iStock
ΦΑΓΗΤΟ ΣΤΟ ΧΕΡΙ

Πού θα φας νόστιμη πίτσα στο χέρι στην Αθήνα

Με αφορμή την παγκόσμια ημέρα πίτσας, ανατρέχουμε στην ιστορία της και κάνουμε στάση σε πέντε διευθύνσεις στην Αθήνα για να την απολαύσουμε στο χέρι.

Υπάρχουν αρκετές περίεργες παγκόσμιες ημέρες εκεί έξω αφού φαίνεται ότι οι άνθρωποι έχουν την ανάγκη να γιορτάζουν ότι αγαπούν. Και σίγουρα αγαπούν το φαγητό και ειδικά αυτό που φέρνει ευτυχία, όπως η πίτσα για παράδειγμα. Καθόλου τυχαίο το παράδειγμα αφού η 9η Φεβρουαρίου θεωρείται ημέρα αφιερωμένη στην πίτσα.

Δεν είναι βέβαια από που ξεκίνησε η ιστορία της πίτσας αλλά σύμφωνα με πληροφορίες που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο, λέγεται ότι όλα άρχισαν τον 18ο αιώνα στη Νάπολη της Ιταλίας. Τότε είναι που τα αρχεία δείχνουν για πρώτη φορά την παρουσία αυτού που σήμερα θεωρούμε ως σύγχρονη πίτσα. Ξεκίνησε ως ένα απλό ψωμί αλειμμένο με σάλτσα και πασπαλισμένο με τυρί. Είναι πιθανό ότι οι πρώτοι άνθρωποι που το έφτιαξαν ως σνακ για τις οικογένειές τους δεν είχαν ιδέα για το τι θα επακολουθούσε.

Η ιδέα των flatbreads με toppings φαίνεται να είναι αρκετά παλιά. Χρονολογείται πριν από αιώνες όταν οι Ρωμαίοι, οι Έλληνες και οι Αιγύπτιοι έτρωγαν το ψωμί τους σε αυτή τη μορφή. Το έβαζαν σε μια καυτή πέτρα ή σε φούρνους για να φτιάξουν το ψωμί και μετά άπλωναν τα γαρνιρίσματά τους, όπως βότανα ή μανιτάρια.

Στην πραγματικότητα, τον 1ο αιώνα π.Χ., ένας Ρωμαίος ποιητής μίλησε για στρογγυλά ψωμιά που πιστεύεται ότι έμοιαζαν με πίτσα. Στην αρχαία Ρώμη, έφτιαχναν πίνσα πάνω σε καυτή στάχτη και αυτό είναι αρκετά κοντά στη σύγχρονη πίτσα. Όταν αιώνες αργότερα, θα γεννηθεί η πίτσα στη Νάπολη, δεν ήταν σε καμία περίπτωση η λιχουδιά που ξέρουμε σήμερα, αλλά μια φθηνή επιλογή για να καλύψουν την πείνα τους και να αντέξουν στη δουλειά.

Μια σύντομη ιστορία της πίτσας

Με αυτή τη «μοντέρνα» πίτσα του 18ου αιώνα, οι Ιταλοί εισήγαγαν τις ντομάτες για να της δώσουν τη γνώριμη αγαπημένη γεύση της. Το ενδιαφέρον είναι ότι εκείνες τις μέρες, οι άνθρωποι πίστευαν ότι οι ντομάτες ήταν δηλητηριώδεις. Ωστόσο, η Αμερική εξήγαγε πολλές ντομάτες στην Ευρώπη, ενθαρρύνοντας τους ανθρώπους να τις χρησιμοποιούν ως γαρνιτούρες αφού είδαν ότι ήταν ασφαλείς για κατανάλωση. Επιπλέον, οι ντομάτες ήταν χρήσιμες λόγω της φθηνής φύσης τους και δεν χρειάζονταν μεγάλη δεξιοτεχνία για το μαγείρεμα.

Ήταν η επίσκεψη του βασιλικού ζεύγους Umberto I και Margherita που συνέβαλε στην ανάδειξη της πίτσας. Θέλοντας να ξεφύγουν από τα συνηθισμένα γαλλικά γεύματα, ο θρύλος λέει ότι ο Ιταλός Raffaele Esposito ήταν ο πρώτος που έφτιαξε μια νόστιμη πίτσα. Η Pizzeria di Pietro ήταν το μέρος όπου έκανε τα μαγικά του.

Το 1889, η βασίλισσα θα επισκεπτόταν τη Νάπολη και θέλοντας να την τιμήσουν, οι ηγέτες ανέθεσαν στον Raffaele να φτιάξει το εν λόγω φαγητό. Αφού δοκίμασε διαφορετικά είδη, λένε ότι αυτή που την κέρδισε ήταν η πίτσα που τα υλικά της είχαν τα χρώματα της ιταλικής σημαίας. Η Ιταλία έδωσε το όνομά της στην πίτσα κι αυτό σήμανε ότι το εν λόγω φαγητό ήταν πλέον αξιοσέβαστο. Μια βασίλισσα μπορούσε να φάει ένα φαγητό που θεωρούνταν ότι ήταν για τους φτωχούς.

Η πίτσα άφησε το στίγμα της στην Αμερική το 1905. Στη Νέα Υόρκη, μια πιτσαρία με το όνομα Lombardi’s δημιούργησε την πρώτη σπίθα, καθώς την ίδια χρονιά έλαβε την πρώτη εμπορική άδεια παρασκευής πίτσας που εκδόθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Οι διευθύνσεις για να φας πίτσα στο χέρι

Τι καλύτερο από το να απολαύσεις ένα κομμάτι πίτσα στο χέρι για να γιορτάσεις την ημέρα; Η πίτσα μπορεί να σταθεί σε ένα εστιατόριο, να πυροδοτήσει μόνο ένα concept και φυσικά να φαγωθεί οπουδήποτε ανεξαρτήτως ώρας. Ακόμα και στο χέρι.

Crust Pizza

Το όνομα της Crust συνδέθηκε εξαρχής με την πίτσα στο χέρι, αφού προ πανδημίας (όταν δηλαδή διασκεδάζαμε χωρίς περιορισμούς), εδώ κατέληγες μετά τα ποτά ή συνδύαζες το φαγητό με κάποιο live που γινόταν στο υπόγειο. Εδώ, μπορείς να πάρεις το κομμάτι που θέλεις, κάνοντας έτσι συνδυασμούς από τις διαφορετικές πίτσες που φουρνίζονται και να αράξεις έξω στον δρόμο, πίνοντας μια παγωμένη μπύρα πριν συνεχίσεις την πορεία σου. Ή μπορείς απλά να πάρεις πακέτο για το σπίτι.

ΤΖΑΪΑΝΤ pizza

Ζυμάρι που ωριμάζει για 48 ώρες και συνταγές που ξεφεύγουν από τις κλασικές ιταλικές, δημιουργούν μια πίτσα που μπορεί να οριστεί ως αθηναϊκή, σύμφωνα με τους δημιουργούς της.Το πόστο που βρίσκεται η ΤΖΑΪΑΝΤ – ένα μεγάλο όνομα για ένα μικρό μαγαζί – μπορεί να γίνει η αρχή ή το τέλος της εξόδου σου, ανάλογα με το πότε θέλεις να απολαύσεις την πίτσα σου. Στο μενού, βρίσκεις συνδυασμούς όπως μοσχάρι και μελιτζάνα, πατάτα, κολοκύθι και ξινομυζήθρα και μπρόκολο με λουκάνικο χωρίς όμως να λείπουν και οι πιο απλές επιλογές, όπως το ελαφρώς πικάντικο πεπερόνι.

Etien Pizza Bar

Ένα όμορφο pizza bar, με χρωματική παλέτα που βασίστηκε στα κτήρια της Νότιας Ιταλίας και προσοχή στις λεπτομέρειες, μοιάζει με το βαγόνι ενός τρένου που είναι έτοιμο προς αναχώρηση για το επόμενο γευστικό ταξίδι. Το Etien προτείνει πίτσα με λεπτή τραγανή ζύμη, για την οποία χρησιμοποιείται αλεύρι Mulino Quaglia από πετρόμυλο της Βόρειας Ιταλίας. Το ζυμάρι της πίτσας ωριμάζει με αργούς ρυθμούς, τουλάχιστον για 24 ώρες, με προζύμι ηλικίας 51 ετών. Οι επιλογές στον κατάλογο υπόσχονται να καλύψουν κάθε προτίμηση, αλλά όποια πίτσα κι αν επιλέξεις, τα υλικά τοποθετούνται μετά το ψήσιμο για να μη χάσουν τη γεύση τους από τις υψηλές θερμοκρασίες.

Alio Neighborhood Pizzeria

Το αδερφάκι του Alio που φέρει την υπογραφή του Άκη Βαρθαλάμη, του Παναγιώτη και του Γιάννη Λουκάκου, φέρνει τη street εκδοχή της αγαπημένης σε όλους μας πίτσας, στο Χαλάνδρι.Η φιλοσοφία τους στηρίζεται στο ότι θέλουν να προσφέρουν νόστιμη και προσιτή πίτσα στη γειτονιά, σε ένα χαλαρό περιβάλλον που υποστηρίζει το delivery και το take out, αλλά δεν παύει να έχει πάγκους σε στυλ πικ-νικ για όποιον θέλει να κάνει μια σύντομη στάση. Εδώ, η πίτσα ψήνεται σε ειδικούς φούρνους μέχρι να πάρει ωραίο και έντονο χρώμα για να προσφέρει τη μέγιστη δυνατή απόλαυση.

Totonno Pizzeria Napoletana

Αρκούν μερικά τετραγωνικά για να φτιαχτεί η τέλεια πίτσα. Ο χρόνος και η υγρασία παίζουν σημαντικό ρόλο στην προετοιμασία και στο Totonno, η ζύμη ωριμάζει για 72 ώρες και το ποσοστό υγρασίας φτάνει στο 75%. Τα πυρότουβλα του ξυλόφουρνου – που καταλαμβάνει ουσιαστικά και το μεγαλύτερο μέρος του καταστήματος – είναι από το Βεζούβιο, ενώ όλα τα υλικά προέρχονται από διάφορες πόλεις της Ιταλίας.