Τα πιο ωραία λαϊκά πάνω από ένα pad thai τα είχαμε χορέψει

Αν κάποιος μου έλεγε στα είκοσι πέντε μου ότι θα επέστρεφα ξανά σε μέρη που συνδυάζουν τη live μουσική με το φαγητό, θα έκανα σίγουρα eye rolling. Γιατί, πολύ απλά, είχα τιμήσει πολύ αυτό το concept ως φοιτήτρια και, όπως μάλλον θα θυμάστε, μέχρι και πριν από μερικά χρόνια τα γλέντια και οι χοροί στην Αθήνα συνήθως πήγαιναν αγκαζέ με δυσκολοχώνευτες τηγανιές και αμφιβόλου ποιότητας κρασί.

Κάποια στιγμή πήγαινα τόσο συχνά σε ένα μεζεδοπωλείο και είχα αποκτήσει τόση οικειότητα, που αργά το βράδυ ανέβαινα να πω και ένα τραγούδι – φοβερό πράγμα το θάρρος και το θράσος της νιότης. Το τραγούδι το θυμάμαι φυσικά: ήταν το «Άδειο μου πακέτο» του Φίλιππου Νικολάου. Από το φαγητό όμως, νάδα· καμία μνήμη.

Τώρα πια, στα τριάντα πέντε, σκέφτομαι ότι μεγάλη μπουκιά φάε και μεγάλη κουβέντα μην πεις, γιατί πού με χάνεις, πού με βρίσκεις στον Άγγελο των Εξαρχείων είμαι, ενώ τις προάλλες πρότεινα στις φίλες και συναδέλφους του Oneman να βγούμε Κυριακή μεσημέρι για λαϊκά και thai στο Ψυχικό. Ο διάλογος που ακολούθησε ήταν ο εξής:

– Εννοείς ότι θα τρώμε ταϊλανδέζικο και θα ακούμε λαϊκά;

– Ω ναι.

– Τι άλλο θα μου προτείνετε;

– Αμάν, ρε συ, πού πήγε το κέφι; Μόνο τα κεφτεδάκια πιστεύεις πάνε με τα λαϊκά;

Για να μην τα πολυλογώ: γελάσαμε, το κανονίσαμε και πήραμε τον δρόμο για το Ψυχικό.

Το φαγητό και τον χώρο τα ήξερα ήδη. Βρεθήκαμε στο Sister, σε ένα bar-restaurant με χαρακτήρα, στεγασμένο σε ένα νεοκλασικό του ’50, σε ένα «συντηρημένο γκρεμίδι», όπως με χιούμορ μού το είχε περιγράψει ο Κωνσταντίνος Ζουγανέλης (δημιουργός του θρυλικού Bar Guru Bar και του Buba) όταν το είχα επισκεφτεί πρώτη φορά. Το ισόγειο, με τις φανερές υποστυλώσεις, έχει αυτό που λέμε industrial design, αλλά σε φοβερή εκτέλεση. Ανεβαίνοντας τις σκάλες, θα συναντήσετε κλωστρά, διακοσμητικά στοιχεία που φτιάχνονταν κάποτε κατά παραγγελία και είναι μοναδικά σε κάθε σπίτι, αφήνοντας το φως να εισέλθει στον χώρο και δημιουργώντας ταυτόχρονα σκιάσεις.

Ο πρώτος όροφος του Sister είναι σαν ένα ακόμα εστιατόριο μέσα στο εστιατόριο. Μαζί με τα κομμάτια του αρχικού πατώματος που έχουν τοποθετηθεί στους τοίχους, παρατηρήστε όλη εκείνη την αυθεντική τέχνη που φιλοξενεί – κάπου στη σκάλα πέτυχα έναν Ακριθάκη. Σε αυτόν τον όροφο στήνεται το λαϊκό πάλκο κάθε Κυριακή μετά τις τρεις το μεσημέρι, με τη Δήμητρα Τσαγκαράκη στο τραγούδι, τον Σωτήρη Τσόγκα στο μπουζούκι, τον Κωνσταντίνο Μιχαλάκη στο ακορντεόν και τον Άγη Παπαπαναγιώτου στην κιθάρα.

Πώς ήρθε όμως στον Κωνσταντίνο Ζουγανέλη να παντρέψει τον Μανώλη Χιώτη και τη Μαίρη Λίντα, τον Γιάννη Καλαντζή, τη Βίκυ Μοσχολιού, τον Στέλιο Καζαντζίδη, τον Στράτο Διονυσίου, τον Πάνο Τζανετή, την Πόλυ Πάνου και τη Στέλλα Χασκίλ με τα dumplings (αν πετύχετε τα ημέρας με το οσομπούκο και το κόκκινο κάρι, να τα πάρετε), το pad thai και τη μαριναρισμένη τραγανή πάπια που φτάνει στο τραπέζι με φρέσκα λαχανικά και hoisin sauce, για να την τυλίξουμε μόνοι μας μέσα σε λεπτά pancakes ατμού; Σκέφτηκε ότι σε ένα τέτοιο σπίτι θα είχε κάποτε την τιμητική του το αστικό λαϊκό τραγούδι.

Είναι έξυπνη ιδέα; Προσωπικά, σίγουρα προτιμώ να σιγοτραγουδάω «το πλοίο θα σαλπάρει για λιμάνια ξένα» και «αλλοτινές μου εποχές, αλλοτινοί μου χρόνοι», ενώ τα παίζει ένα καλοκουρδισμένο σχήμα, από το να ακούω αυτά τα ακατανόητα deep house lounge edits πιο σύγχρονων λαϊκών κομματιών που φοριούνται πια πολύ και στα εστιατόρια. Δηλαδή, αν είναι να παίζετε Ρέμο την ώρα που τρώμε, τουλάχιστον βάλτε μας την ορίτζιναλ εκτέλεση.

Και επειδή κάποιος με ρώτησε πρόσφατα σε ποιο μέρος να βγει που να έχει και μια ζωντάνια πέρα από καλό φαγητό, μια χαρά πάει, θα πω, το «Λαϊκό τσα τσα» του Πάνου Γαβαλά με τη σαλάτα με παπάγια και τη σούπα Tom Kha Kai στο τραπέζι. Και έναν χορό έριξε μια παρέα και, όταν μπήκε το «Δεν έχει δρόμο να διαβώ», ένας άντρας πίσω μας ξαναέκατσε στη θέση του, απόλαυσε το τραγούδι μέχρι τέλους και μετά έφυγε.

Είναι φάση; Βγαίνει ο ήλιος από την Ανατολή;