη και τώρα- υπάρχει ακόμα να μου υπενθυμίζει ότι γενικά με τον Μεσημερά δεν ήταν να παίζεις. 

Και μετά μαθαίνω ότι ο Ηλίας Φουντούλης, που αγαπάει τη λογοτεχνία τρόμου και τα θρίλερ, όπως κι εγώ, γράφει ένα βιβλίο για δαύτον. Τον Μεσημερά (εκδ. Κλειδάριθμος). Δε γνωρίζω σχεδόν τίποτα για τον συγγραφέα, αλλά αυτό δε με πειράζει καθόλου. Μεταξύ μας σίγουρα υπάρχει μια μυστική σύνδεση, μια ανάμνηση γεμάτη τρόμο και ανατριχίλα. Και ανυπομονώ, αυτά τα καλοκαιρινά μεσημέρια της ραστώνης, πίσω από μισόκλειστα παράθυρα και με την ασφάλεια της ενηλικίωσης, να διαβάσω αυτή την ιστορία, όπως την φαντάστηκε κάποιος άλλος. 

Στη δική μου ζωή, ο Μεσημεράς ήταν ο ευφάνταστος παππούς μου που έριχνε πάνω του σκούρα μακριά μαντήλια και κρατώντας σκουπόξυλα έκανε θόρυβο και νοσηρές φωνές για να μας τρομάξει. Ή τουλάχιστον έτσι νομίζω. Ποιος ξέρει; 

* Η Ρένα Οροκλού είναι pastry chef και ιδιοκτήτρια του Choc-Ο’-Rock.

Ακολουθήστε το OneMan στο Google News και μάθετε τις σημαντικότερες ειδήσεις.