Ο Ηλίας Βρεττός θέλει να φτάνει τον εαυτό του στα άκρα – κυριολεκτικά

18 χρόνια μετά την κυκλοφορία του πρώτου του τραγουδιού, ο Ηλίας Βρεττός σίγουρα δεν χρειάζεται συστάσεις, αλλά μάλλον ένα «σκούντηγμα» κάθε τόσο για μια ακόμα συνέντευξη.

Αυτή τη φορά μοιράζει τον χρόνο του σε 3 πόλεις για τις εμφανίσεις του, ενώ παράλληλα κατακτά πολλαπλές κορυφές – μεταφορικές, αλλά πλέον και κυριολεκτικές.

Στα social media έγραψες ότι η κορυφαία σου στιγμή για το 2025, ήταν όταν ανέβηκες στα Ιμαλάια. Πες μου περισσότερα για το πώς ήταν αυτή η εμπειρία.

Ήταν ένα πολύ ιδιαίτερο, μοναδικό ταξίδι. Εγώ δεν έχω καμία σχέση με την ορειβασία, ούτε καν με την πεζοπορία. Κάναμε πέρσι μια δράση στον Όλυμπο, όπου ανεβάσαμε τη μικρή Λουκία, ένα απίστευτο, χαρούμενο και πανέξυπνο κοριτσάκι, το οποίο δυστυχώς γεννήθηκε με κάποια κινητικά προβλήματα. Είχε όνειρό της να ανέβει στην ψηλότερη κορυφή της Ελλάδας και όταν με ενημέρωσαν για αυτή τη δράση, ήθελα οπωσδήποτε να λάβω μέρος κι εγώ.

Καταφέραμε και ανεβάσαμε τη μικρή Λουκία πέρσι το καλοκαίρι στον Μύτικα και εκεί γνωριστήκαμε με τον Μάριο Γιαννάκου, έναν από τους ελάχιστους Έλληνες που έχουν πατήσει την κορυφή του πλανήτη, το Έβερεστ. Μου μίλησε για πρώτη φορά για αυτό το ταξίδι στο Νεπάλ που θα γινόταν το Πάσχα κι εγώ συγκλονίστηκα, γιατί από μικρός βλέπω ντοκιμαντέρ για το Έβερεστ και είχα όνειρό μου κάποια στιγμή να βρεθώ εκεί.

Δεν υπήρχε κανένας τρόπος να βρεθώ εκεί γιατί είχα πάρα πολλές επαγγελματικές υποχρεώσεις. Όμως άνοιξε ξαφνικά ένα παράθυρο, ακυρώθηκαν κάποια lives μου και τελευταία στιγμή πήρα τηλέφωνο τον Μάριο και του λέω «Σε παρακαλώ πολύ, βρες έναν τρόπο να με βάλεις στην εκδρομή μαζί με τη γυναίκα μου», όπως και έκανε.

Μπήκαμε σαν τα πρόβατα στη σφαγή, με τη γυναίκα μου σε όλο αυτό, διότι δεν συνειδητοποιούσαμε τι πάμε να κάνουμε. Ήταν ένα ταξίδι με τεράστιες δυσκολίες, σωματικές και ψυχολογικές. Ήταν μια πεζοπορία 17 ημερών σε πολύ αφιλόξενο τερέν και σε πολύ μεγάλο υψόμετρο. Ήταν κάτι πάρα πολύ απαιτητικό για το οποίο ήμασταν τελείως απροετοίμαστοι.

Όμως με βοήθησε να ξεκλειδώσω καινούργιες πίστες μέσα μου, καθώς είναι ένα ταξίδι που σου ανοίγει πολύ έντονα τον εσωτερικό διάλογο. Αυτά που βίωσα, κατάφερα να κατακτήσω και να ξεπεράσω τα όριά μου εκεί στα Ιμαλάια, ήταν πράγματα τα οποία με έχουν αναδιαμορφώσει ως άνθρωπο και αισθάνομαι πάρα πολύ χαρούμενος και τυχερός που το έζησα όλο αυτό.

Γι’ αυτό και ανέφερα ότι ήταν η κορυφαία μου στιγμή, γιατί ήταν κάτι το οποίο με βοήθησε να βρω τον εαυτό μου, τα όριά μου, την ψυχολογία μου, τις αντοχές μου, τον χαρακτήρα μου σε ένα άλλο επίπεδο. Και το ίδιο νομίζω συνέβη και με τη γυναίκα μου, η οποία δεν έχει καμία σχέση.

Δεν είχε καμία κάψα να πάει εκεί πέρα, ήταν δική μου θέληση και η Αναστασία απλά ακολούθησε. Τα κατάφερε κι αυτή εξαιρετικά κι έχουμε να το θυμόμαστε.

Ήταν καλύτερα που ήσασταν μαζί από το να ήσουν μόνος σου;

Από τη μία βοηθά σίγουρα να έχεις έναν άνθρωπο να μοιράζεσαι τις δυσκολίες. Πρέπει να καταλάβεις ότι ήμασταν στη μέση του πουθενά. Δεν υπάρχουν αμάξια ή άλλο μεταφορικό μέσο.

Υπάρχουν μόνο ζώα. Βρίσκεσαι σε πολύ υψηλό υψόμετρο που αν δεν εκτεθείς σε υψόμετρο δεν μπορείς να καταλάβεις πώς η έλλειψη οξυγόνου επηρεάζει τον ανθρώπινο οργανισμό και τις αντοχές σου. Κοιμόμασταν χωρίς θέρμανση, χωρίς ρεύμα, σε καταλύματα στα οποία απλά έπρεπε να είσαι στους -10 βαθμούς Κελσίου, να μπεις σε ένα sleeping bag και να κοιμηθείς σε ένα βρώμικο κρεβάτι στη μέση του πουθενά. Δεν φάγαμε κρέας για 17 μέρες. Ήταν κάτι πάρα πολύ δύσκολο.

Απ’ τη μία ήταν πολύ ωραίο και καλύτερο να το μοιράζεσαι με τον άνθρωπό σου. Απ την άλλη, εγώ που τρελαινόμουν να το κάνω, το να έχω να προσέξω και να διαχειριστώ και την γυναίκα μου, η οποία δεν είχε και την τρέλα να το κάνει, αλλά απλά ακολούθησε, σε κάποιες περιπτώσεις δυσκόλευε την κατάσταση. Όμως στο τέλος της ημέρας, χαίρομαι πάρα πολύ που το μοιραστήκαμε και έχουμε να θυμόμαστε ότι είναι κάτι που κατακτήσαμε μαζί.

Ποιος είναι ο επόμενος στόχος που έχεις για το 2026; Άλλη κορυφή που θες να κατακτήσεις;

Πριν από λίγο καιρό ανεβήκαμε με τον Σταύρο Ξύτσα στο Φλάμπουρο στα 2.193 μέτρα. Ήταν μια δύσκολη πεζοπορία στα χιόνια, στον πάγο, στις δυο πιο κρύες νύχτες του χειμώνα.

Η θερμοκρασία έφτασε μέχρι -25. Μείναμε έξω σε σκηνές. Γενικά ήταν μια πολύ ωραία ανάβαση αυτή που κάναμε και μια ωραία κορυφή στην Ελλάδα.

Δεν θα χαρακτήριζα τον εαυτό μου σε καμιά περίπτωση ορειβάτη. Όταν μπορώ να ακολουθήσω τα παιδιά, που είναι πλέον φιλαράκια μου, το κάνω. Δεν έχω κάποιο άμεσο στόχο για το για το ‘26, αλλά δεν ξέρω τι μπορεί να προκύψει.

Σίγουρα θα ήθελα οπωσδήποτε κάποια στιγμή να πάμε στο Κιλιμάντζαρο και στο Μάτσου Πίτσου που υπάρχουν πολύ ωραίες πεζοπορίες και πολύ ωραίες δράσεις. Δεν ξέρω αν θα γίνει φέτος, αλλά είναι στο bucket list μου, όπως και ο Αρκτικός κύκλος όπου συζητάμε για μια δράση εκεί και στην Ανταρκτική, αλλά αυτά είναι λίγο πιο μακρινά.

Ελπίζω να είμαστε καλά, να έχουμε υγεία και να μπορέσουμε να τα πραγματοποιήσουμε, γιατί υπάρχει πάρα πολλή δουλειά με τα καλλιτεχνικά. Αυτά είναι μεγάλα ταξίδια που απαιτούν πολλές ημέρες, πολλή προετοιμασία και πολύ ελεύθερο χρόνο, τον οποίο αυτή τη στιγμή δε διαθέτω, γιατί έχω αφοσιωθεί και αφιερωθεί πάρα πολύ φέτος στη δουλειά μου.

Πώς νιώθεις με τα σχόλια του κόσμου γι’ αυτού του είδους τα επιτεύγματά σου; Έχει και κάποιους που σε θέλουν στο Survivor; Τι απαντάς σε αυτούς;

Το Survivor είναι κάτι τελείως διαφορετικό. Μου έχουν κάνει κατά καιρούς πολλές φορές πρόταση, αλλά είναι κάτι πάρα πολύ μακριά από μένα. Είναι πιο πολύ ένα ριάλιτι, παρά ένα παιχνίδι επιβίωσης και όλο αυτό είναι πολύ μακριά από εμένα γιατί πιστεύω ότι με μία κάμερα μπροστά στο πρόσωπό σου, 24/7, σε δύσκολες συνθήκες και σε δύσκολες στιγμές, ο καθένας θα βγάλει τον κακό του εαυτό, την κακή του πτυχή. Και δεν είμαι καθόλου υπέρ αυτού του τσαλακώματος.

Προσωπικά πιστεύω ότι ένας άνθρωπος που κάνει μία δουλειά στην οποία εκτίθεται και έχει κόσμο ο οποίος τον ακολουθεί, τον θαυμάζει, έρχεται και τον παρακολουθεί, θα πρέπει να προστατεύει την εικόνα του.

Όλοι έχουμε τις κακές στιγμές μας. Δεν χρειάζεται, νομίζω, ένας καλλιτέχνης, να προβάλλει την άσχημη πλευρά του. Αυτό είναι ο πιο βασικός λόγος που δεν θα έβαζα τον εαυτό μου σε μια τέτοια διαδικασία.

Αν υπήρχε ένα Survivor χωρίς κάμερες και ήταν καθαρά θέμα επιβίωσης και challenge, τότε σίγουρα θα ήταν κάτι που θα με ενδιέφερε. Μ αρέσει πάρα πολύ να τσεκάρω και να ξεπερνώ τα όριά μου. Με ιντριγκάρει πάρα πολύ. Πάντα μου άρεσε και πάντα θα μου αρέσει. Επειδή όμως και η δισκογραφία είναι ένα πολύ δύσκολο survivor, προτιμώ να δοκιμάζομαι σε αυτό.

Ποιο τραγούδι θα έλεγες λοιπόν όταν εκείνη τη στιγμή που κατέκτησες την κορυφή στα Ιμαλάϊα;

Νομίζω το «και πετάω ψηλά». Βρισκόμασταν στα 5.700 μέτρα. Για να φτάσω σε εκείνη την κορυφή, εγώ προσωπικά ξεπέρασα πάρα πολλές φορές τα όρια μου. Έφτασα πάνω στο Kalapathar, εκεί στην κορυφή και ξέσπασα σε κλάματα.

Ήταν μια πάρα πολύ έντονη στιγμή, κάτι το οποίο δεν μπορεί να καταλάβει ένας άνθρωπος, αν δεν φτάσει στο όριό του και δεν το ξεπεράσει. Δεν μπορεί κανείς εύκολα να βιώσει αυτού του είδους τα συναισθήματα στην κανονική ζωή.

Όταν μπαίνουμε σε αυτή τη διαδικασία, και σου λέει το σώμα σου και το μυαλό σου «σταμάτα, δεν πάει άλλο» και εσύ να το πηγαίνεις κι άλλο και στο τέλος τα καταφέρνεις, αυτό κορυφώνεται σε μία έξαρση συναισθημάτων, την οποία δεν μπορώ να την περιγράψω με λόγια. Αυτό που βίωσα ήταν μοναδικό.

Εντοπίζεις κάποιο κοινό στο να βρίσκεσαι εκεί ψηλά στο βουνό, με το να βρίσκεσαι πάνω στην πίστα και να σε αποθεώνει ο κόσμος;

Είναι τελείως διαφορετικά όλα. Κατ’ αρχάς πάνω στο βουνό υπάρχει ησυχία, στην πίστα φασαρία. Επίσης εκεί είσαι μόνος με τον εαυτό σου, ενώ πάνω στην πίστα είσαι με πάρα πολύ κόσμο.

Όμως αν έχω να βρω κάτι κοινό, είναι ότι θα πρέπει να συγκεντρωθείς και να επιστρατεύσεις όλες σου τις δυνάμεις για να κατακτήσεις τον στόχο σου. Αυτό συμβαίνει και πάνω στη πίστα, πρέπει να είσαι συγκεντρωμένος, να χρησιμοποιήσεις όλα σου τα όπλα, τα φωνητικά, τα κινησιολογικά, τα μουσικά, τα επικοινωνιακά για να καταφέρεις το στόχο σου και να κάνεις τον κόσμο να περάσει καλά. Έτσι και στην αναρρίχηση θα πρέπει να επιστρατεύσεις όλες τις αντοχές σου, την ψυχική σου δύναμη, την μυϊκή σου αντοχή και τις τεχνικές γνώσεις για να καταφέρεις να κατακτήσεις κάποια κορυφή.

Πως νιώθεις με το πώς έχει αγκαλιάσει ο κόσμος το νέο σου τραγούδι;

Η αλήθεια είναι ότι συμβαίνουν μαγικά πράγματα. Φέτος ξεκίνησε ένας χειμώνας πολύ απαιτητικός, με 3 διαφορετικά challenges, Θεσσαλονίκη, Αθήνα και Κύπρο. Οι περισσότεροι τραγουδιστές έχουν σε μία σεζόν να αγχωθούν για ένα μαγαζί και για μία συνεργασία και για τα δισκογραφικά τους.

Εγώ φέτος είχα τρία στοιχήματα συν τα δισκογραφικά μου. Αισθάνομαι πάρα πολύ χαρούμενος και ευλογημένος γι’ αυτό που βιώνω στο Madonna στη Θεσσαλονίκη για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά κάθε Τετάρτη με συνεχόμενες εμφανίσεις, στο Forte στο Κολωνάκι, κάθε Πέμπτη με όλο αυτό το διαφορετικό πρότζεκτ που έχουμε παρουσιάσει, που το έχει αγκαλιάσει ο κόσμος και στο Zazza, στην Κύπρο, στη Λευκωσία, κάθε Παρασκευή και Σάββατο, όπου τα sold outs που συμβαίνουν είναι πρωτοφανή.

Όλα αυτά, σε συνδυασμό με την πολύ μεγάλη επιτυχία που έκανε το «Τα ‘χω βρει με τον εαυτό μου» το καλοκαίρι και με τη μεγάλη επιτυχία που έχει ξεκινήσει να κάνει το «Μάτια μου» με τοποθετούν σε μία πολύ όμορφη επαγγελματική στιγμή μου.

Χρωστάω ένα τεράστιο ευχαριστώ που μετά από 18 χρόνια στη δισκογραφία είμαι ακόμα εδώ. Ο κόσμος με αγαπά, με στηρίζει. Η διαχρονικότητα είναι το πιο δύσκολο στοίχημα νομίζω στη δουλειά μας και τα καλύτερα είναι μπροστά και δουλεύω πάρα πολύ σκληρά γι’ αυτά.

Επίσης, αυτός ο χειμώνας είναι πάρα πολύ απαιτητικός σε επίπεδο ταξιδιών, κούρασης, αϋπνίας, γιατί είναι πολύ δύσκολο να βρίσκεσαι κάθε εβδομάδα σε τρεις διαφορετικές πόλεις, να τραγουδάς κάθε μέρα. Είναι πολύ δύσκολο σωματικά και φωνητικά να το αντέξει αυτό οποιοσδήποτε καλλιτέχνης.

Ήμουν πάντα σκληροπυρηνικός και σκληροτράχηλος, άντεχα πάντα, αλλά νομίζω ότι το Έβερεστ και όλο αυτό που συζητήσαμε, με προετοίμασε πάρα πολύ χωρίς να το καταλάβω – ψυχολογικά κυρίως στο να ανταπεξέλθω σε πολύ καλό επίπεδο, σε αυτόν τον πολύ απαιτητικό χειμώνα.