«Ζητούσα συγγνώμη στη λάμπα»: Φόβος και παράνοια σε ιστορίες χόρτου στο Reddit

Βρισκόμαστε στο Σαν Φρανσίσκο, δεκαετία του 1970. Ένα παρεάκι λυκειόπαιδων του σχολείου San Rafael της Καλιφόρνια, έδινε ραντεβού μετά το κουδούνι για να φτιαχτεί. 4:20 μ.μ, just. Η ιστορία είναι γνωστή για την 20η μέρα του Απρίλη.

Ένα από τα μέλη των Waldos, όπως αυτοαποκαλείτο το crew, ο Dave Reddix, έπιασε αργότερα δουλειά ως τεχνικός περιοδειών στους Grateful Dead, ένα συγκρότημα που βοήθησε αρκετά στη διάδοση του όρου, όπως δήλωσε ο Dave στο περιοδικό Time το 2017.

Ο Reddix θα έχει σίγουρα πολλές ιστορίες. Αντίστοιχες έχουν και αρκετοί χρήστες στο Reddit. Η μαριχουάνα, το χόρτο, η φούντα, το πράσινο, ο μπάφος ή όπως αλλιώς θέλετε να το πείτε, και οι ιδιότητές του, ενεργοποιούν νευρώνες που δεν ξέρεις πώς θα τα σκάσουν σε κάθε οργανισμό.

Παίζουν τσίτες, ηρεμία ή ακόμα και παρατήρηση ενός ζευγαριού που σου μιλάει για τη φάση του, όπως συμβαίνει στο Όντως Φιλιούνται; του Γιάννη Κορρέ. Φανταστικό κάμεο του The Boy στη ταινία, btw.

Ας μη μακρηγορούμε, όμως.

Συγκεντρώσαμε μερικά από τα πιο ενδιαφέροντα σκηνικά που αφηγήθηκαν ανώνυμα ιντερνετικά όντα. Υπήρξαν και ιστορίες, μάλιστα, στις οποίες ξέχασαν ακόμα και το ίδιο τους το όνομα. Βαρύ.

Για να μη τις πιείτε ξεροσφύρι, shout-out στην Eurokinissi για τα συνοδευτικά.

EUROKINISSI

«Ζητούσα συγγνώμη στη λάμπα»

«Έφτιαξα μερικά μπισκότα με βούτυρο κάνναβης που μου έδωσε μια φίλη. Μου είπε ότι ήταν «αρκετά δυνατό». Έφτιαξα μια δόση, έφαγα ένα και 45 λεπτά αργότερα έπρεπε να ξαπλώσω. Ήμουν πιο «αλλού» από ποτέ στη ζωή μου· Τη μία άκουγα Portishead για να χαλαρώσω και την άλλη άραζα στη σιωπή γιατί η μουσική έσκαγε περίεργα. Δεν μπορούσα να κλείσω τα μάτια μου γιατί ένιωθα ότι αιωρούμουν μέσα από το ταβάνι.

Ζητούσα συνέχεια συγγνώμη από τη λάμπα επειδή μιλούσα στον εαυτό μου και ευχαριστούσα το κρεβάτι μου που με βοηθούσε μέσα στη κρίση μου. Μετά από αυτό που ένιωθα όλη τη μέρα στα πρόθυρα του πανικού, κατάφερα να συνέλθω αρκετά ώστε να κατέβω κάτω να μιλήσω στη σύντροφο μου, η οποία μου είπε ότι ήμουν πάνω μόνο για 4 ώρες. Ήταν απίστευτο. 10/10. Θα το ξαναέκανα»

«Δεν ήμουν εγώ αλλά ένα καλειδοσκόπιο από σύμπαντα»

«Μια φορά γέμισα το μπονγκ μου με πάρα πολύ πράμα και το κατέβασα όλο. Όταν σας λέω ότι ένιωθα κάθε κύτταρο στο λαιμό μου, δεν υπερβάλλω. Ήμουν εκτός εαυτού για περίπου 12 ώρες. Καθώς άρχισε να με πιάνει, ήξερα ότι θα ήταν άγριο. Ήταν λες και βρισκόμουν σε μια πραγματικότητα που δεν ήταν η πραγματικότητα, αλλά η ρίζα της. Δεν υπήρχε χρόνος. Ούτε “εδώ”. Δεν ήμουν εγώ με την έννοια του εαυτού μου, γιατί αυτό που έβλεπα ήταν ένα καλειδοσκόπιο από… σύμπαντα; Πραγματικότητες; Χρονογραμμές; Αλλά σε κάθε πλευρά ήμουν εγώ.

Οι φυσικές μου μορφές ζούσαν τις δικές τους ζωές σε διάφορα στάδια. Μια πήγαινε στη δουλειά. Μια έτρωγε ένα σάντουιτς. Μια έκανε άλλες πολύ συνηθισμένες καθημερινές δουλειές. Υπήρχαν χιλιάδες. Με έκανε να σκέφτομαι: “Ποια από όλες είμαι εγώ; Τι αυτοκίνητο έχω; Δεν ξέρω ποια είμαι”. Τελικά ξύπνησα και τα είπα όλα στον άντρα μου. Ήταν η επέτειός μας, οπότε σίγουρα δεν θα έπρεπε να είχα βγει νοκ-άουτ για μισή μέρα. Σίγουρα κάτι που θα μου μείνει»

EUROKINISSI

«Έβλεπα τον εαυτό μου σε τρίτο πρόσωπο»

«Ήταν το πάρτι αποφοίτησής λυκείου. Ήμασταν όλοι στην πισίνα μου. Ένας συγγενής μου έδωσε ένα σακουλάκι με βρώσιμα (edibles), πήρα ένα και μετά από 30 λεπτά ακόμα δεν με είχε πιάσει, οπότε πήρα άλλα 5. Περίπου μια ώρα μετά είχα “φύγει”, τρελή παράνοια. Η μουσική που παίζαμε ακουγόταν περίεργα, ό,τι έλεγε ο φίλος μου στην πισίνα ακουγόταν σαν αλαμπουρνέζικα. Κατέληξα να κρύβομαι χτυπώντας το κεφάλι μου περιμένοντας να σταματήσει.

Κάπως βρέθηκα στο κρεβάτι όπου έβλεπα τον εαυτό μου σε τρίτο πρόσωπο. Ναι, έβλεπα εμένα να κείτομαι στο κρεβάτι. Την επόμενη μέρα ξύπνησα ακόμα φτιαγμένος. Ποτέ ξανά δεν θα ακουμπήσω τέτοιο πράμα».

«Μπορούσα να απλώσω το χέρι και να πιάσω το ταμπούρο, την κιθάρα, τη φωνή»

«Όταν ήμουν πρωτοετής στο κολέγιο, δούλευα σε ένα βενζινάδικο τα βράδια. Μια νύχτα, μπήκε μέσα μια κυρία που φαινόταν ράκος και μου ζήτησε βοήθεια, λέγοντας ότι έφευγε για να γλιτώσει από τον κακοποιητικό σύζυγό της. Της έδωσα λίγα δολάρια για βενζίνη, ένα πακέτο τσιγάρα και της ευχήθηκα καλή τύχη.

Αφού έβαλε βενζίνη, μπήκε μέσα, μου έδωσε διακριτικά ένα σακουλάκι, με ευχαρίστησε και έφυγε. Κοίταξα τι μου έδωσε και ήταν χόρτο.

Πάω σπίτι και ο συγκάτοικός μου έφτασε λίγο μετά, την ώρα που τελείωνα ένα αναψυκτικό. Άρχισα να ανοίγω τρύπες στο άδειο κουτάκι και ο συγκάτοικος με ρώτησε τι στο καλό κάνω. Του έδειξα το χόρτο, του είπα την ιστορία και τον κάλεσα να καπνίσουμε. Δέχτηκε.

Αφού καπνίσαμε, αποφασίσαμε να αράξουμε στον καναπέ και να δούμε τηλεόραση. Πέρασε λίγη ώρα και τον ρώτησα –ενώ ένιωθα ήρεμος στην αρχή– αν άρχιζε να νιώθει κάπως περίεργα, και είπε ναι. Προσπαθήσαμε να χαλαρώσουμε αλλά δεν μπορούσαμε, οπότε πρότεινε να κλείσουμε TV και φώτα, να βάλουμε μουσική και να προσπαθήσουμε να κοιμηθούμε για να περάσει.

Έβαλα το άλμπουμ Slaughter of the Soul των At the Gates και αυτό που συνέβη για μια αιωνιότητα ήταν ό,τι πιο κοντινό ένιωσα στη μουσική σε όλη μου τη ζωή. Τα τραγούδια έμοιαζαν πυκνά, λες και ήταν μέρος του δέρματός μου, αλλά ταυτόχρονα μακρινά και απέραντα. Κάθε όργανο και κάθε φωνητική γραμμή ερχόταν πάνω μου σε στρώσεις, και ένιωθα ότι μπορούσα να απλώσω το χέρι και να πιάσω το ταμπούρο, την κιθάρα, τη φωνή. Καταπληκτική εμπειρία.

Το πρωί, συμφωνήσαμε και οι δύο ότι το χόρτο πρέπει να ήταν νοθευμένο με κάτι άλλο. Αυτό έγινε πριν από 20 χρόνια και μπορώ ακόμα να ανακαλέσω τη μνήμη και να τη ζήσω σαν να ήταν χθες. Ελπίζω εκείνη η κυρία να είναι καλά».

EUROKINISSI

«Δεν μπορούσα να θυμηθώ το όνομά μου»

«Ο άντρας μου καπνίζει πολύ και επομένως έχει την ανοχή ενός σούμο των 200 κιλών. Δεν εμπιστεύομαι πια τα βρώσιμά του, γιατί μια φορά πριν από 5 χρόνια έφτιαξε κάτι μπράουνις που με έκαναν (δικά του λόγια) “να περπατάω στο ταβάνι και να ξερνάω ασταμάτητα με το κεφάλι μου γυρισμένο ανάποδα”.

Πραγματικά δεν μπορούσα να θυμηθώ βασικά κομμάτια της ζωής μου για μερικές μέρες, ήμουν σε τέτοια θολούρα, αν και οι πρώτες ώρες ήταν οι χειρότερες. Δεν αναγνώριζα τα σκυλιά μου και δεν μπορούσα να θυμηθώ το όνομά μου ή πού βρισκόμουν. Ήταν μακράν η πιο περίεργη και ανησυχητική εμπειρία που είχα εδώ και πολλά χρόνια.

«Δεν κατάλαβα ότι τα έκανα πάνω μου»

«Ήμουν στο κολέγιο και κάπνισα λίγο πριν από ένα μάθημα. Ήμουν αρκετά “λιωμένος” και καθώς περπατούσα προς το μάθημα, αποφάσισα να αφήσω μια κούφια που κρατούσα. Δεν κατάλαβα μέχρι που έφτασα σχεδόν στην τάξη ότι τα είχα κάνει πάνω μου. Πήγα αμέσως στην τουαλέτα να βρω σχέδιο δράσης.

Είχα κάπου ένα χιλιόμετρο περπάτημα μέχρι την εστία μου, οπότε φυσικά πέταξα το εσώρουχο, έβαλα το τζιν μου ανάποδα και έτρεξα όλη τη διαδρομή πίσω. Το χειρότερο μέρος της υπόθεσης ήταν ότι για τον επόμενο χρόνο που κάπνιζα, νόμιζα συνέχεια ότι τα έκανα πάνω μου. Ωραίες στιγμές»

ΣΧΕΤΙΚΟ ΘΕΜΑ