unsplash
ΥΓΕΙΑ

7 συμπτώματα ακραίας μοναξιάς και πώς να τα ξεπεράσεις

Δεν είναι ντροπή το να είσαι μοναχικός, αλλά το να μην το παραδέχεσαι.

Η μοναξιά είναι μια συνθήκη ζωής που σε αγκαλιάζει, σε εθίζει, σε καταδυναστεύει πριν το πάρεις χαμπάρι. Συχνά το πρώτο βήμα προς μια καλύτερη ζωή, είναι η παραδοχή των καταστάσεων που τη συνθέτουν. Παρακάτω σου έφτιαξα αυτό το δρόμο της παραδοχής. Mη νιώθεις άσχημα, σου έχω ήδη φτιάξει και το soundtrack της διαδρομής.

Λοιπόν, είσαι μοναχικός αν…

Περιβάλλεσαι από ανθρώπους, χωρίς λόγο

Έχεις ποτέ βρεθεί σε κάποιο πάρτι, όπου περιβάλλεσαι από ένα σωρό ανθρώπους, αλλά νιώθεις πως είσαι εντελώς μόνος σου; Είναι πιθανό να αισθάνεσαι πως η παρουσία πολλών ανθρώπων γύρω σου μπορεί να μεταμφιέσει τη μοναξιά σε μια μορφή κοινωνικοποίησης. Είναι πιθανό να έχεις διαπιστώσει πως όλο αυτό το πράγμα δε σε γεμίζει καθόλου, αλλά συνεχίζεις να το επιδιώκεις, γιατί μπορεί να ‘κουκουλώσει’ έστω για λίγο, το κενό της μοναξιάς σου.

Με αυτό τον τρόπο γίνεσαι κι εσύ κομμάτι αυτής της αστικής φυλής που κάθε μέρα, κάθε βράδυ, βγαίνει και και με μια διαφορετική παρέα και σε ένα διαφορετικό πάρτι/event ή μια οποιαδήποτε ‘φασάρα’ που συμβαίνει εκεί έξω. Αν έχεις νιώσει πως κάθε φορά που βρίσκεσαι σε ένα από αυτά τα ‘πολυσυζητημένα’ events, καταλήγεις να νιώθεις ‘άδειος’, τότε ίσως το καλύτερο ‘φάρμακο’ σε αυτή την περίπτωση είναι το να δοκιμάσεις κάτι που ίσως σου φαίνεται δυσοίωνο: να μείνεις παρέα με τον εαυτό σου, για λίγα λεπτά.

Λατρεύεις να καταναλώνεις

Αν δεν έχεις καταφέρει να ‘χτίσεις’ σχέσεις με ανθρώπους, τότε το μυαλό σου αναζητά το αμέσως καλύτερο είδος σχέσεων: αυτό που σε συνδέει με αντικείμενα. Αυτή είναι η αφετηρία μιας κατάστασης όπου ξεκινάς να αναζητάς καινούρια smartphones, πουκάμισα και παντελόνια που θα αναπληρώσουν τα παλιά (αυτά που αγόρασες πριν από δυο – τρεις μήνες), sneakers, έπιπλα, μηχανές, αυτοκίνητα, ταξίδια και όχι μόνο. Αυτό είναι κάτι που ονομάζεται ‘material possession love’, δηλαδή πραγματικά, ανεπτυγμένα συναισθήματα αγάπης, που απευθύνονται όχι σε ανθρώπους, αλλά σε αντικείμενα.

Ίσως την επόμενη φορά που θα θελήσεις να αγοράσεις κάτι που ήδη κατέχεις, αντ’ αυτού, να επιχειρήσεις να πάρεις τηλέφωνο κάποιο πρόσωπο με το οποίο έχεις καιρό να μιλήσεις. Ίσως η ικανοποίηση από αυτή την ‘ανατρεπτική’ πράξη, να είναι μεγαλύτερη. Σου μιλάει κάποιος που κάποτε ξεκίνησε συλλογή δίσκους βινυλίου, με album που είχε ήδη σε cd.

Σε κουράζει ΤΡΟΜΕΡΑ η επικοινωνία

Το να μιλήσεις με αγνώστους είναι τρομακτικά αγχωτική ιδέα, το να μιλήσεις σε κάποιο άτομο που σου αρέσει ερωτικά, είναι εξίσου σκληρός βραχνάς, το να δώσεις το ‘παρών’ στο πάρτι της εταιρείας και να προσπαθήσεις να διασκεδάσεις με τους 120 ανθρώπους με τους οποίους συνεργάζεσαι σε καθημερινή βάση, σε κάνει να νιώθεις Rambo της επικοινωνίας, σε κουράζει μέχρι ψυχικής/πνευματικής/σωματικής εξόντωσης. Σε αυτή την περίπτωση και πάλι, το μοναδικό ‘γιατρικό’ είναι το να γεύεσαι όσο πιο συχνά γίνεται το ‘δηλητήριο’ σου, δηλαδή να επικοινωνείς ασταμάτητα, έχοντας κατά νου πως τα άτομα με τα οποία επικοινωνείς, μπορεί να είναι ακόμα πιο ντροπαλά από σένα.

Παρ’ όλα αυτά, είσαι διαρκώς ‘συνδεδεμένος’

Έχεις περάσει ένα ολόκληρο βράδυ τσεκάροντας τα likes και τα shares εκείνου του status που ανέβασες και κάνει πολύ δυνατό ‘γκελ’ στο κοινό σου. Έχεις βρει και 1-2 γυναίκες που σου στέλνουν μηνύματα στο inbox γιατί σε θαυμάζουν, έχεις και τον προσωπικό σου στόχο, να ξεκινήσεις να μιλάς με συγκεκριμένα άτομα που δείχνουν cool και πρέπει οπωσδήποτε να γίνουν φίλοι σου, ενώ παράλληλα τσεκάρεις email και Linkedin, γιατί σκάνε καλές ειδοποιήσεις, γιατί το ’33 unread messages’ σε μια ώρα, είναι φοβερό νούμερο και αυτή τη στιγμή το έχεις ήδη πετύχει.

Στο τέλος, όλο αυτό το πράγμα, όλος αυτός ο αναβρασμός επικοινωνίας στα social media σε έχει κάνει να νιώθεις πτώμα, σε έχει ‘ξεζουμίσει’. Όλα γίνονται για ένα κόκκινο βελάκι που αναβοσβήνει στις ειδοποιήσεις σου, αυτό που σου προκαλεί μια μίνι έκρηξη αδρεναλίνης και στο τέλος δε νιώθεις τίποτα.

Δεν μπορώ να φανταστώ πόσο ισχυρό σοκ θα ήταν για έναν οποιονδήποτε άνθρωπο το να αποσυνδεθεί από κάθε μέσο επικοινωνίας, το να περάσει σε μια ‘cold turkey’ κατάσταση, όπως λένε για τους ναρκομανείς σε αποτοξίνωση. Η ‘βήμα προς βήμα’ προσέγγιση είναι αρκετά πιο ασφαλής: αν στις εννέα το βράδυ της Κυριακής θελήσεις να κοιτάξεις τα mail σου (κάτι που έκανες ήδη το ίδιο βράδυ στις επτάμισι), μπορείς να καταπολέμήσεις αυτή την έλξη, βγαίνοντας έξω για μια βόλτα. Στην 124η φορά που θα κάνεις log in στο Facebook, μπορείς να βγεις και να ‘συνδεθείς’ με εκείνο το βιβλίο που έχεις βάλει εδώ και μήνες στα υπ’όψιν.

To στρες σου εκτοξεύεται από μικροπράγματα

Μια κουβέντα από τον προϊστάμενό σου που ήταν λίγο πιο απότομη, μια δουλειά που δεν εξελίχθηκε όπως περίμενες, ένα μήνυμα που έχει περάσει αναπάντητο, μια παρέα που δεν σε φώναξε στη χθεσινή τους συνάντηση και ξαφνικά νιώθεις πως είσαι έτοιμος να κάνεις μπαμ. Ίσως έφτασε η στιγμή που πρέπει να δεις αυτά τα περιστατικά από απόσταση και να αναρωτηθείς πόσο στ’ αλήθεια σημαντικά είναι και γιατί σε στρεσάρουν τόσο.

Εντοπίζεις ‘κοινωνικές απειλές’

Η Κ. ήταν ένα κορίτσι που μου άρεσε πολύ. Είχα αποφασίσει να πάω στο μαγαζί που εργαζόταν και να της μιλήσω. Οπλίστηκα με θάρρος και όταν μπήκα και είδα την Κ. μαζί με τους ΓΟΝΕΙΣ ΤΗΣ, με έπιασε αμέσως κρύος ιδρώτας. Δεν της μίλησα ποτέ. Αυτή ήταν μια κατάσταση απρόσμενη, που το μυαλό μου ανέλυσε σε ακραίο βαθμό, παραμόρφωσε την πραγματική της διάσταση και εν τέλει την μεταμόρφωσε σε κοινωνική απειλή. Δεν θα σου πω “μην υπέρ-αναλύεις τα πράγματα”. Για κάθε άνθρωπο με υπέρ-αναλυτική προσέγγιση στις κοινωνικές επαφές, αυτό δεν είναι εφικτό. Μπορείς όμως να τα αναλύεις κάπως λιγότερο;

Γίνεσαι επιθετικός

Δεν σου απάντησε εκείνη στα μηνύματα σου και έκοψε κάθε επικοινωνία ξαφνικά. Τσαντίζεσαι και της στέλνεις ένα ειρωνικό μήνυμα και την κάνεις και block στα social media. Ο συνάδελφος που κάθεται δίπλα σου στη δουλειά, σου κάνει κάθε μέρα πλάκες και έχει παρασύρει κι άλλους στην ίδια φάση. Τσαντίζεσαι δυο φορές περισσότερο και φτάνεις στα όρια του να παίξετε ξύλο. Η παρέα που θα ήθελες να είσαι μέλος της, δείχνει να μην θέλει τόσο πολύ να σε καλέσει στις κοινωνικές συγκεντρώσεις της (πάρτι, κλπ) κι εσύ θυμώνεις και δεν τους μιλάς, ελπίζοντας πως κάπως έτσι ξεκινούν οι καλύτερες φιλίες (σ.σ: ΟΧΙ δεν ξεκινούν έτσι).

Ο μύθος του μοναχικού ανθρώπου που προσπαθεί να ανοιχτεί με κάθε τρόπο, στην πραγματική ζωή κατακρημνίζεται από τα επιθετικά ξεσπάσματα που ο ίδιος έχει, κάθε φορά που δεν εισπράττει λίγη από την επιβεβαίωση που έχει τόσο ανάγκη.

Έχω βρεθεί σε αυτή την κατάσταση και έχω διαπιστώσει κάτι: Το πρώτο βήμα για την ανατροπή της, είναι η συνειδητοποίηση. Χαλάρωσε και παραδέξου πως είσαι ένας γνήσιος party pooper. Είναι σκληρή διαπίστωση αλλά όταν εμφανίζεται σαν λαμπερό φωτάκι μέσα στο μυαλό σου, τότε αρχίζεις έχεις σοβαρές πιθανότητες ώστε να γεμίσει το inbox σου με προσκλήσεις.