Ποιους να ακολουθείς για κάθε άθλημα; Ξεχωρίζουμε 5 αθλήματα που πρωταγωνιστούν τους ερχόμενους μήνες: μπάσκετ με τελικούς Α1 και ΝΒΑ, ποδηλασία με Γύρους Γαλλίας και Ιταλίας, Φόρμουλα 1, Τένις με τα μεγάλα Γκραν Σλαμ τουρνουά, και φυσικά ποδόσφαιρο επειδή πάντα ποδόσφαιρο. Και προτείνουμε μερικά accounts που αξίζει να ακολουθείς στο twitter για κάθε ένα από αυτά.

Υπάρχουν δύο κατηγορίες ανθρώπων σε αυτή τη ζωή. Αυτοί που με μεγάη ευκολία λένε “σιγά τον παίκτη. Έπαιξε δυο τρία χρόνια μπάλα και μετά έκανε το μοντέλο” και εκείνοι που αντιλαμβάνονται το πώς ένας ποδοσφαιριστής κατάφερε με όχημα το ταλέντο του να εισάγει νέους όρους στη βιομηχανία του θεάματος. Ευτυχώς ανήκω στους δεύτερους.

Η αναγνώριση του ταλέντου και του έργου ενός ποδοσφαιριστή έρχεται από τρεις μεριές. Από την ομάδα ή τον σύλλογο στον οποίο αγωνίζονται με τη μορφή υλικής ανταμοιβής, από τους φιλάθλους με τη μορφή ηθικής ανταμοιβής και από τους δημοσιογράφους με τη μορφή επαίνων και διθυράμβων.

Τον βλέπεις συνέχεια να βιάζεται, σα να είναι βαριεστημένος και κάπως ενοχλημένος κιόλας από αυτό που συμβαίνει γύρω του. Μια από τις πιο γνώριμες εικόνες του Ρόνι Ο’Σάλιβαν γύρω από ένα τραπέζι σνούκερ είναι να ετοιμάζεται να στεκάρει την επόμενη μπάλα την ώρα που ο επίσημος ακόμη τοποθετεί στη θέση της την προηγούμενη. Νιώθεις πως τον καθυστερεί. Υπάρχουν στιγμές που τα πάντα γύρω από τον 37χρονο από το Έσσεξ μοιάζουν να κινούνται σε slow motion. Κι εκείνος απλά να το ανέχεται, απλά να περιμένει υπομονετικά τον κόσμο να τον προλάβει- για να του ξαναξεφύγει την επόμενη στιγμή.

"Μπορεί να μη το πάρω ποτέ," είπε κάποτε ο Νίκος Γκάλης αναφερόμενος στο μεγάλο τρόπαιο του Ευρωπαϊκού μπάσκετ, την Ευρωλίγκα. "Δεν πειράζει. Το έχει κερδίσει κι αυτός ο απίθανος Μ' Μπαγιά." Πρόκειται φυσικά περί αμυντικού μηχανισμού, και πώς να μην σταθείς με κατανόηση απέναντι σε παίχτες-θρύλους (όπως ο Γκάλης), συμφωνώντας πως είναι κρίμα να μην το έχει πάρει αυτός αλλά να το έχουν πάρει άλλοι- όπως ο Μ' Μπαγιά; Σίγουρα κι ο Καρλ Μαλόουν ας πούμε θα λέει "Δεν πειράζει που δεν κέρδισα δαχτυλίδι. Έχει πάρει δύο ο Τάμπακ."

Στο κολεγιακό μπάσκετ "σταρ" δεν είναι αυτός που βάζει 20 πόντους, ούτε ο μεγαλύτερος σε ηλικία παίκτης. Στο κολεγιακό μπάσκετ σταρ είναι ο προπονητής. Αυτός είναι ο "νόμος", αυτός είναι το πρόσωπο και η φωνή του κάθε σχολείου. Είναι κόουτς, δάσκαλος, παιδαγωγός, συχνά και πατέρας.

Θα μπορούσαμε να μιλάμε με τις ώρες για μαζορέτες. Από το πότε πρωτοεμφανίστηκαν στα γήπεδα, το γιατί μας αρέσουν (λες και δεν είναι προφανές), το πόσο πιο σοβαρό είναι το όλο εγχείρημα από τον χαβαλέ που κάνει κάθε άνδρας φίλαθλος που χαζολογάει στην εξέδρα και κυρίως το γιατί δεν τις βλέπουμε λίγο περισσότερο στους τηλεοπτικούς μας δέκτες.