Από την Αθήνα στην επαρχία: 3 άνθρωποι που έφυγαν για να ζήσουν πιο ήρεμα

Υπάρχει μια στιγμή που η ζωή στην Αθήνα παύει να μοιάζει απλώς με μια απαιτητική καθημερινότητα και αρχίζει να μοιάζει με έναν διαρκή αγώνα δρόμου. Η μετακίνηση, η δουλειά, η αναζήτηση ενός σπιτιού, ακόμη και μια απλή έξοδος ή μια δραστηριότητα μετά το γραφείο, απαιτούν χρόνο, οργάνωση και αντοχές. Για κάποιους, κάποια στιγμή, το ερώτημα δεν είναι πώς θα κάνουν την καθημερινότητά τους λίγο πιο εύκολη, αλλά αν θέλουν να συνεχίσουν να ζουν έτσι.

Τα τελευταία χρόνια, η ιδέα της φυγής από την Αθήνα έχει πάψει να αφορά μόνο ανθρώπους που αναζητούν μια πιο ήσυχη ζωή μετά τη συνταξιοδότηση ή οικογένειες που θέλουν να μεγαλώσουν τα παιδιά τους μακριά από την πόλη. Άνθρωποι σε παραγωγική ηλικία, εργαζόμενοι, ζευγάρια και άνθρωποι που μέχρι πρόσφατα θεωρούσαν τον εαυτό τους βαθιά συνδεδεμένο με την πρωτεύουσα, δοκιμάζουν ένα διαφορετικό μοντέλο ζωής.

Δεν φεύγουν όλοι για τον ίδιο λόγο. Άλλος κουράστηκε από τις ατελείωτες μετακινήσεις, άλλος από τον ρυθμό της πόλης, άλλος από το κόστος ζωής και άλλος από την αίσθηση ότι ο ελεύθερος χρόνος έχει γίνει είδος πολυτελείας. Για κάποιους η απόφαση είναι αποτέλεσμα μιας μακράς εσωτερικής διαδικασίας και για άλλους μια ευκαιρία που απλώς παρουσιάστηκε.

Το κοινό τους σημείο είναι ίσως μια ανάγκη που περιγράφεται δύσκολα με οικονομικούς όρους: η ανάγκη να έχουν περισσότερο χρόνο για τη ζωή τους. Να μην περνούν δύο ώρες της ημέρας στον δρόμο, να μπορούν να βγουν από το σπίτι χωρίς να οργανώσουν ολόκληρη επιχείρηση, να έχουν χώρο για ανθρώπους, βόλτες, θάλασσα, φύση ή απλώς για το τίποτα.

Τρεις άνθρωποι που πήραν την απόφαση να αφήσουν την Αθήνα μιλούν στο OneMan για όσα τους οδήγησαν στην έξοδο, τις δυσκολίες της μετάβασης και το πώς είναι τελικά να χτίζεις από την αρχή μια καθημερινότητα μακριά από την πρωτεύουσα.

Δάφνη, 35 ετών – Σύρος

«Για περίπου δύο χρόνια σκεφτόμουν όλο και πιο έντονα να φύγω από την Αθήνα. Ένιωθα ότι τρέχω συνεχώς για να προλάβω τη ζωή μου. Μία ώρα για να πάω στη δουλειά και άλλη μία για να γυρίσω. Μετά να τρέξω για την κοινωνική μου ζωή, να ψάχνω μία ώρα να παρκάρω. Ακόμη και τα πράγματα που υποτίθεται ότι κάνεις για τον εαυτό σου, όπως το γυμναστήριο ή το σινεμά, είχαν γίνει ένας μικρός Γολγοθάς.

Κάποια στιγμή ένιωσα ότι δεν απολαμβάνω πια την καθημερινότητά μου. Ότι δεν είμαι πραγματικά παρούσα σε αυτή. Ταυτόχρονα, ένιωθα ότι χάνω την Αθήνα που αγαπούσα και που είχα ζήσει παλιότερα. Κάθε χρόνο όλα γίνονταν λίγο πιο δύσκολα.

Το επεξεργαζόμουν μέσα μου για πολύ καιρό. Σκεφτόμουν να πάω σε μια επαρχιακή πόλη του εξωτερικού, να φύγω κάπου στην Ελλάδα. Ήμουν μπερδεμένη.

Πριν από έναν χρόνο, ήρθε για διακοπές στη Σύρο ο κολλητός μου και μου είπε: “Βρήκα το μέρος που είναι για σένα. Είναι η Σύρος”. Μου μίλησε μάλιστα για μια κοινότητα ανθρώπων που είχαν αφήσει την Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη και είχαν έρθει να ζήσουν εδώ. Αυτό μου έδωσε μια μεγαλύτερη αίσθηση ασφάλειας. Γιατί εγώ ήμουν πολύ… Αθηναία. Ήμουν το παιδί της πόλης.

Αρχικά προσπάθησα να βρω δουλειά πριν πάω στο νησί, κάτι που δεν ήταν καθόλου εύκολο. Τελικά, όταν ο σύντροφός μου μού είπε “πάμε να το κάνουμε”, είπα μέσα μου ότι θα έρθω στο νησί και θα “κολυμπήσω”. Τον περασμένο Ιούνιο μετακομίσαμε στη Σύρο. Εκείνος δουλεύει από το σπίτι κι εγώ βρίσκομαι ακόμη σε φάση αναζήτησης δουλειάς.

Στην αρχή ήταν δύσκολη η προσαρμογή. Τώρα, όμως, νιώθω ήδη πολύ καλύτερα. Είμαι ακόμη σε ένα αρχικό στάδιο, αλλά είμαι και πολύ αισιόδοξη.

Εδώ νιώθεις διαφορετικά την ποιότητα της καθημερινότητας. Βγαίνω στη βεράντα και βλέπω θάλασσα. Μπορώ να πάω για μια βουτιά και να επιστρέψω. Θα βρω να παρκάρω. Όλα κυλούν σε έναν διαφορετικό ρυθμό χρόνου. Ακόμη και η γιόγκα είναι διαφορετική σε σχέση με την Αθήνα. Την κάνεις με την ησυχία σου. Μετά θα πάρεις το αυτοκίνητό σου, θα πας μια βόλτα και δεν αισθάνεσαι ότι κυνηγάς διαρκώς το επόμενο πράγμα.

Οι σχέσεις των ανθρώπων είναι επίσης πιο άμεσες, πιο ανθρώπινες. Οι επαφές είναι πιο αυθόρμητες. Υπάρχει μια ποιότητα και μια γαλήνη στην καθημερινότητα που στην Αθήνα είχα αρχίσει να χάνω.

Ξέρεις, στην Αθήνα έβλεπα να ταράζεται η ψυχολογία μου. Υπήρχε μια μόνιμη ταραχή, ένα μόνιμο στρες. Κάποια στιγμή άρχισα να σκέφτομαι ότι κάτι δεν πάει καλά. Ότι αυτός ο τρόπος ζωής δεν λειτουργεί για την ψυχική μας υγεία. Και για αυτό είπα ότι θα το τολμήσω.

Δεν ξέρω ακόμη αν η Σύρος είναι η οριστική μου απάντηση. Ξέρω όμως ότι, για πρώτη φορά μετά από αρκετό καιρό, αισθάνομαι ότι δεν τρέχω να προλάβω τη ζωή μου. Κι αυτό είναι πολύ αναζωογονητικό».

Αντιγόνη, 30 ετών – Λάρισα

«Για ένα μεγάλο διάστημα ένιωθα ότι η Αθήνα είχε αρχίσει να μου παίρνει περισσότερα απ’ όσα μου έδινε. Δεν ήταν ένα συγκεκριμένο περιστατικό που με έκανε να πω “φεύγω”. Ήταν όλα μαζί. Οι αποστάσεις, η κίνηση, το κόστος, ο χρόνος που χάνεται καθημερινά και η αίσθηση ότι ακόμη και για τα πιο απλά πράγματα πρέπει να οργανώσεις τη ζωή σου γύρω από την πόλη.

Έφτασα σε ένα σημείο που αναρωτιόμουν αν θέλω πραγματικά να συνεχίσω να ζω έτσι. Είχα συνηθίσει την Αθήνα, τους φίλους μου, τις εξόδους, το ότι πάντα κάτι συμβαίνει. Παρ’ όλα αυτά, άρχισα να σκέφτομαι ότι ίσως το να υπάρχει πάντα κάτι να κάνεις δεν σημαίνει απαραίτητα ότι έχεις και περισσότερο χρόνο για να το κάνεις.

Η Λάρισα δεν ήταν μια απόφαση που πήρα χωρίς φόβο. Ήξερα ότι θα αφήσω πίσω μου ανθρώπους και μια ζωή που είχα χτίσει. Από την άλλη, με τραβούσε η ιδέα μιας πόλης που μπορείς να την αισθανθείς πιο κοντά σου, να μετακινείσαι πιο εύκολα και να μην καταναλώνεις τόσο μεγάλο κομμάτι της ημέρας σου απλώς για να πας από το ένα σημείο στο άλλο.

Η προσαρμογή δεν ήταν αμέσως εύκολη. Όταν έχεις μάθει να ζεις στην Αθήνα, υπάρχει ένας συγκεκριμένος ρυθμός και ένας συγκεκριμένος τρόπος να λειτουργείς. Στην αρχή μου έλειπε η αίσθηση ότι όλα είναι δίπλα σου και ότι ανά πάσα στιγμή μπορείς να βρεθείς κάπου. Με τον καιρό, όμως, άρχισα να εκτιμώ ακριβώς το αντίθετο.

Στη Λάρισα έχω περισσότερο χρόνο μέσα στη μέρα. Μπορώ να τελειώσω τις υποχρεώσεις μου και να μην αισθάνομαι ότι μετά ξεκινάει ένας δεύτερος γύρος μετακινήσεων. Έχω περισσότερο χώρο για να δω φίλους, να βγω, να περπατήσω ή απλώς να κάτσω σπίτι χωρίς να νιώθω ότι χάνω κάτι.

Φυσικά, μου λείπει η Αθήνα. Μου λείπουν συγκεκριμένοι άνθρωποι, κάποια μέρη και αυτή η αίσθηση ότι πάντα κάτι συμβαίνει. Αλλά δεν μου λείπει απαραίτητα ο τρόπος με τον οποίο έπρεπε να ζήσω μέσα σε αυτήν.

Δύο χρόνια μετά, νομίζω ότι τελικά δεν έφυγα επειδή σταμάτησα να αγαπάω την Αθήνα. Έφυγα επειδή κατάλαβα ότι δεν μου ταίριαζε πια ο τρόπος με τον οποίο ζούσα εκεί».

Γιάννης, 27 ετών – Ρέθυμνο

«Στα 26 μου είχα αρχίσει να σκέφτομαι ότι δεν θέλω να περάσω τα επόμενα χρόνια μου στην Αθήνα με τον ίδιο τρόπο. Δεν ήταν ότι μισούσα την πόλη. Το αντίθετο. Είχα ζήσει εκεί, είχα τους ανθρώπους μου και ήξερα την καθημερινότητά της. Αλλά είχα κουραστεί από τον ρυθμό της.

Υπήρχε μια μόνιμη αίσθηση ότι πρέπει να προλάβεις κάτι. Να προλάβεις τη δουλειά, να προλάβεις να μετακινηθείς, να προλάβεις να δεις τους φίλους σου, να προλάβεις να κάνεις κάτι για τον εαυτό σου. Και στο τέλος της ημέρας είχες κουραστεί τόσο, που δεν είχες διάθεση να κάνεις τίποτα. Όλη αυτή η κατάσταση με έκανε να πέφτω πολύ ψυχολογικά.

Η απόφαση να φύγω για το Ρέθυμνο ήταν περισσότερο μια ανάγκη να δοκιμάσω έναν διαφορετικό τρόπο ζωής. Δεν ήξερα αν θα λειτουργήσει. Ήξερα όμως ότι ήθελα να δω πώς είναι να ζεις κάπου όπου ο χρόνος δεν καθορίζεται τόσο από την απόσταση και την κίνηση.

Στην αρχή ήταν περίεργο. Η Αθήνα έχει έναν ρυθμό που, όσο κι αν σε κουράζει, τελικά τον συνηθίζεις. Στο Ρέθυμνο έπρεπε να μάθω ξανά την καθημερινότητά μου. Να μην περιμένω ότι κάθε μέρα θα είναι γεμάτη και ότι πάντα πρέπει να υπάρχει ένα πρόγραμμα.

Αυτό ήταν ίσως και το πιο δύσκολο αλλά και το πιο απελευθερωτικό κομμάτι. Άρχισα να έχω περισσότερο χρόνο. Να βγαίνω από το σπίτι χωρίς να σκέφτομαι πόση ώρα θα κάνω για να επιστρέψω. Να μπορώ να πάω μια βόλτα, να κάτσω κάπου, να δω ανθρώπους χωρίς να αισθάνομαι ότι πρέπει να στριμώξω τα πάντα ανάμεσα σε άλλες υποχρεώσεις.

Ίσως το πιο σημαντικό ήταν ότι στο Ρέθυμνο δεν ένιωσα απλώς ότι απομακρύνθηκα από την Αθήνα. Ένιωσα ότι μπορούσα να ξεκινήσω κάτι καινούργιο. Στην Αθήνα είχα ήδη μια συγκεκριμένη ζωή, συγκεκριμένες παρέες, συνήθειες και έναν τρόπο με τον οποίο με είχαν συνηθίσει οι άλλοι και είχα συνηθίσει κι εγώ τον εαυτό μου. Εδώ χρειάστηκε να γνωρίσω ανθρώπους από την αρχή, να δημιουργήσω καινούργιες σχέσεις και να ανακαλύψω ξανά τι θέλω να κάνω με τον χρόνο μου. Αυτό ήταν πολύ διαφορετικό από το να κάνεις απλώς ένα διάλειμμα από την πόλη.

Δεν σημαίνει ότι το Ρέθυμνο είναι ένας παράδεισος. Υπάρχουν πράγματα που είναι πιο δύσκολα, ειδικά όταν έχεις μάθει στις δυνατότητες μιας μεγάλης πόλης. Μου λείπουν πράγματα από την Αθήνα και κυρίως άνθρωποι. Αλλά έχω αρχίσει να ξεχωρίζω τη νοσταλγία από την ανάγκη να επιστρέψω.

Αυτό που κατάλαβα είναι ότι δεν χρειάζεται απαραίτητα να ζεις σε μια μεγάλη πόλη μόνο και μόνο επειδή εκεί συμβαίνουν όλα. Για μένα, τουλάχιστον, έχει μεγαλύτερη σημασία να μπορώ να είμαι παρών σε αυτά που συμβαίνουν στη δική μου ζωή.

Δεν ξέρω αν θα μείνω για πάντα στο Ρέθυμνο. Ξέρω όμως ότι ήθελα να δοκιμάσω να ζήσω αλλιώς. Και μέχρι στιγμής, δεν έχω μετανιώσει που το έκανα».

ΣΧΕΤΙΚΟ ΘΕΜΑ