Franco Baresi: Ο θρυλικός αρχηγός που από οπαδός της Ίντερ έγινε σύμβολο της Μίλαν
Το 1974 έγινε δεκτός στις ακαδημίες της Μίλαν, αφού απορρίφθηκε από αυτή της Ίντερ. Τα υπόλοιπα είναι ιστορία.
- 31 ΙΟΥΛ 2026
Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 66 ετών ο θρύλος του ιταλικού ποδοσφαίρου, Franco Baresi, έπειτα από μάχη με τον καρκίνο.
Πρόκειται για έναν από τους σπουδαιότερους αμυντικούς στην ιστορία, ένας ποδοσφαιριστής που ταύτισε την ποδοσφαιρική του εικόνα με τη φανέλα της Μίλαν, ξεπερνώντας κάθε εμπόδιο που βρέθηκε στον δρόμο του.
Τα παιδικά του χρόνια που στιγματίστηκαν και η μοίρα που παίζει περίεργα παιχνίδια
Γεννήθηκε στις 8 Μαΐου του 1960 στο Τραβαλιάτο της Λομβαρδίας, στην Ιταλία. Σε ηλικία 14 ετών ένα γεγονός στιγμάτισε τόσο εκείνον όσο και τον αδερφό του Beppe: έχασαν και τους δύο τους γονείς και τότε ήταν που αποφάσισαν ότι θα αφοσιωθούν στο ποδόσφαιρο.
Πραγματοποίησε τα πρώτα του βήματα στην Ουνιόνε Σπορτίβα Ορατόριο ντι Τραβαλιάτο, την τοπική ομάδα του χωριού του.
Ο Guido Settembrino, στέλεχος της πρώτης του ομάδας, έμελλε να αλλάξει τη ζωή του για πάντα. Τον πρότεινε στις ακαδημίες της Μίλαν και εκεί είναι που η μοίρα έπαιξε παιχνίδια που δεν περίμεναν. Ο αδερφός του, οπαδός της Μίλαν, επιλέχθηκε στην ακαδημία της Ίντερ, ενώ ο ίδιος, οπαδός των Νερατζούρι, έμελλε να γράψει ιστορία με τη Μίλαν. Απορρίφθηκε από τις ακαδημίες της Ίντερ, καθώς δεν θεωρούσαν ότι θα κάνει καριέρα επειδή ήταν μικρόσωμος.
Το ντεμπούτο του στους Ροσονέρι
Ο Nils Liedholm αναγνώρισε το ταλέντο του και ήταν εκείνος που έδωσε το πράσινο φως για να κερδίσει μία θέση στην 11άδα της πρώτης ομάδας της Μίλαν. Ήταν 23 Απριλίου 1978 όταν έκανε το ντεμπούτο του με τη φανέλα της, σε ένα παιχνίδι που οι Ροσονέρι επικράτησαν 2-1 της Ελλάς Βερόνα.
Είχε κερδίσει την απόλυτη εμπιστοσύνη τόσο του Σουηδού προπονητή, όσο και του θρύλου Gianni Rivera, που έβλεπε στο πρόσωπό του έναν ηγέτη, που μπορεί να επιβληθεί στο γήπεδο. Σε ηλικία μόλις 22 ετών κατόρθωσε να φορέσει το περιβραχιόνιο του αρχηγού.
Οι δυσκολίες
Μπορεί να ξεκίνησε την καριέρα του πολύ εντυπωσιακά, όμως ακολούθησαν αρκετές φουρτούνες. Βίωσε δύο υποβιβασμούς με τη Μίλαν· έναν το 1980. μετά το σκάνδαλο Totonero, στο οποίο ο ίδιος δεν είχε καμία ανάμειξη και έναν αγωνιστικό το 1982, όπου ο ίδιος δεν μπόρεσε να βοηθήσει την ομάδα του, έπειτα από μία ασθένεια που τον κράτησε εκτός γηπέδων για αρκετούς μήνες.
Παρόλο που ο ίδιος είχε αρκετές προτάσεις, δεν εγκατέλειψε ποτέ την ομάδα που τον ανέδειξε. Η άφιξη του Silvio Berlusconi το 1986 σήμανε μία νέα αρχή για την ομάδα, η οποία σώθηκε από τον υποβιβασμό, ενώ ο ισχυρός άνδρας ανέπτυξε ένα νέο σχέδιο για να αναγεννηθεί η ομάδα, δίνοντας ξανά ελπίδα στους οπαδούς.
Το σημείο που άλλαξε ο ρους της ιστορίας ήταν όταν την τεχνική ηγεσία ανέλαβε ο Arrigo Sacchi το 1987. Ο Franco έμελλε να λάμψει στην τακτική και το ποδόσφαιρο που ήθελε να παίζει ο Ιταλός προπονητής.
Η Μίλαν κατέκτησε το πρωτάθλημα το 1988. Την επόμενη χρονιά είχε σειρά το Κύπελλο Πρωταθλητριών, κάτι που επαναλήφθηκε και το 1990.
Ο Franco διαδραμάτιζε σημαντικό ρόλο σε όλους τους τίτλους που κατέκτησε η Μίλαν αλλά δεν ήταν μόνος του. Έχοντας στο πλευρό του τους Ruud Gullit, Marco van Basten και αργότερα τον Frank Rijkaard, όλοι μαζί δημιούργησαν ένα από τις πιο επιδραστικά σύνολα στην ιστορία της ομάδας.
Το Παγκόσμιο Κύπελλο που έμεινε άπιαστο όνειρο
Υπήρξε αρχηγός της Ιταλίας στο Παγκόσμιο Κύπελλο των ΗΠΑ το 1994. Η Ιταλία έφτασε μέχρι τον τελικό της διοργάνωσης όπου και ηττήθηκε από τη Βραζιλία.
Υπέστη τραυματισμό στον μηνίσκο στο δεύτερο παιχνίδι των ομίλων, ωστόσο πρόλαβε να επανέλθει και να αγωνιστεί στον τελικό. Έπειτα από 120 λεπτά αγώνα, το παιχνίδι έφτασε στην διαδικασία των πέναλτι. Ο ίδιος παρόλο που ήταν εξαντλημένος, ανέλαβε την εκτέλεση του πρώτου πέναλτι, αλλά αστόχησε, ξεσπώντας σε κλάματα. Ήταν από τις λίγες φορές που τον είδαμε να λυγίζει.
Η αυλαία της καριέρας του
Luca Bruno, File/ AP Photo
Η σεζόν 1996/97 ήταν η τελευταία του πριν αποσυρθεί από την ενεργό δράση.
Τον Ιούνιο του 1997 ανακοίνωσε ότι κρεμάει τα παπούτσια του, δίνοντας έτσι τέλος σε μία καριέρα που πέρασε από το ζενίθ στο ναδίρ, έπειτα από 20 χρόνια με τη φανέλα των ροσονέρι. Ποτέ όμως δεν φόρεσε τη φανέλα άλλης ομάδας, έμεινε πιστός στο σήμα και έγραψε το όνομά του δίπλα από ένδοξες στιγμές του συλλόγου.
Έκλεισε την καριέρα του μετρώντας 719 εμφανίσεις με τη φανέλα της Μίλαν και 33 γκολ. Η Μίλαν, ως ένδειξη σεβασμού, απέσυρε τη φανέλα με το νούμερο 6.
Μετά την απόσυρσή του έγινε αντιπρόεδρος του συλλόγου, με ένα σύντομο πέρασμα από τη Φούλαμ, ως τεχνικός διευθυντής. Ωστόσο, οι συνθήκες δεν ήταν ευνοϊκές και έτσι επέστρεψε στην ομάδα που αγάπησε.
Η μάχη με την ανίατη ασθένεια
Τον Αύγουστο του 2025, η Μίλαν γνωστοποίησε ότι ο θρυλικός αρχηγός της υπεβλήθη σε αφαίρεση πνευμονικού όζου. Κατά τη διάρκεια της ανάρρωσής του έμεινε μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας.
Η τελευταία του εμφάνιση ήταν τον περασμένο Φεβρουάριο με την Ολυμπιακή Φλόγα στα πλαίσια των Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων.
Σύσσωμες οι ιταλικές ομάδες αποτίουν φόρο τιμής στον θρύλο του ιταλικού ποδοσφαίρου, ενώ ο Paolo Maldini τον αποχαιρέτησε, εκφράζοντας την ευγνωμοσύνη του για τη βοήθεια στην καριέρα του.
Ακολουθήστε το OneMan στο Google News και μάθετε τις σημαντικότερες ειδήσεις.