© AP Photo/David Goldman
ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ

Στις Μπαχάμες, τα κοχύλια στερεύουν

Οι ταχύτητες αλιείας στις Μπαχάμες δεν αφήνουν τα οστρακοειδή να φτάσουν σε ηλικία αναπαραγωγής, φέρνοντας τον φόβο της εξαφάνισης όλο και πιο κοντά. Δεν κινδυνεύουν μόνο χιλιάδες θέσεις εργασίας αλλά και ένα κομμάτι της ταυτότητάς τους.

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: © AP PHOTO/DAVID GOLDMAN

H Οργάνωση Τροφίμων και Γεωργίας του ΟΗΕ (FAO) έχει προβλέψει ότι εάν συνεχιστεί με τον ίδιο ρυθμό η υπεραλίευση των θαλασσών σε παγκόσμια κλίμακα, μέχρι το 2100 η παραγωγικότητα των ωκεανών θα έχει μειωθεί κατά 11%. Ένα ποσοστό, το οποίο κρούει τον κώδωνα του κινδύνου σε ευσυνείδητους πολίτες που τρομάζουν από τον ανεξέλεγκτο εκτροχιασμό του πλανήτη (μια συνέπεια της υπεραλίευσης συνέβη και στη Μεσόγειο, με τις μωβ μέδουσες πέρσι), αλλά κανείς δεν μπορεί να αισθανθεί το μέγεθος της επικείμενης καταστροφής όσο οι λαοί που είναι εξαρτημένοι σε άμεσο οικονομικό επίπεδο από τα είδη που προβλέπεται να εκλείψουν.

Το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα απαντάται στις Μπαχάμες και στο εθνικό τους προϊόν: τα κοχύλια. Για πολλές γενιές, τα μεγάλα οστρακοειδή ήταν η πιο εύκολη λεία για το νησιωτικό σύμπλεγμα του Ατλαντικού ωκεανού: οι ψαράδες βούταγαν στα νερά και αμέσως έβγαιναν με σακούλες γεμάτες. Τώρα χρειάζεται να πάνε πιο βαθιά, όλο και πιο βαθιά, φτάνοντας μερικές φορές και τα 48 χιλιόμετρα από την ακτή για να μη γυρίσουν με άδεια χέρια.

Δεν είναι μόνο το βασικό έδεσμα που φτάνει στο τραπέζι τους. Είναι η οικονομία τους, το εμπόριό τους, η ιστορία τους, η ταυτότητά τους. «Χωρίς τα κοχύλια, τι υποτίθεται ότι θα κάνουμε;», ρωτάει ρητορικά στο Associated Press η Tereha Davis, μια επαγγελματίας ψαράς 49 ετών, ανακαλώντας ότι ποτέ άλλοτε το κυνήγι των κοχυλιών δεν ήταν τόσο δύσκολο στις Μπαχάμες.

Η Tereha Davis πετάει στην πλαϊνή στοίβα ένα ακόμη κοχύλι, καθώς ετοιμάζεται να αποπλεύσει για να φέρει παραπάνω λεία. © AP / David Goldman
Ο Henry Carey είναι ένας από τους έμπειρους ψαράδες στις Μπαχάμες, που έρχονται αντιμέτωποι με τις συνέπειες της υπεραλίευσης. © AP / David Goldman
Ένας από τους ψαράδες της περιοχής, ο Ricardo Cooper, δρασκελίζει την ξύλινη προβλήτα όπου δένονται οι βάρκες, μόλις τελειώσουν τη δουλειά. © AP / David Goldman
Σε μια ψαραγορά στο Φρίπορτ, o Quincy Garbey ετοιμάζει φαγητό με τα μαλάκια που μόλις βγήκαν απ’ τη θάλασσα. © AP / David Goldman

Σύμφωνα με τα στοιχεία του νησιωτικού κράτους, στο πέρασμα των τελευταίων πέντε δεκαετιών, η ζήτηση για κοχύλια έχει κάνει άλμα από τους 750 τόνους στους 4.178 τόνους τον χρόνο. Οπότε, δεν προκαλεί ιδιαίτερη έκπληξη το γεγονός ότι αρχίζουν να εκλείπουν: τα συγκεκριμένα κοχύλια έχουν προσδόκιμο ζωής τα 35 έτη και σε ηλικία αναπαραγωγής βρίσκονται έπειτα από τα πρώτα 3-5 χρόνια, όταν πια το πάχος του κελύφους τους είναι τουλάχιστον 15 χιλιοστά.

Οι ταχύτητες και τα ποσοστά αλίευσης στις Μπαχάμες δεν αφήνουν τους οργανισμούς να φτάσουν μέχρι εκεί, εκτός εάν βρίσκονται σε πολύ βαθιά νερά. Με τους πρόωρους θανάτους των ενήλικων κοχυλιών, ο ρυθμός της αναπαραγωγής τους όλο και μειώνεται. Οι ψαράδες που δουλεύουν με τις ευσυνείδητες μεθόδους, βλέπουν τη διαφορά στις ψαριές τους.

Ένας από τους ψαράδες της περιοχής βγάζει κοχύλια απ’ το βυθό για να προμηθεύσει την ψαραγορά στο Γουέστ Εντ. © AP / David Goldman
Τεραστιες στοίβες από άδεια κοχύλια στη χωματερή που έχει οριοθετηθεί στο Φριπορτ. © AP / David Goldman
Γλάροι αιωρούνται γύρω από τον Rody Grant που μόλις βγήκε από τη θάλασσα με κοχύλια, έτοιμος να τα πουλήσει στην τοπική αγορά. © AP / David Goldman

Σε περίπτωση που καταρρεύσει κάποια στιγμή όλη η βιομηχανία των κοχυλιών, θα επιφέρει ανεργία σε πάνω από 9.000 ψαράδες στις Μπαχάμες, όπως εκτιμά το National Geographic.

Αλλά δεν είναι μόνο οικονομικό το ζήτημα: τα κοχύλια είναι μια πολύτιμη πηγή πρωτεϊνών και σιδήρου για τους κατοίκους (όλα τα μέρη εκτός από το κέλυφος είναι βρώσιμα), είναι επίσης το εθνικό τους trademark, όπως αποτυπώνεται στα εκατοντάδες τουριστικά είδη, αλλά και το έμβλημα που επέλεξαν να μετατρέψουν σε μνημείο στο αεροδρόμιο Λίντεν.

Δύο έμπειροι ψαράδες συζητούν μεταξύ τους για το σημείο που ενδέχεται να βρουν κοχύλια. © AP / David Goldman
Ο ψαράς Henry Carey έχει φτάσει τη βάρκα του στα βαθιά για να βρει τη λεία που χρειάζεται. © AP / David Goldman
Ο Edmond Coverley σηκώνει κοχύλια από τον βυθό για να τα φέρει στην ψαραγορά του Γουέστ Εντ. © AP / David Goldman
Πεταμένα κοχύλια βρίσκονται στοιβαγμένα κατά μήκος μιας ράμπας για σκάφη στο Γουέστ Εντ. © AP / David Goldman
Ο Leroy Glinton, ένας ψαράς κοχυλιών τέταρτης γενιάς, στέκεται επάνω σε έναν σωρό από πεταμένα κοχύλια έξω απ’ το σπίτι του. © AP / David Goldman
Δύο ψαράδες καθαρίζουν τα κοχύλια για να αφαιρέσουν τα μαλάκια που θα διαθέσουν προς πώληση. © AP / David Goldman
Ο Leroy Glinton στο σπίτι του, μπροστά από τον καταψύκτη, μετρώντας τα αποθέματα που έχουν μείνει προς πώληση. © AP / David Goldman
Οι παλιές γενιές των ψαράδων συναντούν τις νεαρές και εκκολαπτόμενες, εξηγώντας τα πράγματα που έχουν αλλάξει μέσα στον βυθό. © AP / David Goldman
Ένα νεαρό αγόρι παίζει δίπλα στη θάλασσα μπροστά από ένα εστιατόριο στο Freeport. © AP / David Goldman
Σωροί από πεταμένα κοχύλια σχηματίζουν έχουν σχηματίσει λοφίσκους στα ρηχά, παραπλανώντας για στεριά. © AP / David Goldman