Τρώγοντας αυθεντικό κινέζικο πρωινό στο κέντρο της Αθήνας

«Πάμε αύριο να φάμε πρωινό σε εκείνο το κινέζικο που μου έστειλες στο TikTok;», μου έγραψε χτες σε ένα από τα τσατάκια μας η φίλη μου η Μάρω. Ε, και πήγαμε.

Το πρωινό στην κινεζική κουζίνα δεν έχει καφέ στο χέρι και βιασύνη, αλλά ατμό, τηγάνι και γεύσεις που σε ξυπνάνε κανονικά. Είναι ζυμαράκια, ψωμάκια στον ατμό, σούπες και νουντλς που τρώγονται από νωρίς, πριν τη δουλειά ή το σχολείο, σαν κάτι απολύτως φυσιολογικό.

Δεν υπάρχει η έννοια του «ελαφριού», υπάρχει μόνο του χορταστικού και του ζεστού, αυτού που σε κρατάει όρθιο για ώρες. Κι αν σου φαίνεται παράξενο να ξεκινάς τη μέρα με dumplings αντί για κρουασάν, μάλλον απλώς δεν το έχεις δοκιμάσει ακόμα.

Το ραντεβού μας δόθηκε για τις 11, θέλαμε να σιγουρευτούμε πως θα βρούμε τραπέζι, γιατί αν κρίνει κανείς από τα βιντεάκια που ανεβάζουν για το 168 Bar στο TikTok, αν πας νωρίτερα, δύσκολα να βρεις να καθίσεις. Και όχι άδικα.

Εδώ θα δεις κυρίως ανθρώπους κινεζικής καταγωγής, που αν μη τι άλλο είναι σημάδι πως οι γεύσεις θα είναι αυθεντικές, αλλά και ανθρώπους σαν κι εμένα και τη Μάρω που το ανακάλυψαν τυχαία από τα social media.

Βρίσκεται στον αριθμό 6 της Διπύλου, στη μικρή Chinatown της πρωτεύουσας, κοντά στην πλατεία Κουμουνδούρου, εκεί όπου πολλοί Κινέζοι που ζουν στην Αθήνα έχουν επιλέξει να ανοίξουν τις επιχειρήσεις τους.

Το 168 Bar ανοίγει αρκετά νωρίς, προκειμένου να μπορέσουν να φάνε εκεί το πρωινό τους όσοι πιάνουν δουλειά, αλλά και μαθητές πριν πάνε σχολείο, ενώ κλείνει γύρω στις 16:00. Η κουζίνα του είναι ανοιχτή και μόλις περάσεις το κατώφλι σε συνεπαίρνουν μυρωδιές που σου ανοίγουν αυτόματα την όρεξη, ακόμα κι αν έχεις φάει πιο πριν όπως εγώ, που είχα τσιμπήσει μερικά τυροπιτάκια.

Η διακόσμηση είναι απλή με τα τραπέζια να είναι λευκά και τις καρέκλες να θυμίζουν πολύ εκείνες που είχαμε στο σχολείο. Σε κάθε τραπέζι, αλλά και στους γύρω-γύρω πάγκους, υπάρχει sriracha sauce, χειροποίητο chili oil και φυσικά chopsticks.

Ο κατάλογος αν και δεν είναι πολύ μικρός, είναι πολύ κατανοητός. Το θέμα είναι να επιλέξεις τι θα φας, γιατί εμείς δυσκολευτήκαμε. Κάπως τα θέλαμε όλα.

Τελικά, καταλήξαμε σε τηγανητό ψωμάκι που γίνεται ακόμα πιο νόστιμο αν το βουτήξεις στο chili oil, bao bun που ταιριάζει τέλεια με τη sriracha sauce, soup dumplings με κιμά, τηγανητά νουντλς με το νοστιμότερο λουκάνικο που έχω φάει εδώ και καιρό στην Αθήνα και μια σούπα wonton.

Το σημαντικότερο είναι πως δύο άτομα πληρώσαμε για όλα αυτά μόλις 15 ευρώ, σε μια πόλη που ακόμα και ο καφές στο χέρι τείνει να γίνεται απλησίαστος.

Τελικά, το 2026 που όλα μοιάζουν να κυλούν πιο γρήγορα από ποτέ, αυτό είναι ίσως και το πιο ωραίο κομμάτι: να κυκλοφορείς στην πόλη σου σαν να μην τη γνωρίζεις ήδη. Να μπαίνεις σε δρόμους που κανονικά προσπερνάς, σε γειτονιές που δεν θα είχες λόγο να πας, αν δεν σου έδινε μια αφορμή ένα μήνυμα, ένα TikTok, η πείνα.

Εκεί συνήθως κρύβονται οι πιο τίμιες εμπειρίες, αυτές που δεν είναι φτιαγμένες για τουρίστες αλλά για ανθρώπους που ζουν εδώ. Και κάπως έτσι, η πόλη γίνεται και πάλι φιλόξενη, αρκεί να της δώσεις την ευκαιρία.