Duende: Ένα μπαρ για όσους εξακολουθούν να πιστεύουν στα στέκια

Πριν από έναν χρόνο, τον Νοέμβριο, ολοκληρωνόταν ένα κεφάλαιο τριάντα ενός χρόνων για ένα κλασικό μπαρ της Αθήνας. Ο Αλέξανδρος και η Ρένα Μπίτσικα έκλειναν την πόρτα του Duende, του μπαρ που απέκτησαν ξαφνικά, μετά από μια έξοδο για θέατρο, στην οδό Τζιραίων, αφού είχε έρθει πια η ώρα να ξεκουραστούν.

«Τριάντα ένα χρόνια είναι μια ζωή· πρέπει να ξεκουραστούμε. Έχει δείξει ενδιαφέρον πολύς κόσμος κατά καιρούς για το μαγαζί, αλλά θέλει κανονική βουτιά για να τρέξεις ένα μπαρ σαν αυτό. Δεν μπορεί να είναι απλώς ένα πλαίσιο στο κάδρο σου, δεν μπορείς απλώς να είσαι οικοδεσπότης και να λες μόνο “χαίρετε” και “περάστε”. Σε αυτά τα μικρά μέρη πρέπει να δίνει το παρών και να τα δουλεύει εκείνος που τα έχει», είχαν εκμυστηρευτεί στη Ζωή Παρασίδη, η οποία κατέγραψε την ιστορία τους σε ένα πολύ ωραίο άρθρο για το Magazine του News 24/7.

Όταν κάτι παύει να είναι πια «ζωντανό», κινδυνεύει να περάσει στη λήθη. Στην περίπτωση του Duende, όμως, λιγότερο από έναν χρόνο μετά, το μπαρ που αγάπησαν πολλοί Αθηναίοι, ανάμεσά τους αρκετοί λόγιοι, λειτουργεί ξανά. Ευτυχώς, βρέθηκαν οι κατάλληλοι άνθρωποι που θέλησαν να κάνουν αυτή τη «βουτιά».

«Όταν έκλεισε έχασα το στέκι μου. Ήταν ένα σοβαρό πλήγμα για μένα. Δεν υπάρχουν πια στέκια στην Αθήνα και, δυστυχώς, δεν βρίσκεις αυτό που θέλεις», λέει ο Βασίλης Δουσμανάκης. Είναι ο ένας από τους δύο νέους ιδιοκτήτες του παλιού ποτάδικου στην Ακρόπολη και ο άνθρωπος που θα σας χαιρετάει πίσω από την μπάρα, θα διαλέγει τις μουσικές και θα φτιάχνει τα ποτά σας. Και μπορώ να πω με βεβαιότητα ότι είναι εξαιρετικός σε όλα τα παραπάνω.

«Έχει μείνει ίδιο;» με ρώτησε η Ζωή, κάνοντας μια ερώτηση που σίγουρα θα περάσει από το μυαλό όσων έχουν πιει τα ποτά τους στο μαγαζί και του είχαν κάποια αδυναμία. Η καχυποψία απέναντι σε μια τέτοια αλλαγή είναι αναμενόμενη, ωστόσο, το Duende είναι σε καλά χέρια.

Ο Βασίλης Δουσμανάκης μετρά τριάντα πέντε χρόνια στα μπαρ. Έχει ζήσει, όπως λέει, την πιο ωραία εποχή της αθηναϊκής νύχτας, από το 1992 έως το 2000 – άντε, ας βάλουμε και το 2005. Σήμερα, θεωρεί ότι ο τρόπος που διασκεδάζουμε έχει αλλάξει. Δεν βγαίνει πια ο κόσμος το μεσημέρι ή αμέσως μετά τη δουλειά για να πιει ένα ποτό, να χαλαρώσει και να συνεχίσει τη βραδιά του. Λέω συχνά ότι δεν έχουμε αθηναϊκή νύχτα όπως κάποτε.

Υπήρξε, άραγε, πράγματι μια τόσο φοβερή εποχή ή μήπως είναι η νοσταλγία που μας πιάνει όσο μεγαλώνουμε; Ο Βασίλης έχει τις δικές του απαντήσεις, αλλά κυρίως τις δικές του αναμνήσεις.

«Υπήρχε μια φοβερή Τρίτη και μια φοβερή Πέμπτη», θυμάται, όταν ακόμη εργαζόταν σε γραφείο και έβγαινε στο Wild Rose, ένα φανταστικό υπόγειο στην Πανεπιστημίου, για να συνεχίσει τη νύχτα του στου Ψυρρή. «Ήταν τέσσερα χρόνια που δοκίμαζα να δω αν αντέχω το γραφείο. Πιο πολύ, όμως, μου άρεσε η επαφή με τους ανθρώπους, να γνωρίζω πρόσωπα. Παράλληλα, έβλεπα ότι ήθελα να κάνω κάτι ακόμα, και αυτό να εμπεριέχει κι ένα στοιχείο διασκέδασης». Αυτή η ανάγκη να βρίσκεται ανάμεσα σε ανθρώπους, να ανακαλύπτει πρόσωπα και να ζει την ενέργεια ενός χώρου φαίνεται πως καθόρισε όσα ακολούθησαν. Όπως παραδέχεται άλλωστε, δεν αγαπά ιδιαίτερα το σπίτι, τον ύπνο ή την ξεκούραση.

Το 2009 άνοιξε το TAF μαζί με δύο φίλους και ξεκίνησε να ασχολείται πιο συστηματικά με τον χώρο. Ακολούθησε ένα επαγγελματικό βήμα στη Θεσσαλονίκη, το οποίο δεν είχε την εξέλιξη που ήθελε. Όταν επέστρεψε στην Αθήνα, αποφάσισε να αποχωρήσει από το σχήμα και να ξεκουραστεί. Έμεινε για τέσσερα χρόνια στην Αντίπαρο, προτού επιστρέψει ξανά στην ενεργό δράση με το Blue Frog στο Κολωνάκι, στον χώρο που είχε στεγάσει για λίγο το θρυλικό Nixon μετά τη μετακόμισή του από τον Κεραμεικό.

Στη συνέχεια θέλησε να δοκιμάσει κάτι διαφορετικό κι έτσι βρέθηκε στο Drupes, αναλαμβάνοντας το πρωινό κομμάτι του μαγαζιού, όπου παρέμεινε για πέντε χρόνια. Μέχρι που έπεσε στο τραπέζι η ιδέα του Duende. «Έπινα καφέ με έναν φίλο στην Καλλιδρομίου και μου λέει ότι πωλείται. “Εγώ θέλω”, μου λέει. Κι εγώ ήθελα, οπότε προχωρήσαμε». Υπήρχαν, όπως γνωρίζει, κι άλλοι υποψήφιοι αγοραστές, αλλά πιστεύει ότι κέρδισαν γιατί ήταν εξαρχής αποφασιστικοί.

Τι θα συναντήσει, λοιπόν, όποιος περάσει ξανά την πόρτα του Duende; Έναν χώρο που κρατά τον χαρακτήρα του παλιού μαγαζιού, με αναβαθμισμένη μουσική, επιλεγμένη και από βινύλια, και μια διαφορετική προσέγγιση στο ποτό και στη συνολική εμπειρία.

Το φαγητό, όπως το γνωρίζαμε, δεν θα επιστρέψει με την ίδια μορφή. Θα βρείτε, όμως, ένα περιποιημένο πλατό αλλαντικών και τυριών, μαζί με εθιστικούς βολβούς κρεμμυδιών από γνωστό αθηναϊκό ντελικατέσεν, ενώ με τον καιρό θα προστεθούν κι άλλα συνοδευτικά. Και αν, όσο διαβάζετε, σκέφτεστε τη μακαρονάδα με κιμά, ο Βασίλης σχεδιάζει να τη σερβίρει μία φορά την εβδομάδα, όταν φτιάξει τις ιδανικές συνθήκες που θα του επιτρέψουν να τη σερβίρει.

Πάνω απ’ όλα, θέλει να διατηρήσει την ταυτότητα ενός παλιού, κλασικού μπαρ. Ενός χώρου όπου μπορείς να έρθεις μόνος, χωρίς να χρειάζεται να έχεις κανονίσει παρέα, να πιεις το ποτό σου και να νιώσεις άνετα. Η μουσική θα παίζει σε χαμηλή ένταση, ώστε να μπορείς να μιλήσεις με τον διπλανό σου. Σκέφτεται να καλεί φίλους μουσικούς να παίζουν, να μπει ένα πιάνο κάποια στιγμή, διαθέσιμο σε όποιον θέλει να παίξει, κι ένα σκάκι. Θέλει να φέρει ένα κομμάτι ηρεμίας στον χώρο.

«Το μπαρ δεν είναι μόνο ένας χώρος για να πιείς. Μπορείς να κάνεις κι άλλα πράγματα». Θα προσθέσει επίσης δερμάτινο μαξιλαράκι κατά μήκος του μπαρ, για ακόμα περισσότερη άνεση (και σε περίπτωση που κάποιος πέσει από το ποτό να μην χτυπήσει, αφού αυτός ήταν εξαρχής ο σκοπός του στις μπάρες). Έχει βάλει κι ένα κουδουνάκι για να το χτυπάει όταν θέλει να επικοινωνήσει με κάποιον πελάτη.

Μιλώντας για πελάτες, δεν μπορώ να μην ρωτήσω πώς ένιωσαν οι παλιοί θαμώνες που είδαν το μαγαζί τους ξανά ανοιχτό. «Γελάω, γιατί έρχονται άνθρωποι που επισκέπτονταν το μαγαζί επί είκοσι και είκοσι πέντε χρόνια και με ρωτούν αν θα τους αφήνω να καπνίζουν μετά τις έντεκα το βράδυ. Δεν υπάρχει καμία περίπτωση, κι ας είμαι κι εγώ καπνιστής. Ο καθένας λέει τα δικά του. “Δεν θα βάλετε μακαρονάδα; Δεν θα βάλετε νάτσος; Πρέπει να τα βάλετε αυτά”. Έχει πλάκα. Εγώ, από την πλευρά μου, θα κάνω ό,τι μπορώ. Χθες ήρθε ένα ζευγάρι που με είχε τηλεφωνήσει νωρίτερα. Η κοπέλα, στο τηλέφωνο, λίγο έλειψε να βάλει τα κλάματα όταν έμαθε ότι ανοίξαμε. Όταν έφυγαν, όμως, δώσαμε τα χέρια και μου είπαν “Πολύ χαιρόμαστε που είσαι εσύ”».

Η παρέα μεγάλωσε στο τραπέζι μας, τα ποτήρια γέμιζαν και οι συζητήσεις κυλούσαν. Καιρό είχα να απολαύσω ένα τέτοιο σκηνικό – απορίας άξιο αφού σε αυτή την πόλη δεν μας λείπουν τα μπαρ. «Είμαι το ζωντανό παράδειγμα», λέει γελώντας.

«Κάποτε έβρισκα καταφύγιο στο Galaxy, στο Au Revoir. Μία στο τόσο, επισκεπτόμουν τον φίλο μου, τον Ιζνογκούντ, που έχει έναν φανταστικό χώρο, με παλιά μπάρα και ωραία ατμόσφαιρα. Κι ύστερα, σπίτι, Netflix. Νομίζω ότι έχουμε μπερδέψει λίγο τις έννοιες. Έχουμε μπερδέψει το φαγητό με το μπαρ, τι είναι wine bar, τι είναι μπαρ, τι είναι all-day. Κάθε χώρος χρειάζεται τη δική του ταυτότητα και, κυρίως, ανθρώπους που να μπορούν να την υποστηρίξουν. Όταν βάζεις λίγο από το ένα και λίγο από το άλλο, καταλήγουν στο τέλος όλα να μοιάζουν μεταξύ τους. Το ζητούμενο δεν είναι να τα προσφέρεις όλα, αλλά να ξέρεις τι θέλεις να προσφέρεις και να το κάνεις με συνέπεια».

Ο Βασίλης Δουσμανάκης δεν θέλει να βαριέται στο μαγαζί του, θέλει να περνάει καλά κι αυτό να το εισπράττει και ο πελάτης. Έχει ήδη ξεκινήσει να επισκέπτεται το μπαρ νεότερος σε ηλικία κόσμος, κάποιους να επιστρέφουν. «Τους ρωτάω πώς τους φαίνεται και μου απαντούν “διαφορετικό”. Ενθουσιάζονται γιατί δεν έχουν ξαναζήσει κάτι τέτοιο. Θέλω να τους μάθω την τζαζ».

Τον ρωτάω τι δεν θα μπει ποτέ στο Duende. Το σκέφτεται λίγο. «Μπλέντερ, όπως σε άλλα μπαρ. Εδώ γενικά δεν θα έχει ποτέ θόρυβο. Ειδικά σε ένα τόσο τουριστικό σημείο, με διαρκή βαβούρα, κλείνεις την πόρτα πίσω σου και βρίσκεσαι αλλού». Φεύγοντας σκεφτόμουν τι κάνει ένα μπαρ διαχρονικό. Αυτό που εξακολουθεί να έχει λόγο ύπαρξης, ακόμη κι όταν όλα γύρω του αλλάζουν.