Οι Ισπανοί θρηνούν τη Maricarmen που νίκησε, αλλά δεν πρόλαβε να γυρίσει σπίτι της
Έφυγε από τη ζωή η γυναίκα σύμβολο της στεγαστικής κρίσης της Ισπανίας, η 87χρονη María del Carmen Abascal, η έξωση της οποίας προκάλεσε μαζικές διαμαρτυρίες και οδήγησε στη διεξαγωγή εθνικών εκλογών.
- 8 ΟΚΤ 2026
«Συνεχίστε να αγωνίζεστε. Συνεχίστε να αγωνίζεστε για ό,τι σας ανήκει». Ήταν μια φράση που επαναλάμβανε συνεχώς η Maricarmen προτρέποντας τον κόσμο να μην σταματήσει ποτέ να υπερασπίζετε τα δικαιώματά του.
Ακόμα και από το νοσοκομείο Gregorio Marañón που νοσηλευόταν μετά την έξωσή της, ενώ το σώμα της δεν της το επέτρεπε, η ψυχή και το μυαλό της βρίσκονταν στους δρόμους, στον καταυλισμό συμπαράστασης που είχε στηθεί στην πλατεία Puerta del Sol, στις σκηνές όπου ζούσαν για ημέρες εκατοντάδες διαδηλωτές.
«Θα ήθελα να είμαι εκεί μαζί σας, να συμμετάσχω στον καταυλισμό σας, στον αγώνα σας, αλλά δεν έχω την τύχη να το κάνω. Γι’ αυτό, από εδώ, σας ζητώ όλους να δείξετε θάρρος. Αγωνιστείτε, υπερασπιστείτε ό,τι σας ανήκει και, σας παρακαλώ, φροντίστε τον εαυτό σας. Συνεχίστε να κατασκηνώνετε για όσο το αντέχουν τα σώματά σας», είχε πει από το νοσοκομείο, εξαντλημένη μετά την έξωση που της επιβλήθηκε.
Η María del Carmen Abascal, η γυναίκα που η ιστορία της αποτέλεσε σύνθημα στον αγώνα ενάντια στη στεγαστική κρίση της Ισπανίας και έγινε σύμβολο εντός και εκτός συνόρων, έφυγε από τη ζωή το απόγευμα της Τετάρτης (07/10) σε ηλικία 87 ετών, όπως ανακοίνωσαν σε κοινή τους δήλωση η Ένωση Ενοικιαστών, ο δικηγόρος και η οικογένειά της.
Στις 23 Σεπτεμβρίου, η Maricarmen εκδιώχθηκε από το διαμέρισμά της στη συνοικία Ρετίρο της Μαδρίτης, το σπίτι όπου ζούσε εδώ και επτά δεκαετίες.
Έξι χρόνια νωρίτερα, μια εταιρεία είχε αγοράσει το ακίνητο σε πολύ μειωμένη τιμή ακριβώς επειδή κατοικούσε εκεί η Abascal. Με σύνταξη των 1.400 ευρώ δεν σταμάτησε ποτέ να πληρώνει το ενοίκιό της στο πλαίσιο του παλαιού συστήματος ελέγχου ενοικίων της Ισπανίας, ούτε είχε καθυστερήσει την πληρωμή των λογαριασμών κοινής ωφέλειας, οι οποίοι συνολικά ανέρχονταν σε περίπου 500 ευρώ τον μήνα.
Το 2020, οι ιδιοκτήτες την ενημέρωσαν ότι θα έπρεπε να εγκαταλείψει το σπίτι, υποστηρίζοντας ότι η μίσθωση είχε ήδη μεταβιβαστεί δύο φορές: αρχικά στη μητέρα της, η οποία δεν είχε δηλωθεί επισήμως ως ενοικιάστρια βάσει νόμου της εποχής του Φράνκο, και αργότερα στην ίδια τη Maricarmen. Από εκείνη τη στιγμή, επιχείρησαν να της κάνουν έξωση σε τέσσερις διαφορετικές περιπτώσεις, μέχρι που τελικά, συνέβη. Της δόθηκαν μόλις 30 λεπτά για να μαζέψει τα απολύτως απαραίτητα και την απομάκρυναν με φορείο υπάλληλοι των κοινωνικών υπηρεσιών. Στη συνέχεια, εισήχθη σε νοσοκομείο λόγω εξάντλησης.
Λίγες μέρες αργότερα, η δικηγόρος της Beatriz Duro κατέληξε σε μια ιστορική συμφωνία με την ιδιοκτήτρια εταιρεία του διαμερίσματος, βάσει της οποίας θα επιτρεπόταν στη Maricarmen να επιστρέψει στο σπίτι της, μόλις έπαιρνε εξιτήριο. Ωστόσο, η λύση αυτή ήρθε πολύ αργά.
Ήδη, η έξωση και τα χρόνια των δικαστικών μαχών που προηγήθηκαν αυτής είχαν σοβαρές επιπτώσεις στην υγεία της. Τα τελευταία χρόνια της ζωής κινούνταν με αναπηρικό αμαξίδιο και δεν μπορούσε να αυτοεξυπηρετηθεί. Τους τελευταίους μήνες, η κατάσταση είχε επιδεινωθεί σημαντικά. Είχε χάσει μυϊκή μάζα, δυσκολευόταν να φάει και έλεγε ότι ακόμη και η φωνή της είχε αλλάξει. «Με έχει επηρεάσει σε όλα. Δεν είμαι πια ο εαυτός μου», είπε δύο ημέρες πριν την έξωση.
Το 1956, ο πατέρας της νοίκιασε το διαμέρισμα στη συνοικία Ίμπιζα της Μαδρίτης, και εκείνη πέρασε σχεδόν όλη της τη ζωή εκεί, μαζί με τη μητέρα και τον αδελφό της. Σπούδασε στενογραφία, δακτυλογραφία εργάστηκε για 34 χρόνια ως γραμματέας του διοικητικού συμβουλίου μιας φαρμακευτικής εταιρείας και συνταξιοδοτήθηκε το 1998. Η συνταξιοδότηση, όπως συνήθιζε να λέει, δεν άλλαξε και πολύ τη ρουτίνα της. Ξυπνούσε κάθε μέρα στις 9 το πρωί, απολάμβανε να κάνει βόλτες στη γειτονιά, να ψωνίζει στο κρεοπωλείο της γωνίας και να φροντίζει τα αμέτρητα αντικείμενα που γέμιζαν το σπίτι της: πίνακες, συλλεκτικά αντικείμενα από το τραπεζάκι του τσαγιού της και πορσελάνινα ειδώλια.
«Δούλεψα όλη μου τη ζωή», έλεγε με υπερηφάνεια. Ήταν η ίδια υπερηφάνεια με την οποία έδειχνε στους επισκέπτες τις ασπρόμαυρες φωτογραφίες της οικογένειάς της, που ήταν από τα λίγα πράγματα που πήρε μαζί της στο νοσοκομείο μετά την έξωσή της.
Ήλπιζε να έχει αποτελέσει φάρο στον αγώνα για να εξασφαλιστεί η πρόσβαση όλων σε αξιοπρεπή στέγαση. Ήταν κάτι περισσότερο από αυτό· έγινε σύμβολο και η υπόθεσή της έβγαλε χιλιάδες στους δρόμους, γέμισε πλατείες σε όλη την Ισπανία, έστησε ολόκληρες κατασκηνώσεις και οδήγησε την κυβέρνηση Sánchez να προκηρύξει πρόωρες εκλογές στις 29 Νοεμβρίου. Το δε σύνθημα «Όλοι είμαστε η Maricarmen», ειπώθηκε και από μη ισπανικά χείλη.
Συχνά έλεγε ότι η μία της επιθυμία ήταν να πεθάνει στο δωμάτιο όπου είχε δει να πεθαίνουν τόσο ο πατέρας όσο και η μητέρα της, στο σπίτι όπου είχε ζήσει, μέχρι την έξωσή της, και η άλλη, να σκορπιστούν οι στάχτες της στη Θάλασσα της Κανταβρίας. Δυστυχώς, μόνο η μία μπορεί να πραγματοποιηθεί.
Ακολουθήστε το OneMan στο Google News και μάθετε τις σημαντικότερες ειδήσεις.