Τα πάντα στη ζωή είναι πολιτική
Συμμετοχή δεν σημαίνει αποκλειστικά η κατάληψη μιας θέσης εξουσίας, αλλά και η θέση που καθημερινά λαμβάνουμε.
- 27 ΟΚΤ 2026
Θυμάμαι μικρός να ακούω την άποψη του πατέρα μου, ότι στη ζωή τα πάντα είναι πολιτική, με απαξίωση, αδιαφορία και άρνηση, ίσως εμφορούμενος από μια στείρα επαναστατικότητα. Μεγαλώνοντας, οδυνηρά για τον εγωισμό μου, συνειδητοποιούσα τελικά το δίκαιο των λεγομένων του.
Καθημερινά άνθρωποι τείνουν να εκφράζουν την απέχθειά τους για την πολιτική, δηλώνοντας ότι είναι κάτι που δεν τους αφορά. Θα μπορούσε να υποθέσει κανείς, ότι η πεποίθησή τους εδράζεται στα κατοχυρωμένα δικαιώματά τους και στις ανέσεις που ενδεχομένως απολαμβάνουν, αγνοώντας ίσως, ότι οι διαρκείς μεταβολές της πραγματικότητας καθιστούν ενίοτε τα δεδομένα ζητούμενα.
Αναζητώντας τον ορισμό της πολιτικής, στάθηκα σε εκείνον του Λεξικού της Κοινής Νεοελληνικής: «η τέχνη και η πρακτική της διακυβέρνησης, δηλαδή της οργάνωσης, της διεύθυνσης και της διοίκησης των ανθρώπινων κοινωνιών». Ορισμός που κατά την άποψή μου νοηματοδοτεί την σχέση της πολιτικής με την καθημερινότητά μας.
Σίγουρα, σε έναν κόσμο ιδανικά δημοκρατικό και φιλελεύθερο, ο αυτοπροσδιορισμός οφείλει να είναι ανεμπόδιστος από περιχαρακώσεις και υποχρεώσεις που δεν συνδέονται με την ελευθερία του άλλου.
Παρ’ όλα αυτά, η από θέση ισχύος και ασφάλειας αδιαφορία για τη σημαντικότερη ίσως έκφανση του ανθρώπινου πολιτισμού χρειάζεται να αξιολογείται ως προς την αιτιολογία, τα κίνητρα και τις συνέπειές της για το σύνολο.
Πολιτική είναι τα πάντα στη ζωή, από την πιο απλή πράξη στην καθημερινότητά μας, όπως, για παράδειγμα, το πού πετάμε ένα σκουπίδι, μέχρι πολυσύνθετα ζητήματα βιοηθικής.
Μέσα στον ταχύτατα μεταβαλλόμενο κόσμο, όπου οι εξελίξεις πολλές φορές ξεπερνούν τη δυνατότητά μας να τις εγκολπώσουμε, η αποχή μας από τη συμμετοχή περιορίζει τη διεύρυνση της συλλογικής φωνής, παρέχοντας μάλιστα στις μειοψηφίες τη δυνατότητα να καθορίζουν τις ζωές όλων μας.
Η συγκέντρωση εξουσίας σε ολιγάρχες, η διεύρυνση των κοινωνικών ανισοτήτων, η έλλειψη πρόσβασης σε υψηλού επιπέδου εκπαίδευση και υγεία, οι μισθοί που εμποδίζουν τη διεκδίκηση μιας ζωής στην οποία η καθημερινότητα δεν θα εξαντλείται σε αγώνα επιβίωσης, η κλιματική αλλαγή, παρούσα πλέον, οι προειδοποιήσεις για την οποία μάλλον ηχούν σε κωφεύοντα ώτα παρά τις ριζικές αλλαγές που θα επιφέρει στις ζωές μας, η άνοδος της ακροδεξιάς, η υποβάθμιση της ποιότητας του πολιτικού διαλόγου, η απουσία προληπτικών πολιτικών για ευάλωτες κοινωνικές ομάδες, μα πάνω απ’ όλα η έλλειψη οραματικού λόγου, δεν μπορούν να μη λαμβάνονται σοβαρά υπόψη μας όταν αποφασίζουμε να μη συμμετέχουμε στην πολιτική.
Η συμμετοχή, εξάλλου, δεν σημαίνει αποκλειστικά την κατάληψη μιας θέσης εξουσίας, αλλά και τη θέση που καθημερινά λαμβάνουμε, την τοποθέτησή μας για ζητήματα δημοκρατίας, δικαιωμάτων, ανισοτήτων, διακρίσεων, περιβαλλοντικής συνείδησης, προσβασιμότητας.
Ως πολίτες, ενδιαφερόμενοι για τα κοινά, οφείλουμε να διατρανώνουμε τη φωνή μας συμμετέχοντας ενεργά σε εκλογικές διαδικασίες, διεκδικώντας με την παρουσία, την ψήφο γιατί όχι και την υποψηφιότητά μας, αλλαγές για έναν κόσμο περισσότερο συμπεριληπτικό, έναν κόσμο όπου η εξουσία θα ασκείται όχι με σκοπό την κυριαρχία, αλλά, υπεύθυνα για την ευημερία όλων.
Ο Αλέξανδρος Αλαμάνος είναι κοινωνικός λειτουργός.
Ακολουθήστε το OneMan στο Google News και μάθετε τις σημαντικότερες ειδήσεις.