Ο θίασος του Θαυμαστού Καινούριου Κόσμου για την προφητεία του Aldous Huxley, έναν αιώνα πριν
Καλλιρρόη Μυριαγκού, Τάσος Λέκκας, Αναστασία Ραφαέλα Κονίδη, Ισιδώρα Δωροπούλου, Μάριος Κρητικόπουλος και Βασίλης Μηλιώνης μιλούν στο OneMan για την παράσταση της Αικατερίνης Παπαγεωργίου, που έρχεται στο Θέατρο Δίπυλον.
- 8 ΟΚΤ 2026
Μία κοινωνία απόλυτης σταθερότητας, όπου η τεχνολογία, η επιστήμη και η οργάνωση της ζωής έχουν εξαλείψει τον πόνο, την αμφιβολία και κάθε μορφή υπαρξιακής σύγκρουσης. Οι άνθρωποι ανήκουν σε προκαθορισμένες τάξεις, μεγαλώνουν με την αρχή ότι «όλοι ανήκουν σε όλους» και εκπαιδεύονται να αποφεύγουν κάθε μορφή ουσιαστικού συναισθηματικού δεσμού. Ο έρωτας, όπως τον γνωρίζουμε, δεν έχει θέση σε έναν κόσμο που φοβάται τη βαθιά σύνδεση και προωθεί τη διαρκή, επιφανειακή απόλαυση. Οι πολίτες εξουσιάζονται μέσα από την καταναγκαστική ευτυχία, την κατανάλωση, τη διασκέδαση και ένα φάρμακο-ναρκωτικό που εξαφανίζει κάθε ίχνος δυσφορίας.
Όταν όμως κάποιοι αρχίζουν να αμφισβητούν αυτό το σύστημα, αποκαλύπτεται το πραγματικό τίμημα της «τελειότητας»: η απώλεια της ελευθερίας, της αλήθειας και της ανθρώπινης ευαλωτότητας.
«Όλα αυτά, τα φαντάστηκα πριν από δεκαπέντε χρόνια. Τότε, η ουτοπία φαινόταν να βρίσκεται μακριά. Την είχα τοποθετήσει 600 χρόνια από τώρα, στο μέλλον. Σήμερα, όμως, δεν φαίνεται τόσο μακρινή», έγραφε ο Aldous Huxley για το μυθιστόρημά του, Θαυμαστός Καινούριος Κόσμος (Brave New World). Το σήμερα στο οποίο αναφερόταν ήταν το 1946. Το μέλλον που οραματίστηκε στο βιβλίο του, το είχε τοποθετήσει στο 2531, στον 26ο αιώνα. Επιστρέφοντας στο έργο του, μία δεκαπεντία αργότερα και έχοντας μεσολαβήσει ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος, η ρίψη της ατομικής βόμβας και η ραγδαία άνοδος του ολοκληρωτισμού και της τεχνολογίας, συνειδητοποίησε έντρομος ότι το εφιαλτικό μέλλον που είχε φανταστεί πλησίαζε την ανθρωπότητα με πολύ πιο γρήγορους ρυθμούς από ό,τι υπολόγιζε.
Σχεδόν έναν αιώνα μετά την κυκλοφορία του κλασικού δυστοπικού μυθιστορήματος επιστημονικής φαντασίας, η κοινωνία του Huxley μοιάζει τρομακτικά οικεία. «Δεν μοιάζει σήμερα με επιστημονική φαντασία, αλλά με σύγχρονο πολιτικό θρίλερ», υπογραμμίζει η Αικατερίνη Παπαγεωργίου, που θα μεταφέρει την ιστορία από το χαρτί στη σκηνή του Θεάτρου Δίπυλον.
Τη «θαυμαστή» αυτή κοινωνία θα ζωντανέψουν οι Καλλιρρόη Μυριαγκού, Τάσος Λέκκας, Αναστασία Ραφαέλα Κονίδη, Ισιδώρα Δωροπούλου, Μάριος Κρητικόπουλος και Βασίλης Μηλιώνης, που έρχονται στο OneMan για να μιλήσουν για…
… τον ρόλο τους στην παράσταση
Καλλιρρόη Μυριαγκού: Παίζω την Λίντα. Κατάγεται από τον Θαυμαστό Καινούριο Κόσμο, αλλά κάποια στιγμή στα νιάτα της σε ένα ταξίδι χάνεται στους καταυλισμούς. Γυρνάει μετά από 25 χρόνια στον Καινούριο Κόσμο εξαθλιωμένη, αλκοολική και μητέρα. Νοσταλγεί συνεχώς την παλιά, πολιτισμένη ζωή της και επιστρέφει στον πολιτισμένο κόσμο γεμάτη προσδοκίες και επιθυμία για ΣΟΜΑ: αυτό το θαυμαστό ναρκωτικό που σε κάνει νέο, όμορφο, χαρούμενο χωρίς λύπη και μνήμη για όλες της κακουχίες του παρελθόντος.
Τάσος Λέκκας: Με τη σειρά μου, ξεκινάω ως ο διευθυντής του Κέντρου Επώασης και Συμπεριφορικού Καθορισμού. Ένας άντρας βαθιά εμπλεκόμενος με το σύστημα του παγκόσμιου κράτους. Ενστερνίζεται τις αξίες του και τις υπερασπίζεται. Έχει εμφανώς βλέψεις για ανέλιξη, όμως κρύβει ένα σκοτεινό μυστικό που αν φανερωθεί θα τον καταστρέψει.
Συνεχίζω, ως ο Τζον, ο άγριος. Ένα παιδί γεννημένο και μεγαλωμένο στον κόσμο των αγρίων. Ένας κόσμος σκληρός και ζωώδης, εκτός του παγκόσμιου κράτους, που θα έλεγε κανείς πως είναι ελεύθερος. Ο Τζον όντας γιος της Λίντα, που γεννήθηκε μέσα στον πολιτισμένο κόσμο, βιώνει τον ρατσισμό και την απόρριψη. Ονειρεύεται να πάει στον Θαυμαστό Καινούριο Κόσμο, καθώς οι αφηγήσεις της μητέρας του φαίνονται μαγικές. Αγαπά να διαβάζει Σαίξπηρ και κουβαλά μαζί του πάντα ένα βιβλίο με τα έργα του. Θα πάει στον Θαυμαστό Καινούργιο Κόσμο και θα γίνει η αφορμή ο κόσμος αυτός να ταρακουνηθεί συθέμελα.
Αναστασία Ραφαέλα Κονίδη: Είμαι η Λενίνα Κράουν, μια νέα -προκαθορισμένη- γυναίκα Β+. Η Λενίνα θεωρείται όμορφη, δημοφιλής, έξυπνη, θελκτική και είναι υπεύθυνη του τμήματος Υπνοπαιδείας στο Κέντρο Επώασης και Συμπεριφορικού Καθορισμού του Παγκόσμιου Κράτους. Θέλει να δρα σύμφωνα με τις αξίες του κράτους αυτού και προσπαθεί να συμμορφωθεί καθόλα, διορθώνοντας τυχόν αποκλίσεις που φέρει. Σταδιακά ωστόσο η Λενίνα λειτουργεί ως ένας ενδιάμεσος χαρακτήρας ανάμεσα στην απόλυτη συμμόρφωση και την αμφισβήτηση.
Βασίλης Μηλιώνης: Ο ρόλος μου είναι ο Μπερνάρντ Μαρξ, ο υπεύθυνος Συμπεριφορικού Καθορισμού, στο Κέντρο Επώασης και Συμπεριφορικού Καθορισμού. Πρόκειται για έναν Α+ πολίτη, δηλαδή ανήκει στην αφρόκρεμα του κόσμου του Huxley. Παρόλα αυτά, ο ήρωάς μου είναι διαφορετικός από τους άλλους. Ενώ, όλοι οι πολίτες του Παγκοσμίου Κράτους είναι προκαθορισμένοι στο να έχουν συγκεκριμένο ρόλο και να αγαπούν αυτόν τον ρόλο που τους έχει δοθεί κοινωνικά, ο Μπέρναρντ δείχνει να αποκλίνει από τον γενικό κανόνα. Σταματάει να παίρνει ΣΟΜΑ και φαίνεται να διέπεται από προβληματισμούς και ανησυχίες που δεν συνάδουν με την πραγματικότητα του Κράτους. Ως συνέπεια αυτού, περιθωριοποιείται και αντιμετωπίζεται ως ιδιαίτερη περίπτωση ανθρώπου, πράγμα που τον καθιστά τρομακτικά μόνο, διαφορετικό από τους άλλους, μη μπορώντας κιόλας να συνειδητοποιήσει ποιο είναι το λάθος του ή αν έχει κάνει κάποιο λάθος που προκαλεί αυτή την συμπεριφορά από τους συμπολίτες του.
Στην παράσταση ή εγγενής του περιέργεια για τον κόσμο θα τον οδηγήσει στους Καταυλισμούς των Αγρίων, όπου θα έρθει αντιμέτωπος με έναν άλλο κόσμο, πρωτόγονο, γεμάτο έντονα συναισθήματα, πάθη, βία, με οτιδήποτε το Παγκόσμιο Κράτος έχει απορρίψει και απαγορεύσει. Αυτό το ταξίδι μένει να αλλάξει τη ζωή του μια για πάντα και θα τον οδηγήσει στη συνειδητοποίηση ότι ο κόσμος ή μάλλον οποιοσδήποτε κόσμος, ενέχει βία κάθε μορφής. Κάτι εκεί μοιάζει να είναι σύμφυτο με την ανθρώπινη φύση.
Αυτή είναι μια συνειδητοποίηση που θα τον οδηγήσει στην απελπισία. Είναι ένας άνθρωπος που αναζητά να βιώσει την ανθρώπινη εμπειρία σε όλο της το εύρος και ελπίζει σε ένα καλύτερο κόσμο, αλλά ο κόσμος που φαντάστηκε και αυτός αλλά και όλοι οι ήρωες, είναι ένας κόσμος που όπως λέει κάποια στιγμή η Λενίνα Κράουν «ίσως να μην έχει δημιουργηθεί ακόμη».
Ισιδώρα Δωροπούλου: Υποδύομαι τρεις ρόλους στην παράσταση: τη Φάνι, τη Χέλμ και τη Νοσοκόμα του Κέντρου Ετοιμοθάνατων. Η Φάνι, είναι η τέλεια εκπρόσωπος της κοινωνίας του Θαυμαστού Καινούριου Κόσμου. Δεν αμφισβητεί το σύστημα ποτέ. Ελπίζει σε μία ευχάριστη και ασφαλή ζωή χωρίς σκέψεις και έντονα συναισθήματα. Εκπροσωπεί τον άνθρωπο, ο οποίος έχει αποδεχτεί πλήρως την κοινωνία του Θαυμαστού Καινούριου Κόσμου και δεν αμφισβητεί καθόλου τους κανόνες του.
Η Χελμ από την άλλη, είναι συγγραφέας και ιδιαιτέρως έξυπνη. Τόσο έξυπνη ώστε να καταλαβαίνει ότι το Σύστημα αυτό, εξαφανίζει κάθε ατομικότητα. Αμφισβητεί τους κανόνες του και αναζητά την Ελευθερία και τη δημιουργικότητα.
Η Νοσοκόμα δείχνει πόσο απρόσωπη και ελεγχόμενη είναι η κοινωνία. Είναι προκαθορισμένη να κάνει σωστά τη δουλειά της και να διασφαλίσει ότι κανείς δεν θα θρηνήσει το θάνατο κανενός.
Μάριος Κρητικόπουλος: Παίζω τον Μουσταφά Μοντ. Πρόκειται για τον ανώτατο επόπτη του Παγκόσμιου Κράτους, του αποκαλούμενου Θαυμαστού Καινούριου Κόσμου. Εχει καταφέρει από την ίδρυση του κράτους αυτού, να δημιουργήσει έναν κόσμο ευημερίας, ανάπτυξης και καθολικής ευτυχίας.
Εν αντιθέσει με τους υπόλοιπους χαρακτήρες του έργου που γνωρίζουν μόνο αυτόν τον υπέροχο – φαινομενικά- κόσμο, ο Μουσταφά γνωρίζει και κάτι παραπάνω που αποκαλύπτεται στην εξέλιξη της ιστορίας στη παράστασή μας. Ελπίζει για ένα παρόν και ένα μέλλον όπου όλοι οι άνθρωποι είναι ευτυχισμένοι με ό,τι κι αν κάνουν, είτε αυτό είναι υπάλληλος σε κάποιο εργοστάσιο είτε είναι διευθυντής σε κάποια από τις μονάδες του κέντρου. Φροντίζει με κάθε κόστος να κρατήσει την ισορροπία στον καινούριο κόσμο που έπλασε το διαχειριστικό συμβούλιο του παγκόσμιου κράτους.
… τον τίτλο του έργου, που μας κλείνει το μάτι
Αναστασία Ραφαέλα Κονίδη: Η φράση «Θαυμαστός Καινούριος Κόσμος» προέρχεται από τα χείλη της Μιράντα στην Τρικυμία του Σαίξπηρ. Ο τίτλος του έργου είναι όντως ειρωνικός μιας και αυτό που παρουσιάζεται ως ουτοπία είναι ένα κράτος που στερεί από τα μέλη του το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης, εκπαιδεύοντάς τα να είναι ευτυχισμένα μέσα σε ένα καθεστώς ανελευθερίας.
Βασίλης Μηλιώνης: Η Μιράντα στο έργο του Σαιξπηρ, απευθύνεται χρησιμοποιώντας αυτή τη φράση, σε ανθρώπους που είναι στην πραγματικότητα δολοφόνοι και προδότες, αγνοώντας αυτές τους τις ιδιότητες, αφού ζει απομονωμένη σε ένα νησί.
Προσωπικά, πιο πολύ αντιλαμβάνομαι την έννοια του θαυμαστού με την αρχαιοελληνική του σημασία, που πιο πολύ σχετίζεται με την απορία. Την έννοια του ξαφνιάσματος μπροστά σε κάτι παράξενο ή ανεξήγητο. Για τον κάθε ήρωα είναι κάτι διαφορετικό. Για τον Μπέρναρντ, για παράδειγμα, Θαυμαστός Καινούριος Κόσμος μπορεί να είναι ο κόσμος των Άγριων. Εκεί απευθύνεται για να ερμηνεύσει αυτό που του συμβαίνει. Και πράγματι αυτό που βιώνει εκεί είναι κάτι παράξενο και ανεξήγητο. Οι άνθρωποι στο Παγκόσμιο Κράτος προέρχονται από φιάλες. Πώς είναι λοιπόν κανείς να γεννιέται; Στον πολιτισμένο κόσμο δεν βιώνονται έντονα συναισθήματα, άρα πώς είναι να νιώθει κανείς;
Ταυτόχρονα όμως, ανεξάρτητα από την υποκειμενική κάθε ήρωα, εξετάζοντάς το ως αναγνώστες ή στη δική μας περίπτωση ως θεατές, θαυμαστό (άξιο απορίας) είναι και το πού μπορεί να οδηγήσει η χρήση της τεχνολογίας και η επιστημονική κατάρτιση, όταν αυτή εργαλειοποιηθεί από το καπιταλιστικό σύστημα. Σίγουρα ο Huxley, αυτό που έχει κάνει πολύ καλά είναι όχι να προβλέψει απαραίτητα μια μελλοντική δυστοπία, αλλά να παρατηρήσει σε βάθος και με φοβερή οξυδέρκεια το παρόν του σε παραλληλισμό με την άγρια φύση του ανθρώπου.
Ισιδώρα Δωροπούλου: Αναφορικά με αυτό που είπε ο Βασίλης, ο Huxley πράγματι δεν μιλά μόνο για ένα φανταστικό μέλλον. Μας προειδοποιεί για το πού μπορεί να οδηγήσει η υπερβολική εξάρτηση από την τεχνολογία, την κατανάλωση και την εύκολη διασκέδαση, θυσιάζοντας την ελευθερία και την κριτική μας σκέψη. Είναι δυστυχώς ένα «κλείσιμο ματιού» διότι πολλές πλευρές του, υπάρχουν ήδη, σε μικρότερο βαθμό, και στη δική μας κοινωνία.
Μάριος Κρητικόπουλος: Είναι σαν να βλέπεις το τέλειο περιτύλιγμα από ένα κουτί δώρου, με το υπέροχο χρυσαφί χρώμα, την όμορφη κορδέλα άψογα δεμένη, με έναν περίοπτο φιόγκο στην κορυφή σε πορφυρή απόχρωση. Και δεν πρόκειται για ένα κουτί μικρό σε μέγεθος, όχι, είναι ένα κουτί στο μέγεθος ενός πύργου, που ξεχωρίζει από μακριά, φωνάζει για το πόσο τέλειο και υπέροχο είναι. Όταν βλέπεις όμως ένα άψογο περιτύλιγμα, τόσο καλά διπλωμένο, με τις διπλώσεις μετρημένες στο εκατοστό, αναρωτιέσαι τι το τόσο πολύτιμο κρύβει μέσα του.
Σε αυτή την παράσταση θα δει κανείς το υπέροχο κουτί δώρου, αλλά θα δει και τι κρύβει μέσα του και τότε, θα αποφασίσει, αν αυτό το περιτύλιγμα ταιριάζει με το περιεχόμενό του.
Καλλιρρόη Μυριαγκού: Ο νέος αυτός κόσμος, ο λεγόμενος θαυμαστός, πουλάει, διαφημίζει και υπόσχεται μια ζωή χωρίς λύπη, χωρίς θυμό, χωρίς αρρώστιες, γήρας και θάνατο γρήγορο και ανώδυνο. Χαρίζει την αέναη ευτυχία, ότι όλα είναι καλά, θαυμαστά, αρμονικά φτιαγμένα. Ο μηχανισμός αυτός είναι σίγουρα γοητευτικός κι ας οδηγεί τον άνθρωπο στην πιο ακραία στέρηση της ελευθερίας του και ανεξαρτησίας του, αρκεί να αποφευχθεί κάθε πιθανή ρήξη και ανατροπή.
Τάσος Λέκκας: Ο Θαυμαστός Καινούριος Κόσμος είναι στην πραγματικότητα μία προσπάθεια των αρχών του Παγκόσμιου Κράτους να ελέγχουν και να καταστέλλουν. Μόνο και μόνο η απαγόρευση των έντονων συναισθημάτων, τον καθιστούν προβληματικό. Ο Huxley αποτυπώνει, κατ’ εμέ, τους φόβους του για το πού οδεύει η ανθρωπότητα σε σχέση με θέματα, όπως η αποξένωση των ανθρώπων ή η ραγδαία αύξηση της τεχνολογίας. Ας μην ξεχνάμε και πόσο φορτισμένη ήταν η περίοδος που το έγραψε και που οδήγησε στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.
… τον κόσμο του Aldous Huxley που συναντά τον δικό μας
Καλλιρρόη Μυριαγκού: Το έργο γράφτηκε το 1931 και εκδόθηκε έναν χρόνο αργότερα. Τότε, ίσως, φάνταζε ακραία φαντασιακό μελλοντολογικό. Τώρα θυμίζει πολύ τον κόσμο μας ή το άμεσο δυστοπικό μέλλον του κόσμου μας. Στον κόσμο του Huxley συμβαίνουν τα εξής παρακάτω: τα ΜΜΕ ελέγχουν τη σκέψη. Η τεχνολογία γίνεται το απόλυτο όπλο του συστήματος για εξουσία και έλεγχο. Κυβερνά η ελίτ της ισχύος. Η ομοιομορφία των ανθρώπων είναι το κυρίαρχο ζητούμενο. Ο Μαζάνθρωπος είναι το νέο ζητούμενο, στυλ και είδος. Ο Θαυμαστός Καινούριος κόσμος είναι ένα Παγκόσμιο Κράτος που θα εμποδίσει οποιαδήποτε αναταραχή και ρήξη. Η τεχνολογία και ο προκαθορισμός της συμπεριφοράς ή του DNA εδραιώνουν τον νέο άνθρωπο που θα ελέγχεται, όχι μέσω του φόβου, αλλά μέσω της ευχαρίστησης και της λήθης. Μας θυμίζουν κάτι όλα αυτά;
Ισιδώρα Δωροπούλου: Τεχνολογία, τεχνητή νεότητα, υπερκαταναλωτισμός, πρόσβαση μέσω ίντερνετ σε άπειρες πληροφορίες, αλλά όχι σε γνώση. Social media τα οποία μας κάνουν να νομίζουμε ότι έχουμε κοινωνική ζωή και φίλους, ωστόσο αυτό που κάνουν είναι να μας αποσπούν από την αληθινή και ουσιαστική επικοινωνία μεταξύ μας. Οι άνθρωποι είμαστε πιο μόνοι από ποτέ.
Αυτό που είναι εξαιρετικά επίκαιρο είναι ακριβώς αυτός ο μηχανισμός της κοινωνίας που περιγράφει ο Huxley: μία κοινωνία μπορεί να ελέγχει τους ανθρώπους, όχι μόνο με φόβο και βία, αλλά ακολουθώντας τον εντελώς αντίθετο φαινομενικά τρόπο. Προσφέροντάς τους άνεση, κατανάλωση, διασκέδαση και εύκολη ικανοποίηση.
Αναστασία Ραφαέλα Κονίδη: Ο Huxley επιχειρεί να μας αφυπνίσει πνευματικά. Δημιουργεί το τέλμα, για να το συνειδητοποιήσουμε και να το αποφύγουμε, πριν να είναι πολύ αργά. Μας υπενθυμίζει, την ατομική μας ευθύνη απέναντι στην ιστορία και υπερτονίζει πως η ελευθερία της επιλογής, εξαρτάται κι από την επιλογή της ελευθερίας.
Μάριος Κρητικόπουλος: Νιώθω ότι ζούμε σε μια πραγματικότητα στην οποία δε μας αφήνουν πολλά περιθώρια να αφουγκραστούμε το τι πράγματι συμβαίνει σε εμάς, στον διπλανό μας, στον κόσμο γενικότερα. Ζούμε μέσα σε μια φιάλη, αόρατα σχηματισμένη γύρω από μας και είμαστε μέρος μιας πολύ μεγαλύτερης φιάλης, αυτής του κόσμου στον οποίο ζούμε. Μόνο που αυτή τη φιάλη δεν την επιλέξαμε ακριβώς εμείς, μας την έχει τοποθετήσει κάποιος άλλος. Και μέσα σε αυτή σου επιβάλουν να είσαι χαρούμενος κι ότι όλα είναι καλά. Στην πραγματικότητα, τίποτα και κανένας δεν είναι καλά.
Τάσος Λέκκας: Δυστυχώς, ο συγγραφέας είδε το μέλλον κι αυτό είναι τρομακτικό. Βρίσκω συνεχώς αναλογίες με την εποχή μας, όπως η ανάγκη να ζούμε σε μία πλασματική χαρά αποφεύγοντας οτιδήποτε μπορεί να έχει κόστος. Πολλές φορές μοιάζει να μας αφορά περισσότερο η εικόνα και το φαίνεσθαι παρά η ουσία. Ο Τζον, δανειζόμενος, τα λόγια του Άμλετ αναρωτιέται: Να ζει κανείς ή να μη ζει; Πού βρίσκεται η ευγένεια του ανθρώπου;
Βασίλης Μηλιώνης: Για μένα το πιο σοκαριστικό, και το πιο ύπουλο πράγμα που προφητεύει με ένα τρόπο η δυστοπία του Huxley, είναι το πώς ο έλεγχος πια δεν ασκείται μόνο μέσω του φόβου, αλλά κυρίως μέσω της ευχαρίστησης, της κατανάλωσης, της τεχνητής ευφορίας, της κατάργησης της εμπλοκής στα πράγματα, της άνεσης και της ασφάλειας. Τι από όλα αυτά είμαστε διατεθειμένοι να θυσιάσουμε ως άνθρωποι που ζούμε στο 2026; Προλαβαίνω να πω, σχεδόν τίποτα.
Ζούμε παγιδευμένοι στη φούσκα της ευτυχίας του μικρόκοσμού μας, αγνοώντας την μεγαλύτερη εικόνα ή ακόμα χειρότερα, έχοντας πάρει απόφαση πως ότι και να γίνει ο κόσμος δεν αλλάζει. Οπότε, η απάντηση ποια είναι; Ζούμε τη ζωή στη φούσκα μας, επιτελώντας καθημερινά το σκοπό που είμαστε προκαθορισμένοι να επιτελέσουμε. Έχουμε την ψευδαίσθηση της κοινωνικής κινητικότητας (και ναι δεν ζούμε σε κάστες με την έννοια των καστών που αυστηρά διαχωρίζονται στο βιβλίο), αλλά πόσο ισχύει αυτό τελικά στην πραγματικότητα; Πόσο εφικτό είναι για έναν άνθρωπο που ζει σε μια παραγκούπολη στην Μανίλα να «σκαρφαλώσει» στον ουρανοξύστη που χτίστηκε ακριβώς δίπλα του; Πόσο αυστηρά καθορισμένο είναι αυτό στο σήμερα και δεν το καταλαβαίνουμε απλώς επειδή έχουμε την τύχη να έχουμε γεννηθεί σε αυτό που ονομάζουμε πολιτισμένο κόσμο; Πόσο κοντά και πόσο μακριά ταυτόχρονα βρίσκεται ο πόλεμος; Πόσα συρματοπλέγματα μπορούμε να υψώσουμε για να διαχωρίσουμε τη ζωή μας απ’ τη δυστυχία;
***
Θαυμαστός Καινούριος Κόσμος
Σκηνοθεσία: Αικατερίνη Παπαγεωργίου
Θεατρική Διασκευή: Έλενα Τριανταφυλλοπούλου
Ερμηνεύουν: Ισιδώρα Δωροπούλου, Αναστασία Ραφαέλα Κονίδη, Μάριος Κρητικόπουλος, Τάσος Λέκκας, Καλλιρρόη Μυριαγκού, Βασίλης Μηλιώνης
Σκηνικά: Μαρία Φιλίππου
Κοστούμια: Ειρήνη Γεωργακίλα
Μουσική: Jeph Vanger
Κίνηση: Χρυσηίς Λιατζιβίρη
Φώτα: Στέλλα Κάλτσου
Βοηθός σκηνοθέτη: Ειρήνη Χαριτοπούλου
Φωτογραφίες: Ελίνα Γιουνανλή
Επικοινωνία – Γραφείο Τύπου: Μαρία Τσολάκη
Social Media – Διαφήμιση: Renegade Media, Βασίλης Ζαρκαδούλας Διεύθυνση Παραγωγής: Τεχνηχώρος
Info: από 31/10 στο Θέατρο Δίπυλον. Προπώληση εδώ.
Ακολουθήστε το OneMan στο Google News και μάθετε τις σημαντικότερες ειδήσεις.