Artemis II: Γιατί μετά από 54 χρόνια η NASA στέλνει ξανά ανθρώπους στο φεγγάρι
Ο χρόνος μετράει αντίστροφα για την πιο μακρινή επανδρωμένη αποστολή στην ιστορία, που υπόσχεται νέα δεδομένα αλλά και μία νέα εποχή εξερεύνησης του διαστήματος.
- 29 ΙΑΝ 2026
Η περισσότερο διαδεδομένη, αλλά λανθασμένη θεωρία γύρω από τις διαστημικές αποστολές στο Φεγγάρι δεν είναι ότι εκείνες δεν υπήρξαν στην πραγματικότητα ποτέ – άλλωστε, οι ισχυρισμοί των συνωμοσιολόγων για σκηνοθετημένα πλάνα («οι σημαίες κυματίζουν», «οι σκιές δεν είναι παράλληλες» κλπ) έχουν από καιρό καταρριφθεί ένας προς έναν, με βάση τους νόμους της φυσικής που διέπουν τον δορυφόρο της Γης και το διάστημα γενικότερα.
Η πιο συχνή παρανόηση αφορά στο πόσες φορές έχουμε πάει τελικά στο Φεγγάρι από τότε:
Mετά τη θριαμβευτική προσελήνωση του Apollo 11 και το «τεράστιο άλμα για την ανθρωπότητα» του Armstrong, ακολούθησε μια σειρά από επανδρωμένες προσεληνώσεις στο πλαίσιο του ίδιου προγράμματος, αλλά πολύ σύντομα άλλαξαν οι προτεραιότητες για την Αμερική: τη δεκαετία του ’70, οι Ηνωμένες Πολιτείες βρέθηκαν αντιμέτωπες με τις συνέπειες του Πολέμου στο Βιετνάμ, τον υψηλό πληθωρισμό, τις πετρελαϊκές κρίσεις, τα σκάνδαλα (Watergate) και όλη την κοινωνία σε κατάσταση κρίσης, σε σημείο που ήταν αδύνατο, εκτός από άκυρο πλέον να συνεχίζει να στηρίζει τις εξαιρετικά πολυδάπανες προσεληνώσεις.
Έτσι, μετά την αποστολή Apollo 17 το 1972, το Κογκρέσο ξεκίνησε να μειώνει ραγδαία τα κονδύλια για σεληνιακές πτήσεις, στρέφοντας τη διαστημική πολιτική των ΗΠΑ σε μη επανδρωμένες εναλλακτικές (π.χ. τέθηκε σε τροχιά γύρω από τη Γη ο πρώτος Αμερικάνος διαστημικός σταθμός, σχεδιάστηκε και δημιουργήθηκε το πρώτο διαστημικό λεωφορείο). Και από τότε, πέρασαν περισσότερες από πέντε δεκαετίες χωρίς να στείλουμε άνθρωπο στο Φεγγάρι, κυρίως επειδή δεν υπήρχε κάποιος λόγος αρκετά σημαντικός που να υπερβαίνει το μέγεθος του κόστους μιας επανδρωμένης αποστολής.
Όλα αυτά, μέχρι που το αίτημα επέστρεψε επιτακτικά στα τέλη της δεκαετίας του 2010 και με ένα άλμα στο σήμερα φτάνουμε να μετράμε αντίστροφα για τη νέα διαστημική εκτόξευση που, έπειτα από 54 ολόκληρα χρόνια, ανοίγει τον δρόμο για να περπατήσει άνθρωπος ξανά στη Σελήνη.
Όπως αναφέρουν οι ανακοινώσεις τη NASA, η αποστολή Artemis II βρίσκεται σε τελικό στάδιο: το πλήρωμα έχει υποβληθεί σε καραντίνα ακολουθώντας την τυπική διαδικασία «σταθεροποίησης υγείας» πριν την εκτόξευση, όλα τα απαραίτητα πυραυλικά συστήματα έχουν μεταφερθεί στο Διαστημικό Κέντρο Κένεντι στη Φλόριντα και αφότου ολοκληρωθούν οι δοκιμαστικές πρόβες εκτόξευσης, θα ακολουθήσει με πλήρη επισημότητα η κανονική, ίσως και αρχές Φεβρουαρίου.
Ποιος είναι ο στόχος της αποστολής Artemis II;
Σε συνέχεια του μη επανδρωμένου Artemis I που εκτοξεύτηκε το 2022 για τη δοκιμή των συστημάτων, η αποστολή Artemis II θα επιβεβαιώσει τη λειτουργία των συστημάτων με την παρουσία πληρώματος στο νέο –και πιο προηγμένο διαστημόπλοιο για βαθύ διάστημα που έχει κατασκευαστεί από τη Nasa μέχρι σήμερα– Orion. Δεν θα περιλαμβάνει αυτή η αποστολή την προσελήνωση, αλλά θα είναι ο προάγγελος εκείνης: θα δώσει όλα τα απαραίτητα δεδομένα για να επιτευχθεί η προσελήνωση στο Artemis IIΙ.
Ποια είναι η πορεία που θα ακολουθήσει το Orion στο διάστημα;
Σύμφωνα με πληροφορίες της Nasa, η τωρινή αποστολή πρόκειται να διαρκέσει περίπου 10 ημέρες: σε αυτό το χρονικό διάστημα, το επανδρωμένο Orion πρώτα θα τεθεί σε τροχιά γύρω από τη Γη και, έπειτα από δύο γύρους και έναν ειδικό ελιγμό (Trans-Lunar Injection), θα προωθηθεί στην πίσω πλευρά της Σελήνης με στόχο να επιστρέψει από εκεί προς τον πλανήτη μας, χρησιμοποιώντας αποκλειστικά τη σεληνιακή βαρύτητα. Με αυτόν τον τρόπο, είναι βέβαιο ότι ακόμη και πρόβλημα να προκύψει στους κινητήρες, οι αστροναύτες θα επιστρέψουν χωρίς καύσιμο, έχοντας πρωτόγνωρα δεδομένα στα χέρια τους.
AP Photo/John Raoux
Γιατί είναι πρωτόγνωρο το ταξίδι πίσω από τη Σελήνη;
Πρόκειται για την πρώτη επανδρωμένη δοκιμή του σύγχρονου διαστημοπλοίου Orion στο βαθύ διάστημα, επομένως και την πρώτη φορά που άνθρωπος θα βρεθεί σε τόσο μακρινή απόσταση από τη Γη. Με αυτόν τον τρόπο, θα εξεταστούν τα ανθρώπινα σώματα σε πρωτόγνωρες συνθήκες ακτινοβολίας, μηδενική βαρύτητα, θερμοπροστασίας κλπ., απαραίτητα για να ανοίξει ο δρόμος προς τις μακροχρόνιες αποστολές που είναι και ο απώτερος στόχος, πέρα από τη Σελήνη.
Να μείνουμε λίγο σε αυτό. Γιατί επιστρέφουμε στη Σελήνη τον 21ο αιώνα;
Διότι, έχουν εξαντληθεί τα περιθώρια γνώσης και δεδομένων που μπορούμε να αντλήσουμε από απόσταση, π.χ. με ρομπότ και δορυφόρους. Είναι δεδομένο ότι η επιφάνεια της Σελήνης κρύβει ακόμη πολλά μυστικά για τα αιώνια ερωτήματα της ανθρωπότητας, όπως η γέννηση του Ηλιακού Συστήματος και της Γης. Εκτός αυτού, η επιστροφή στη Σελήνη δεν θα γίνεται αυτή τη φορά με τη λογική του επισκέπτη: υψηλόβαθμοι αξιωματούχοι της NASA έχουν αναφερθεί σε σχέδια για λειτουργία ενός σταθερού δορυφορικού σταθμού στη Σελήνη, ώστε να φτάσουμε τη μόνιμη ανθρώπινη παρουσία εκεί;
Σε τι αποσκοπεί ένας δορυφορικός σταθμός στη Σελήνη; Θα αποικίσουμε το Φεγγάρι;
Όχι, αυτό το πλάνο παραμένει μη λειτουργικό. Ωστόσο, ένας δορυφορικός σταθμός εκεί θα μπορούσε να λειτουργεί ως προσομοίωση για αποστολές στον Άρη ή άλλους, πιο μακρινούς πλανήτες. Η Σελήνη παρέχει πάγο, νερό, οξυγόνο και υδρογόνο για καύσιμα, μειώνοντας την ανάγκη μεταφοράς υλικών από τη Γη και ανοίγοντας έτσι τον δρόμο για πιο μακρινές διαστημικές αποστολές στο μέλλον.
Ακολουθήστε το OneMan στο Google News και μάθετε τις σημαντικότερες ειδήσεις.