HOMME ALONE

Δεν υπάρχει φάρμακο για τις κρίσεις πανικού

Ένας δημοσιογράφος του ΟΝΕΜΑΝ σκαλίζει πέντε χρόνια με κρίσεις πανικού. Θέμα ακατάλληλο για ευαίσθητους σε ίλιγγους, ναυτίες, ταχυκαρδίες και τάσεις λιποθυμίας.

Φθινόπωρο, 2002. Οι γονείς μου είναι για φαγητό με τους φίλους τους. Είμαι στο σαλόνι και βλέπω κάτι στην τηλεόραση. Ξαφνικά ζαλίζομαι. Πρώτη φορά που ζαλίζομαι τόσο έντονα και με τέτοια διάρκεια. Δεν ξέρω αν είναι ο φόβος του ιλίγγου ή ο ίλιγγος ο ίδιος, αλλά με το που βγαίνω έξω για να πάρω αέρα, είμαι έτοιμος να καταρρεύσω. Ο αέρας μού χτυπάει λίγο τη μούρη, η δροσιά είναι ευπρόσδεκτη για ένα δευτερόλεπτο, αλλά δεν αρκεί. Νιώθω ότι θα πέσω κάτω, με λούζει κρύος ιδρώτας, κάτι πηγαίνει πολύ λάθος στο κεφάλι μου, η καρδιά μου είναι σε παραλήρημα και αισθάνομαι ότι οι ανάσες μου τελειώνουν. Νομίζω ότι πεθαίνω.

Διαβάστε περισσότερα

Στις πόσες κολονοσκοπήσεις, θεωρείται δεσμός;

Ένας δημοσιογράφος του Oneman μιλά για την οδυνηρή εμπειρία στο κρεβάτι του πόνου. Αν έχεις βρεθεί στο ίδιο κρεβάτι, ξέρεις.

Οι κολονοσκοπήσεις είναι σαν τα hangover. Μετά από κάθε κολονοσκόπηση έχεις πάντα μια καλή ιστορία να διηγηθείς. Να, για παράδειγμα την πρώτη φορά που έκανα κολονοσκόπηση, με το που βγήκα από το ενδοσκοπικό με θυμάμαι να μοιάζω με ζόμπι από το “Walking Dead”. Είχα την κοψιά και τον βηματισμό του νεκροζώντανου, αλλά αντί να έχω τα δύο χέρια παράλληλα προς το έδαφος, με το ένα ακουμπούσα τον τοίχο για να μην βρεθώ φαρδύς πλατύς στο πάτωμα και με το άλλο έτριβα τα μάτια μου για να ξαναβρώ την όρασή μου, που προς στιγμήν είχε μειωθεί στο 20% από τον φόβο και τον πόνο της εξέτασης. Η γιατρός είχε την φοβερή έμπνευση στην πρώτη μου κολονοσκόπηση να μην μου κάνει μέθη (μέθη= ένα είδος νάρκωσης).

Διαβάστε περισσότερα

Ο φόβος ότι θα μου επιτεθεί καρχαρίας

Για μερικούς το κολύμπι δεν αποτελεί απαραίτητα διασκέδαση.

Όταν κυκλοφόρησαν στο σινεμά οι τρεις πρώτες ταινίες Jaws (με τον τρομοκρατικό ελληνικό τίτλο «ΤΑ ΣΑΓΟΝΙΑ ΤΟΥ ΚΑΡΧΑΡΙΑ»)  ήμουν αγέννητος. Όταν βγήκε το 4 με τον γλαφυρό τίτλο «The Revenge», ήμουν μόλις 7 μηνών.

Διαβάστε περισσότερα

Ο φόβος του κλέφτη που σε κρατάει ξύπνιο τα βράδια

Την ώρα που εσύ κοιμάσαι, μερικές χιλιάδες ανθρώπων δεν βρίσκουν γαλήνη από ένα θόρυβο, ένα τρίξιμο, μια έγνοια.

Τους ζηλεύω τους ανθρώπους που κοιμούνται βαριά. Χωρίς έγνοιες, χωρίς ανησυχίες, χωρίς χτυποκάρδια το πρωί, χωρίς φόβους. Τους ζηλεύω γιατί ο ύπνος είναι ένα από τα μεγαλύτερα αγαθά, κάτι που το θεωρούμε απολύτως δεδομένο την ίδια ώρα που πολλοί άνθρωποι εκεί έξω κρατούν τα μάτια τους ανοιχτά στις 2 το βράδυ. Όχι επειδή υποφέρουν από αϋπνίες ή κάποια άλλη πάθηση. Αλλά επειδή φοβούνται.

Διαβάστε περισσότερα

Η ζωή μου με μια στρίπερ

"H ταινία βασίζεται σε αληθινά γεγονότα", λένε στον κινηματογράφο. Ας το δανειστώ, αντί προλόγου, μιας και ιστορίες όπως αυτή που θα διαβάσετε -ή τέλος πάντων ανάλογες- έχουν μεταφερθεί στη μεγάλη οθόνη. Μία λεπτή, ευχάριστα περίεργη και διδακτική ιστορία.

Μου συστήθηκε ως "Ηλιάννα", με καταγωγή από την Ισπανία. Την γνώρισα σε ένα στριπ κλαμπ τον Ιούλιο του 2013, όταν με την άφιξη ενός φίλου από επαρχία και αφού είχε προηγηθεί κατανάλωση σεβαστής ποσότητας αλκοόλ, αποφασίστηκε η επανάληψη μιας βραδιάς "από τα παλιά". Φυσικά η επανάληψη δεν θα μπορούσε να είναι καρμπόν, αφού η εφηβεία είχε περάσει προ πολλού.

Διαβάστε περισσότερα

Ο φόβος ότι ξέχασα να κλειδώσω πίσω μου

Κάθε φορά που είναι να φύγω από το σπίτι με λούζει κρύος ιδρώτας. Είμαι σίγουρος ότι ξέχασα ανοιχτό τον θερμοσίφωνα, την εξώπορτα και όλα τα μάτια της κουζίνας.

Όταν ήμουν μικρότερος, κορόιδευα ανελέητα τους δυο κολλητούς μου (Χάρη και Κώστα) που, όταν παρκάραμε κάπου, τσέκαραν -από δυο φορές- κάθε πόρτα και το πορτμπαγκάζ για να σιγουρευτούν ότι τα 'τουτού' τους είναι κλειδωμένα. 20 χρόνια μετά εύχομαι να μπορούσα να τους μοιάσω. Να γίνω δηλαδή λάιτ ψυχαναγκστικός και όχι, όπως είμαι τώρα, ένα βήμα από το Δρομοκαΐτειο.

Διαβάστε περισσότερα

Ξυπνώντας χωρίς το μπροστινό σου δόντι

Ένας συντάκτης, ο ίδιος που παραλίγο να πεθάνει από κατσαριδοκτόνο, γράφει για τον αντικειμενικά μεγαλύτερο εφιάλτη που έζησε ξύπνιος.

Αποτελούσε ανέκαθεν κοινό μυστικό της οικογένειας ότι η πάστα των δοντιών μου θα μπορούσε να κατέβει στο παγκόσμιο πρωτάθλημα χειρότερης πάστας δοντιών και να γυρίσει στη χώρα με μετάλλιο. Το πόσο άτακτα έπλενα τα δόντια μου στο δημοτικό και το πόσα γλυκά έτρωγα στο κρεβάτι για να με πάρει γλυκά ο ύπνος (χοχο) δεν βοηθούσαν την κατάσταση.

Διαβάστε περισσότερα
2 3 4 5 6 7 8
PROMO
Social Man