17:00 to 9:00: Όσα κάναμε τον Ιούνιο στη ζωή εκτός γραφείου

Το Obsession, όπως και το Backrooms, είχε καταφέρει να χτίσει ένα τεράστιο hype πριν φτάσει στις ελληνικές αίθουσες, οπότε ναι μεν ανυπομονούσα, από την άλλη όμως, το Backrooms δεν μου άρεσε καθόλου και πέστε να με φάτε, οπότε είχα και μια μικρή ανησυχία.

Ευτυχώς, το Obsession επιβεβαίωσε το hype 100%. Μια ταινία που σε κρατάει καθηλωμένο στην καρέκλα σου και δεν σε αφήνει μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο. Αντικειμενικά, δεν είναι θρίλερ, είναι μια πανέξυπνη κωμωδία με μερικές φρικιαστικές σκηνές (είχαμε και μια λιποθυμία στην αίθουσα), ενώ πίσω από την φαινομενικά απλή ιδέα, κρύβονται βαθύτερα νοήματα, για την πατριαρχία, τα τοξικά καλά παιδιά και την αντικειμενοποίηση της γυναίκας.

Περισσότερες τέτοιες ταινίες παρακαλούμε.

Τα Ημισκούμπρια για την Ντενίσα – Λυδία Μπαϊρακτάρι

20 Ιουλίου, 22 χιλιάδες millennials απήγγειλαν δυνατά έναν-έναν όλους τους στίχους του Κύρη του Σπιτιού. Μία από αυτούς τους 22 χιλιάδες ήμουν κι εγώ. Η συναυλία για τα 30 χρόνια επιτυχίες των Ημίζ ήταν το πάρτι που μια ολόκληρη γενιά ήξερε ότι έχει ανάγκη. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε που το λάιβ έγινε sold out σε λίγες μόλις ώρες και οι υπεύθυνοι του Release Athens αποφάσισαν να ανοίξουν άλλη μια ημερομηνία.

Το καλύτερο (χιπ χοπ) συγκρότημα της χώρας ανέβηκε στην σκηνή της Πλατείας Νερού και για σχεδόν δύο ώρες μας έκανε να συνειδητοποιήσουμε πως κάποιοι στίχοι δεν ξεχνιούνται ποτέ!

«Ο κηπουρός και ο θάνατος» για τον Θεοδόση Μίχο

Τέσσερα χρόνια μετά το «Χρονοκαταφύγιο» (Διεθνές Βραβείο Booker 2023) το μυθιστόρημα «Ο κηπουρός και ο θάνατος» (μτφρ.: Αλεξάνδρα Ιωαννίδου, Ίκαρος) δεν είναι ούτε το πρώτο μέχρι σήμερα που ο πολυβραβευμένος Γκεόργκι Γκοσποντίνοφ έχει γράψει ορμώμενος (και) από τις ιστορίες του πατέρα του.

Είναι όμως το πλέον εξομολογητικό και σπαρακτικό του γιατί ο σπόρος του φυτεύτηκε στην ψυχή του ξακουστού Βούλγαρου πεζογράφου (ο οποίος μίλησε πρόσφατα στο NEWS 24/7) κατά τη διάρκεια του τελευταίου μήνα, του οριστικού, εν γνώση τους, μήνα που οι δύο άντρες πέρασαν μαζί ώσπου ο πατέρας πέθανε και ο γιος, χωρίς καλά καλά να το καταλάβει, εν μέσω πένθους άρχισε να γράφει ένα βιβλίο όχι για τον θάνατο αλλά για να υμνήσει τις πολύτιμες στιγμές μιας ζωής που τελείωσε.

Αλλά και για να διαχειριστεί ένα ζήτημα πρωτόγνωρο μεν για τον ίδιο, κοινό δε για όσους έχουν βιώσει την απώλεια των γονιών τους: Την επακόλουθη, τρόπον τινά ανυπαρξία της παιδικής σου ηλικίας. Έχεις υπάρξει παιδί αν δεν ζουν πια οι άνθρωποι που θυμούνται με περισσότερες λεπτομέρειες ακόμη κι από σένα πώς ήσουν τότε; Έχεις υπάρξει παιδί αν δεν υπάρχει πια καμία απόδειξη;

Brunch, lunch και ηλιοθεραπεία για τη Ζωή Παρασίδη

Γενικά, δεν το έχω με το να βγαίνω σε αθηναϊκά ξενοδοχεία – και πόσοι Αθηναίοι το έχουν άλλωστε; Δεν είναι ιδιαίτερα στην κουλτούρα μας να μπαίνουμε σε χώρους φιλοξενίας όταν θέλουμε να βγούμε και συχνά νιώθουμε ότι πρέπει να είμαστε ντυμένοι με έναν συγκεκριμένο τρόπο για να το κάνουμε. Έχουμε στο μυαλό μας ότι πολλά από τα μπαρ και τα εστιατόρια των ξενοδοχείων της Αθήνας δεν μας απευθύνονται ακριβώς, και δεν έχουμε εντελώς άδικο που το πιστεύουμε.

Ωστόσο, το Ace Hotel στη Γλυφάδα έχει εκείνο το coolness που ψάχνουμε για ένα χαλαρό Σαββατοκύριακο, όταν θέλουμε να μας κακομάθουμε λίγο. Καθώς περιηγούμαστε στο lobby, συναντάμε έργα της σύγχρονης αθηναϊκής εικαστικής σκηνής – αξίζει πραγματικά να σταθείτε και να τα δείτε προσεκτικά.

Φτάνοντας στο Sebastian, το all-day bistro όπου το μενού έχει επιμεληθεί ένας ταλαντούχο σεφ, ο Έλβι Δημήτρης Ζύμπας, βρίσκουμε πιάτα όπως ένα προσεγμένο croque madame, ένα άψογο club sandwich και μια πειραγμένη cacio e pepe με ταρτάρ από χτένια. Και όλα αυτά σε λογικές τιμές.

Ακριβώς μπροστά σας βρίσκεται μία από τις πιο καλαίσθητες πισίνες της Αθήνας, η οποία έχει το δικό της μενού. Απλώς φροντίστε να κάνετε την κράτησή σας, καθώς πρόκειται για ένα ιδιαίτερα δημοφιλές spot των Νοτίων.

“Starboy” και “Certified Lover Boy” για την Εύα Ίσκου

Δεν μπορώ ποτέ να αρνηθώ σε πρόταση που περιέχει μέσα τη λέξη “The Weeknd” και «Πειραιάς». Ειδικά ο συνδυασμός τους (ναι μπορεί να συμβεί) είναι από τα πιο συναρπαστικά πράγματα που μπορεί να μου πει κάποιος.

Και κάπως έτσι βρέθηκα να περνάω ένα κυριακάτικο απόγευμα του Ιουνίου στον Πύργο του Πειραιά, στον οποίο δεν είχε τύχει να ξαναπάω και εντυπωσιάστηκα από τη θέα, με μουσική υπόκρουση τα vinyl versions του Certified Lover Boy του Drake και του Starboy του The Weeknd. Ένα OVOXO απόγευμα είναι ένα ωραίο απόγευμα!

«Είκοσι κάππα τρελαμένοι» μπροστά στον Εθισμό για τον Άγγελο Κλάδη

Δεν είχαμε μπει ακόμη επίσημα στην εποχή του θέρους, αλλά ήξερα καλά ότι αυτό το live θα θερίσει.

Ήξερα ότι έπρεπε να βρίσκομαι εκεί, όχι για το story, αλλά για αυτόν τον θαυμάσιο άνθρωπο που, όσο και αν δυσκολεύεται να νιώσει υπερήφανος για τον εαυτό του, έχει καταφέρει κάτι που δεν συγκρίνεται. Ένα από τα παιδιά «που ξέρουν καλά πώς να αυτοκαταστρέφονται», αλλά βρήκαν το φως γράφοντας ραπ και από τότε λάμπουν εκτυφλωτικά, πέρα και πάνω από όλους τους υπόλοιπους, ρίχνοντας φως στα πιο θολά σκοτάδια μας – αφού το βρήκε εκείνος, υπάρχει για όλους.

Και αυτή ήταν η πιο μεγάλη στιγμή του: η μεγαλύτερη συναυλία που έχει δώσει μέχρι σήμερα ο Εθισμός.

Είχε κυκλοφορήσει πρόσφατα ένα LP όπου φανέρωσε ακόμη περισσότερες λεπτομέρειες για τον εαυτό του, την παιδική του ηλικία, τις ντροπές του, τα υπαρξιακά του, τα αδιέξοδά του και τις μέρες που νιώθει κενός παρά τη νηφαλιότητά του. Παραδέχθηκε ότι «όσο κακό και αν έχω κάνει σε άλλους, κανένας δεν με μισεί όπως εμένα». Μεγάλη κουβέντα, όταν εκφέρεται από έναν πρώην εξαρτημένο – πώς να νιώσει υπερηφάνεια ένας άνθρωπος που ντρεπόταν τόσο βαθιά για τον ίδιο του τον εαυτό;

Το δημοτικό στάδιο της Καλλιθέας ήταν κατάμεστο με mixed ηλικίες, δείχνοντας ότι οι παλιότεροι ακροατές ξέρουν από ποιότητα.

Η συναυλία αποτέλεσε την κορύφωση αυτής της συναισθηματικής κατάθεσης: με προσωπικές φωτογραφίες, εγκάρδιες αγκαλιές, αναμμένα καπνογόνα και ένα μεγάλο «ευχαριστώ» στο κλείσιμο προς την ίδια τη ζωή. «Είκοσι κάππα τρελαμένοι με κοιτάν στα μούτρα», όπως έλεγε στο single που κυκλοφόρησε λίγο πριν από το live – άλλοτε με μάτια φλογισμένα για την πολιτική αδικία που μας δυναστεύει, άλλοτε με ελπίδα κόντρα στις σκοτεινές μέρες, άλλοτε με συγκίνηση για τον μόνο καλό εθισμό του κόσμου, όπως έχει πει και ο ΛΕΞ.

3 βράδια στo Release Athens, 7 στο Widow’s Bay για τη Χριστίνα Φαραζή

Όταν η αδερφή μου μού είπε «α, κάνεις κάμπινγκ στην Πλατεία Νερού αυτή την εβδομάδα», εννοούσε ότι μέσα σε πέντε μέρες, βρέθηκα σε τρία live του Release Athens. Η αρχή έγινε από το Ξέφωτο του ΚΠΙΣΝ, όπου τι να πρωτοπώ για τον σπουδαίο David Byrne των Talking Heads που επί δύο ώρες τα έδωσε όλα ο άνθρωπος. Κουνηθήκαμε, τραγουδήσαμε, νιώσαμε χαρά, αισιοδοξία, αγάπη -“love is the new punk” είπε-, μας γύρισε πολλές φορές πίσω στην περίοδο της πανδημίας και στο τι έκανε τότε -ένα PTSD πρέπει να το ‘χει- μέχρι και στο διαμέρισμά του μας ξενάγησε.

Δύο βράδια αργότερα, στην Πλατεία Νερού, τις δύο ώρες του Byrne ήρθε να ξεπεράσει ο Nick Cave. Στον Θεό δεν πιστεύω, στον Άγριο Θεό του Cave δεν θα χάσω ποτέ την πίστη μου. Το δυομισάωρο σόου του με τους Bad Seeds ήταν -για ακόμα μία φορά στην Αθήνα- από τις πιο έντονες συναισθηματικές εμπειρίες που μπορεί να ζήσει κανείς σε ένα μουσικό live. Ένα roller coaster, από την χαρά στην λύπη και πάλι από την αρχή.

Το επόμενο βράδυ, ήταν εκείνο των Gorillaz, όπου για 1,5 ώρα πέρασα υπέροχα -χόρεψα πολύ-, αλλά δεν κατάφερα ποτέ να συνδεθώ με αυτό που άκουγα και έβλεπα σε δεύτερο επίπεδο. Δεν πιστεύω ότι ο Damon Albarn ήταν διεκπεραιωτικός, όπως γράφτηκε από κάποιους, απλά όταν έχουν προηγηθεί ο 74χρονος Βρετανός και ο 68χρονος Αυστραλός που η επαφή με τον κόσμο από κάτω είναι αυτή που τους τροφοδοτεί για να βγάλουν το μεγάλο σε διάρκεια σόου τους και το έχεις ζήσει ζωντανά, ε κάπου εκεί μπαίνει μάλλον ο παράγοντας της σύγκρισης.

Κι όταν δεν κατηφόριζα στο Release, ταξίδευα τα βράδια σε ένα μακρινό φανταστικό νησί της Νέας Αγγλίας, στο Widow’s Bay. Δέκα επεισόδια στο Apple TV+ και δεν βλέπω την ώρα για την 2η σεζόν. Τρόμος, μυστήριο, κωμωδία και ένας φανταστικός Matthew Rhys σε έναν εντελώς διαφορετικό ρόλο από το πρόσφατο The Beast In Me και το παλαιότερο, The Americans.

Στο λιοπύρι της Μπολόνια ο Θοδωρής Δημητρόπουλος

Το αναρωτιόμουν για λίγο τι να ξεχωρίσω από αυτό τον μήνα. Πήγα στη Βαρκελώνη για το Primavera και νιώθω ότι συνέβη πριν από 11 χρόνια, τελοσπάντων η Άντισον Ρέι κι η Ολίβια Ροντρίγκο φανταστικές ήταν κατά τα άλλα το πόσο πολύς ήταν ο κόσμος θυμάμαι. Αλλά πάει καιρός. Στο ενδιάμεσο βρέθηκα και στο Άμστερνταμ για μια γρήγορη συνέντευξη με Ζεντάγια και Τόμ Χόλαντ (σύντομα στο OneMan!), αλλά νομίζω ότι τελικά το πιο μεστό και ξεχωριστό ταξίδι ήταν αυτό στη Μπολόνια πριν λίγες μέρες με αφορμή το φεστιβάλ Il Cinema Ritrovato.

Μια ετήσια κινηματογραφική διοργάνωση που εστιάζει σε restorations παλιών, και συχνά δυσεύρευτων, ταινιών όπου είχαμε την ευκαιρία να δούμε από μεταπολεμικά classics με τη θεά Μπάρμπαρα Στάνγουικ μέχρι την παγκόσμια πρεμιέρα της νέας βερσιόν του Manhunter του Μάικλ Μαν. Στην κεντρική Piazza Maggiore είδαμε ξανά και το New York, New York του Σκορσέζε ενόψει του επερχόμενου μαραθωνίου της φιλμογραφίας του που έχει κανονιστεί, γενικά όρεξη να έχεις για σινεμά, εκεί χορτάσαμε.

Ή και όχι ακριβώς, γιατί η εξωφρενική ζέστη μας ανάγκασε να περιορίσουμε λίγο τις προβολές σε σχέση με το αρχικό πλάνο (λίγο κλιματισμό μες στις αίθουσες…;; να μια ιδέα για του χρόνου!).

Η ίδια η πόλη είχε κάτι το εντυπωσιακά μουσειακό στην κατασκευή της – που και πάλι λόγω του πώς συσωρρευόταν η ζέστη έκανε ακόμα και τα βράδια δύσκολα. Ενδιαφέρον το πώς σε πολλά σημεία η πόλη απλά έμοιαζε άδεια, αλλά μετά είχες συγκεκριμένα δρομάκια που έσφυζαν από ζωή, η συνεχής παρουσία παλαιστινιακών σημαιών έδωσε ξεκάθαρο στίγμα για το vibe της πόλης, και γενικά ήταν ωραίο το πώς από τα κλασικά ιταλικά πρωινά (ωραίος καφές ΠΑΝΤΟΥ και τέλεια κρουασάν με μαρμελάδα) μέχρι το μεσημεριανό (με εκπληκτικά τοπικά ζυμαρικά) και το βραδινό ποτό (σε κάποια ολοζώντανα δρομάκια), όλη η μέρα είχε κάτι όμορφο να σε κεράσει.

Ή τελοσπάντων, όπου και όσο άντεχες να λιώνεις, δεδομένου πως από κλιματισμό δεν τα πάμε και τρομερά ως πόλη, να τα λέμε αυτά.

Και ναι, όχι ότι με ρωτήσατε, αλλά φυσικά και πέρασα από σχεδόν κάθε πιθανό περίπτερο (edicola) της πόλης ξαφρίζοντάς τους από ό,τι κούτα με αυτοκόλλητα Panini έβρισκα μπροστά μου για δυο άλμπουμ (Peanuts και DC Villains) που δεν έχουν κυκλοφορήσει εκτός ιταλικής αγοράς. Έγινε δουλίτσα, γκράτσιε παλικάρια μου.

Στην «άλλη άκρη» για τον Μάλαμα για τον Ηλία Δήμο

Και να μην θες να πέσεις πάνω σε μία από τις 97 συναυλίες που παίζουν φέτος σε φεστιβάλ, στάδια, ανοιχτά θέατρα και ξέφωτα, δεν μπορείς. Και φέτος, καλλιτέχνες και συγκροτήματα διακτινίστηκαν από κάθε μέρος της Γης για να θεραπεύσουν ψυχές και να κάνουν σώματα να εκτονωθούν, να ιδρώσουν και να ανατριχιάσουν.

Αν και ο Ιούνιος για μένα κύλησε κάπως άνευρα καλλιτεχνικά, σώσαμε την κατάσταση στο παρά πέντε, κηρύσσοντας την έναρξη ενός ακόμη συναυλιακού καλοκαιριού ένα βράδυ Δευτέρας, σχεδόν 10 ημέρες πριν αποχαιρετήσουμε τον πρώτο μήνα του καλοκαιριού.

Προετοιμάζοντας από το πρωί εκείνης της ημέρας τα αυτιά μας και φρεσκάροντας στίχους, βρεθήκαμε να ανηφορίζουμε για το Θέατρο Πέτρας, στην πρώτη από τις τρεις συναυλίες που ανακοίνωσε ο Σωκράτης Μάλαμας για το αθηναϊκό κοινό, στο πλαίσιο της καλοκαιρινής του περιοδείας, παρέα με την Ιουλία Καραπατάκη και τον Γιάννη Μάλαμα.

Αψηφώντας αρχές εβδομάδας και μερικές αθώες γκρίνιες περί «άλλης άκρης» και «πιο-μακριά-δεν-μπορούσαν-να-το-κάνουν», θεραπευτήκαμε, εκτονωθήκαμε και γίναμε, έστω και για λίγες ώρες, ευτυχείς, λυπημένοι και πότες.

40° 13′ 55” N, 23° 42′ 51” E, 6:15 am για τον Κωνσταντίνο Βρεττό

Σε έναν Ιούνη που διέσχισε Gràcia, το Tumblr blog μου με The XX και Gorillaz και την Εθνική Οδό, μπορεί να ακουστεί γραφικό, αλλά το σημάδι που άφησε στο δρόμο του είναι αυτά τα 15 λεπτά ανατολής στο δεύτερο πόδι Χαλκιδικής, ξημέρωμα της 21ης αυγής του μήνα. Μια μέρα σαν κι αυτή 41 Ιούνηδες πριν γεννήθηκε και η Lana Del Rey, άγνωστη μέχρι λίγα λεπτά πριν, πληροφορία.

Σε αυτό το μέρος, του οποίου τις συντεταγμένες σας μοιράζομαι αλλά δε μπορώ να δώσω περαιτέρω βοήθεια, φυτέψαμε σπόρους ανεμελιάς που θέρισε νοσταλγικά καλειδοσκόπια θερινών ρομερικών φιλμ. Στον Άγιο Νικόλαο αφήσαμε τους εαυτούς μας άφθαρτους κι όταν επιστρέφουμε, ψάχνουμε να βρούμε τι έμεινε από αυτούς.

Είναι μάλλον πολύ προσωπικό το 9-5 αυτού του μήνα που ίσως να μη βγάζει τόσο νόημα, αλλά σε αυτό το μέρος τα ρολόγια παίρνουν ρεπό και η μέρα ξεκινάει πολύ πριν αρχίσει ο ήλιος να δύει. Τα νυχτοκάματα του φεγγαριού είναι διαφορετικά εκεί, ο ουρανός δε βαράει υπερωρίες άσκοπα, γιατί προλαβαίνεις να κοιτάξεις ψηλά. Στις μεγάλες πόλεις, πολύ συχνά στέκεται άχαρα πάνω από τα κεφάλια μας. Dj, παίξε το Summertime Sadness.

Η παρέλαση του Pride για την Ιωσηφίνα Γριβέα

Η μέρα της παρέλασης του Pride είναι, κάθε χρόνο, η ωραιότερη ημέρα για να βρίσκεται κανείς στο κέντρο της Αθήνας. Η πιο πολύχρωμη, η συλλογική, η πιο συντονισμένη ενεργειακά στιγμή για τα άτομα που συμμετέχουν. Και ήταν ακόμα περισσότερα από πέρσι, στο πιο πολιτικό Pride των τελευταίων ετών. Και του χρόνου και κάθε χρόνο, μέχρι να μη χρειάζεται πια Pride.

Μία δύση στα Εξάρχεια, μία ανατολή στον Κεραμεικό για τη Μάρω Παρασκευούδη

Με την Αθήνα να έχει εξελιχθεί σε ένα μεγάλο εργοτάξιο και οι κυρίαρχοι θόρυβοι να μην είναι πια οι κόρνες και οι εξατμίσεις αλλά τα κομπρεσέρ και τα τρυπάνια, δεν ξέρω πού μπορείς να βρεις ησυχία πια σε αυτή την πόλη.

Μιας και δεν μπορώ να θυμηθώ κάποιο ιδιαίτερο highlight από τον Ιούνιο – εκτός φυσικά από ένα πολύ ωραίο ταξίδι στη Ραψάνη – πέρασα τα βράδια μου διαβάζοντας την «Κατσαρίδα» του Ian McEwan και αναμένοντας να βγει ο τελευταίος κύκλος “The Bear”. Συνεχίζω να σιχαίνομαι τις κατσαρίδες αλλά πλέον περνάει από το μυαλό μου κάτι του τύπου «βρε μήπως ετοιμάζονται όντως να μεταμορφωθούν σε πολιτικούς;».

Πίσω στο θέμα μας, λοιπόν, σε αυτόν τον περίεργο κάπως Ιούνιο, αγάπησα ξανά αυτή την πόλη, που γεννήθηκα και ζω 42 χρόνια τώρα, χάρη σε μία δύση στα Εξάρχεια και μία ανατολή στον Κεραμεικό, σε σπίτια φίλων.

ΣΧΕΤΙΚΟ ΘΕΜΑ

URBAN

17:00 to 9:00: Όσα κάναμε τον Μάιο στη ζωή εκτός γραφείου

ΣΧΕΤΙΚΟ ΘΕΜΑ

URBAN

17:00 to 9:00: Όσα κάναμε τον Απρίλιο στη ζωή εκτός γραφείου

Ακολουθήστε το OneMan στο Google News και μάθετε τις σημαντικότερες ειδήσεις.